یگانه گوهرم بابا           سه ساله دخترم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

من اینجا آمدم تا خود،بگیری در برم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

بیا ای نور چشمانم گل روی ترا بویم

در این کنج خرابه روی خود بگذار بر رویم

بیا تا گرد غم با اشک خود از صورتت شویم

رقیه جان که آید از تو، بوی مادرم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

در این کنج خرابه دخترم ای نور چشمانم

تویی آخر عزیزی که نمایی جان به قربانم

زنم بوسه به رویت ای رقیه مونس جانم

تو خود هستی عزیز دل، شبیه مادرم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

مگیر از عمه ها دیگر بهانه بهر دیدارم

مکن گریه دگر بابا ترا من دوست می دارم

چو بینم پای پر خارت به روی دیده بگذارم

دگر نگذارمت تنها، ترا با خود برم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

فغان و ناله ی تو عمه را ناتوان کرده

همه اهل حرم را گریه ات افسرده جان کرده

گلستان مرا دست قضا بی باغبان کرده

مکن گریه دگر ای نوگل مه منظرم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

چو مرغ بال و پر بشکسته سر در زیر پر داری

فغان و ناله از هجران من شب تا سحر داری

سرشک غم روان بر دیده از شب تا سحر داری

مرا برگیر و کن خون پاک،از چشم ترم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

به روی نی پدر همراهتان از کربلا بودم

ز دشت کربلا تا کوفه همراه شما بودم

به همراه شما از کوفه تا شام بلا بودم

ز روی بام دیدی سنگ باران شد سرم بابا

ــــــــــــــــــــــــ

در آن وادی که افتادی ز روی ناقه در صحرا

برآورد از جگر زینب فغان و آه و واویلا

سرم با نیزه در قلب زمین بنشست در آنجا

معلم زین عزا همناله شد با خواهرم بابا

شاعر: حاج حبیب الله معلمی

ای راهب دلخسته من مهر ایمانم                      من وارث عیسایم و روح قرآنم

====================

برگو به من تو کیستی ای رأس نورانی                  چون آشکار است از جمالت سر سبحانی

با لعل عطشان گوئیا گشتی تو قربانی                  این چهره ی نورانیت کرده حیرانم

====================

برگیرمت بر سینه ام چونان گلت بویم                    عطر و گلاب آرم گلویت را ز خون شویم

از سرگذشتت پرسم و حال تو را جویم                  لطفی نما ای سر به این قلب سوزانم

====================

ای نازنین سر با من محزون تکلم کن                    آیا مسیحایی؟ تو بر رویم تبسم کن

ای بحر رحمت لحظه ای بر من ترحم کن               افسرده ام بنگ به این چشم گریانم

====================

عطر و  گلاب آورد و شست آن چهره ی خونین       بویید و بوسیدش مگر یابد دلش تسکین

با لاله و آیینه اطرافش نمود آذین                          گفتا  ربودی عقلم ای تازه مهمانم

====================

ناگاه با حکم خدا آن سر نمود اعجاز                      لعل لب خشکیده را بنموده از هم باز

فرمود  ای راهب تو را روشن شود این راز               من کاروان سالار خیل شهیدانم

====================

گفتا به پاسخ راهب آن دانای روحانی                              دانم من ای سرور تو سالار شهیدانی

تو کیستی تا جان نمایم بر تو ارزانی                     فرمود من مظلومم و از غریبانم

====================

راهب به سر زد گفت و می دانم تویی مظلوم         ناحق شده رأست جدا از پیکر ای معصوم

نام و نسب فرمای تا بر من شود معلوم                 بینم که یی ای سرور و مهر تابانم

====================

فرمود  ایا راهب حسین سرباز دینم من                 فرزند زهرا مرشد روح الامینم من

هم مصطفی هم مرتضی را جانشینم من              ریحانه ی پیغمبر و گنج عرفانم

====================

من خانه زاد پایگاه وحی و تنزیلم                         متن زبور و مصحف و تورات و انجیلم

قرآن ختم المرسلین بنموده تجلیلم                      میراث دار انبیاء دریای احسانم

