برخیز ای سپهبد و سردار لشگرم                              لشگر کشند هلهله اندر برابرم

پشتم شکست و رشته ی امید من گسست                            این سان شکست و هیچ نمی بود باورم

گر آب ریخت غصه مخور آبرو به جاست

دست ما به دامانت یا ابالفضل العباس این رزمنده ها  التماس دعا دارن باب الحوائجی

گر آب ریخت غصه مخور آبرو به جاست                      اشکم چکد به روی تو ای آب آورم

ای ماه ماتم تو مرا چون هلال کرد                                      بر هم نشان دهند به انگشت لشگرم

روح ادب تو بودی از آن رو که تاکنون                        نشنید گوشم از تو که خوانی برادرم

خواندی مرا برادر و دانستم از جنان                           پیش از من آمده به سراغ تو مادرم

گفتی تن تو را نبرم سوی خیمه گه                           خود گر روم بگو چه بگویم به دخترم

 

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                          تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

ای یاوران قرآن  ای یاوران قرآن                              از نو پیام خون داد پور شجاع حیدر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

ماه محرم آمد با رنگ خون لوا زد                              سالار جان نثاران خیمه به کربلا زد

مولای شیرمردان از نینوا نوا زد                                بر خیل ناصران دین خدا صلا زد

هل من معین برآورد هل من معین برآورد                    مولای دادگستر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

برپا قیام خون کرد تا دین بپا بماند                            قرآن جاودان و حکم خدا بماند

بر هر چه غیر حق است گلبانگ لا بماند                      ظلم و ستم بسوزد حق پا بجا بماند

در مکتب حسینی در مکتب حسینی                         باید گذشتن از سر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

تا انقراض عالم آن خون کشد زبانه                                      هر جا حسین حسین است باشد از او نشانه

ایثار خون او ساخت اسلام جاودانه                                      گر عاشق حسینی شو سوی او روانه

دیگر چنین سعادت دیگر چنین سعادت                      کی می شود میسر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

باید نمود با خون رنگین لوای نهضت                          بایست جان و سر داد بهر بقای نهضت

این نهضت از حسین است جانها فدای نهضت                اید رسد به دنیا بانگ رسای نهضت

تا سخت لرزه افتد تا سخت لرزه افتد                         بر کاخ هر ستمگر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

امر امام خود را باید به جان خریدن                           باید ره خطر را تا کربلا بریدن

باید به خیمه گاه مولا حسین رسیدن                         در راه عشق ورزی باید بلا کشیدن

بار سفر ببندید بار سفر ببندید                                 ای تشنگان کوثر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

اکنون سپاه اسلام آماده ی رحیل است                       بشتاب سوی جبهه هنگامه ی گسیل است

حق ناصران خود را هم یار و هم وکیل است                 این کاروانیان را مولا حسین دخیل است

فرمان یا حسین را فرمان یا حسین را                         امضا نموده رهبر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

ای فخر آفرینان امروز روز جنگ است                         رزمندگان زمان بوسیدن تفنگ است

قرآن غریب مانده هی هی که عرصه تنگ است              در خون سرخ خفتن صد بار به ز ننگ است

آموزگار درسم آموزگار درسم                                   خون کرده نقش دفتر

ای لشگر حسینی  ای لشگر حسینی                             تا کربلا رسیدن یک یا حسین دیگر

شاعر: حاج حبیب الله معلمی

هیهات منا الذله

هیهات منا الذله

برای سلامتی کاروان عاشورا  صلوات

برای پیروزی رزمندگان اسلام صلوات

برای سلامتی امام عزیز رهبر بزرگوار صلوات

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار

شوق دیدار حسین و کربلا دارم بشیر

شوق دیدار حسین و کربلا دارم بشیر

گفتگو با خامس آل عبا دارم بشیر

شوق دیدار حسین و کربلا دارم بشیر
اجرت با سیدالشهدا

ای بشیر این محملم را بر به سوی کربلا (2)
تا عزاداری نمایم در زمین نینوا
داغ ها دارم به دل از جور قوم اشقیا

شب اربعین است عزیزان در پایگاه رزمندگان اسلام جمع شدید نوای یا حسینو سر داده اید اجر شما با سیدالشهدا ان شاء الله در آتیه ی نزدیک همین جمع با همراهی دیگر رزمندگان با همراهی خانواده ی شهدا واسرا و مجروحین در کنار حرم سیدالشهدا برگزار بشه.

داغ ها دارم به دل از جور قوم اشقیا
من بگویم راز دل با آن شهید سر جدا

یعنی اگر ای رزمنده ها شما به بالین قبر سیدالشهدا رسیدین هرچه رازدل دارین.هر چه عقده ها در دل دارین اونجا به حسین زهرا میگین

من گل گم گشته اندر کربلا دارم بشیر

شوق دیدار حسین و کربلا دارم بشیر
گفتگو با خامس آل عبا دارم بشیر

خواهم اندر کربلا بهرش عزاداری کنم
اشک ماتم را من از این دیده ام جاری کنم
بر سر قبرش بمانم ناله و زاری کنم
عقده از دل برکنم رفع گرفتاری کنم
یکی ازعزیزانی که جدیدا از زندانهای بعثیها آزاد شده بود تعریف می کرد  هنگامی که ما رو به کربلا بردن وقتی وارد صحن شدیم دیدیم این بعثی ها با چکمه ها درصحن اباعبدالله  با جسارت کامل قدم می زنن.گفت ما به احترام  سیدالشهدا فرزند زهرا  کفشها رو بیرون  آوردیم.
وقتی وارد صحن اباعبدالله شدیم دیدیم گرد و غبار زیادی این حرم رو فرا گرفته یعنی مدتها بوده که اینجا رو تمیزنکردن. گرد وغبار حرم اباعبدالله رو نگرفتن بسیجیها بسیجیها.
جای شما اونجا خالیست.جای شما اونجا خالیست که همگی بسیج بشیم حرم رو پاک کنیم گرد و غبار حرم رو با اشک دیدگانمون پاک کنیم.
حسین زهرا شب اربعین است شب زیارتی توست.عنایتی فرما به این رزمندگان در سنگرها که امشب ناله ی حسین حسینشون بلند شده. ای کاش حسین زهرا این دسته جمع آنجا بودیم گرد و غبار حرمرو با اشک دیدگانمون پاک می کردیم.
یکی از علما هم خواب دیده بود حرم سیدالشهدا حسین زهرا مشغول گرد و غبار پاک کردن از حرم خودش است .از مشبک های حرم آمد جلو عرض ارادت کرد یا حسین جان بگذارید من اینجا رو پاک کنم شما چرا گرد و غبار رو پاک می کنید
 فرمود ای عزیزان رزمنده ای خانواده ی شهدا فرمود آخه از میدان برای من مهمان میاد من دارم گرد وغبار روبرای عاشقان خودم پاک می کنم آخه اونها زوار منن حسین حسین
اجرت با سید الشهدا.اجرت با سیدالشهدا ان شاءالله

عقده از  دل برکنم رفع گرفتاری کنم
میل دیدار عزیز کبریا دارم بشیر

شوق دیدار حسین و کربلا دارم بشیر
گفتگو با خامس آل عبا دارم بشیر

سر نهم اندر مزار خسرو خوبان من
زاده ی زهرای اطهر شیره ی جانان من
در بغل گیرم حسین و آن گل ریحان من
تا که خون افشان شود از دیده ی گریان من

گفت آمدیم باجابربن عبدالله انصاری برای زیارت قبر حسین.گفت هنگامی که رسیدیم به شط فرات.جابر رفت در این شط غسل کرد.جامه ای داشت یکی رو به دور خود پیچید یکی دیگر رو بر روی شانه های خود انداخت.
خود رو از بوی عطر مشخص کرد.دارویی خوشبو داشت خود رو خوشبو کرد.فرمود ای عطیه مرا به پیش مزار حسین ببر.آخه جابر پیر است از یاران رسول الله ست در جنگ بدر و حنین شرکت کرده نابیناست.عطیه دست جابر رو گرفت به سوی مزار حسین می برد.می گفت قدمی بر نمی داشت این جابر به جز اینکه ذکرخدا رو بر لب جاری می کرد.قدم های آهسته ای برمی داشت.ذکرخدا می گفت.تا به قبر حسین رسید دستها رو بر روی مزار حسین گذاشت. ناگهان بی هوش بر مزار حسینش افتاد.او رو به هوش آوردن سه بار صدا زد یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین
حبیب لا یجیب حبیبه آیا دوست جواب دوست را نمی دهد .روی مزار زبان حالی داشت.صحبت می کرد آری درست است چگونه جواب من رو بدی ر حالی که در گذشته رگ های گلوی تو روبر روی شانه هایت آویزان کردن .بین پیکر مقدس تو.تن مقدس تو جدایی افکندن .حسینم من شهادت می دهم فرزند ختم مرسلینی.منشهادت می دهم فرزند امیرالمومنینی من شهادت میدهم فرزند زهرایی حسین حسین حسین