====================

راهب بدان اندر منای حق قتیلم من                     ذکر مناجات شبانگاه خلیلم من

چون عیسی مریم به گمراهان دلیلم من               اعجاز موسای کلیمم پور عمرانم

====================

گلگون قبای عرصه ی کرببلایم من                        خون خدا و زاده ی خون خدایم من

پرچم فراز خط سرخ انبیایم من                            قربانی لب تشنه ی کوی جانانم

====================

من عاشق حق،پاسدار دین اسلامم                     اکنون روانه غرقه در خون،جانب شامم

ویرانگر کاخ ستمکاران ایامم                                خصم یزید مرتد و آل سفیانم

====================

 راهب بگفتا شکر لله کردی آگاهم                        گشتی تو ای نور الهی هادی راهم

در هر دو عالم یا حسین افزوده شد جاهم             ای آیه رحمت نمودی تو مسلمانم

====================

تا زنده ام بر این سر شورآفرین گریم                     بر غربتت ای هادی راه یقین گریم

چونان معلم تا به روز واپسین گریم                       در ماتمت افسرده و زار و نالانم

شاعر: حاج حبیب الله معلمی

ماتم فرزند زهرا جان نثار راه دین است          باز شور اربعین است

باز بانگ واحسینا بر سماوات و زمین است          لرزه در عرش برین است باز شور اربعین است

**************

باز بگرفته فرا آه و نوا دشت بلا را                    در غم و ماتم فرو برده زمین کربلا را

بار دیگر بر فلک فریاد جبریل امین است

**************

جابر انصار با قلبی پر از اندوه و حسرت              آمده در سرزمین کربلا بهر زیارت

ناله اش جانسوز و آهش جانگداز و آتشین است

**************

غسل کرده در فرات و جامه ی پاکیزه بر تن        تا ببوسد مرقد مولای خود بر وجه احسن

آری آری رسم دیدار عزیزان این چنین است

**************

با عطیه گفت آن روشن روان جانم حسین است   قبله ی حاجات و نور فیض جانانم حسین است

بی کفن در خاک مدفون سبط خیرالمرسلین است

**************

بر سر قبر حسین جابر ز سوز دل بنالید             دیده گریان سینه سوزان زد به سر بیهوش گردید

چون به هوش آمد بگفت اینجا مقام راستین است

**************

با ادب گفت السلام ای بر شهیدان جمله سرور     السلام ای سرو باغ احمد و زهرا و حیدر

السلام ای انکه خونت ضامن احیای دین است

**************

یک نظر بر خادم دلخسته ی پیرت حسین جان    مرحمت فرما جوابم سینه ی جابر مسوزان

لطفی ای مولا دلم از درد و هجر اندوهگین است

**************

خویش را افکند بر قبر حسین با بی قراری                   گفت ای جابر جوابت را توقع از که داری

از شهیدی که ز خون او معطر این زمین است

**************

از گل صدپاره ای کاندر تن خود سر ندارد          از شهیدی که ابوالفضل و علی اکبر ندارد

داغ قاسم دیده و از مرگ اصغر دلغمین است

**************

از غریبی که لب عطشان سر او را بریدند            پیکر پاکش ستمکاران به خاک و خون کشیدند

از فداکاری که خود سرباز رب العالمین است

**************

از که خواهی پاسخ ای جابر که جمع کودکانش    رفته سوی شام اسارت اهلبیت و خواهرانش

آنکه از داغ غم او فاطمه ماتم نشین است

**************

از کسی کاندر سجود عشق رأس او جدا شد        بر سر نیزه روانه جانب شام بلا شد

قطعه قطعه پیکرش مدفون به خاک این زمین است

**************

ای حسین ای کشته ی راه نماز و دین و قرآن     در منای عشق قربان نمودی نوجوانان

روز و شب معلمی زین ماجرا با غم قرین است

 شاعر: حاج حبیب الله معلمی

تا رایتی ز خون به صف نینوا زدند                             جان بر کفان دشت بلا را ندا زدند

زد نعره ی کوس عشق به خیل حسینیان           عشاق جان گذشته نفیر وفا زدند

برداشت میر قافله چون بانگ الرحیل                جمعی ز شوق نغمه ی روحی فدا زدند

آنان که با ندای الست بربکم                          پیمان عشق بسته و قالوابلی زدند

بهر بقای مکتب و برپایی نماز                         جانها به کف گرفته به موج بلا زدند

کردند در برابر ظلم و ستم قیام                      مردانه خویش را به صف اشقیا زدند

خون را به پای گلبن اسلام ریختند                  گلبانگ جاودانه به ملک بقا زدند

جمعی نثار کرده سر خود به راه دوست             زآن سرفراز گشته چو بر نیزه ها زدند

بعضی به راه حق ز بدن دستشان جدا               از شوق جان میانه ی خون دست و پا زدند

یک دسته سر شکافته و پاره پاره تن                بر چهره خون برای رضای خدا زدند

طفلی نموده سپر،حلق نازنین                         تیر سه شعبه بر گلویش از جفا زدند

در پیشگاه دوست،حسین در سجود خون           بد سیرتان سرش ز ستم از قفا زدند

بر چهره ی چو گلبرگ کودکان او                    سیلی ز کینه طایفه ی بی حیا زدند

بر خیمه گاهش آتش ظلم و ستم رسید            گویی شرر به سینه ی خیرالنساء زدند

در لرزه عرش کبریا باشد از این ماتم عظیم                  بانگ عزا به صفحه ی ارض و سما زدند

افلاکیان به سینه زنان حوریان ملول                   از سوز درد نعره ی یوم العزا زدند

از جن و انس ناله برآمد معلمی                      همچو تو دست بر سر خود با نوا زدند

شاعر:حاج حبیب الله معلمی

ای سرور لب تشنگان بابا حسین جان تشنه ام

رفته ز تن تاب و توان بابا حسین جان تشنه ام

*****

بابا لبانم از عطش در کام من خشکیده است

قلب علی اکبرت چون آهن تفتیده است

شوق ملاقات خدا بر جان من تابیده است

ای پیشوای عاشقان بابا حسین جان تشنه ام

*****

گرما و ثقل اسلحه بابا دهد آزار من

ایجاد کرده مانعی در صحنه ی پیکار من

ریزد گلاب از کاکلم بر چهره ی گلنار من

پژمرده شد این ارغوان بابا حسین جان تشنه ام

*****

از مرحمت دریاب این شیر شجاعت جوی را

با جرعه آبی تازه کن باز این گل شب بوی را

سیراب جام عشق کن سرگشته ی این کوی را

لعل لبم شد زعفران بابا حسین جان تشنه ام

*****

از خواهش آن نور دو عین قلب حسین افسرده شد

آلاله ی گلزار دین زین ماجرا افسرده شد

از دست دنیای دنی آن روح پاک آزرده شد

می گفت آنم شیرین زبان بابا حسین جان تشنه ام

*****

بگشود حسین آغوش جان بگرفت اکبر را به بر

لب بر لب خشک پسر بنهاد از رأفت پدر

شرمنده شد چون دید علی لب های بابا خشک تر

از دیده شد اشکش روان بابا حسین جان تشنه ام

*****

لب های خشک باب را از سوز دل بوسید و رفت

وقت وداع آخرین آن مه جبین نالید و رفت

تا خود به دشت کربلا جام بلا نوشید و رفت

می گفت آن رعنا جوان بابا حسین جان تشنه ام

*****

چون حیدر صفدر علی بر لشکر کفار زد

بر گردن گردنکشان با تیغ آتشبار زد

بر خرمن جان عدو آتش در آن پیکار زد

رویش به باب مهربان بابا حسین جان تشنه ام

*****

آخر ز تیغ اشقیا فرق سرش در هم شکست

سنگ حوادث گوهر پیغمبر خاتم شکست

قلب معلمی از این غم با همه عالم شکست

می گفت علی می داد جان بابا حسین جان تشنه ام

شاعر: حاج حبیب الله معلمی