یوسف گم گشته ای در نینوا دارم بشیر
شوق دیدار حسین و کربلا دارم بشیر
گفتگو با خامس آل عبا دارم بشیر

شاعر: اسماعیل اخوت

گوش کن سرنوحه ی جدید

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

اجرت با زهرا
زوار با این معرفت چشم جهان ندیده

هجر عزیزان دیده و رنج سفر کشیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

این کاروان از جابر انصاری حزین است
پیری که از اصحاب خاص ختم مرسلین است
در این سفر با یک نفر دم ساز و هم نشین است
سوی حبیب خود حسین راه سفر بریده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

صحرا زخون پاک یاران حسین معطر
اندر کنار مرقد نوباوه ی پیمبر
گردیده مدفون پیکر لب تشنگان دیگر
بر سینه ی باب اصغر شش ماهه آرمیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

غسل زیارت کرده آن روشن دل نکونام
خود را معطر ساخته پوشیده بر تن احرام
یک عالمی معناست در رفتار پیر اسلام
تکبیر گو سنگین قدم آن پیر قد خمیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

گفت ای عطیه یک نظر بنما در این بیابان
جایی که بینی در طوافش دسته های مرغان
باشد همانجا مدفن سرباز دین و قرآن
آن کس که شیر از نوک انگشت نبی مکیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

آنجا مطاف و محبط خیل فرشتگان است
سرمنزل قرب و زیارتگاه عارفان است
آرامگاه سرور و سالار عاشقان است
دین خدا را  کرده یاری آن گلو بریده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

آمد چو جابر در کنار تربت شهیدان
افکنده خود را بر مزار پاسدار قرآن
بر سر زد و بیهوش شد آن پیر عشق و عرفان
بر تربت آن تشنه کام جام حق چشیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

گفت السلام ای زیب آغوش رسول اکرم
بر تو سلام ای حامی دین نبی خاتم
ای زاده ی زهرای اطهر بانوی دو عالم
تیر بلای عشق جانان را به جان خریده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

بر تو سلام ای مشعل نورانی هدایت
بر تو سلام ای آن که حق گردیده خون بهایت
ده پاسخم ای صد هزاران جان شود فدایت
ای جسم پاره پاره ی در خاک و خون تپیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

ای کشته ی لب تشنه ی خونین بدن حسین جان
ای روح بخش و جلوه ی هر انجمن حسین جان
ای کاروان سالار هفتاد و دو تن حسین جان
ای بار سنگین شهادت سوی حق کشیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده

مولا نظر فرما به زواران اربعینت
یاری نما آیند و بوسند خاک سرزمینت
زارع چو یاد آرد وداع بار آخرینت
گرید ز هجران از سر شب تا دمد سپیده

خوش کاروانی اربعین در کربلا رسیده
زوار با این معرفت چشم جهان ندیده
هجر  عزیزان رده و رنج سفر کشیده

شاعر: حاج حبیب الله معلمی
واویلادر کربلا
کشته شده خون خدا
واویلا در کربلا
کشته شده خون خدا
کشته شده خون خدا
واویلا در کربلا
اکبر شهید نینوا
اکبر شهید نینوا
واویلا در کربلا
کشته شده خون خدا
قاسم بگفتا  با نوا
قاسم بگفتا با نوا
ادرکنی ای خون خدا
واویلا در کربلا
واویلا در کربلا
کشته شده خون خدا
شب اربعین هست ها-همه
ندای هل من ناصر حسینی
ندای هل من ناصر حسینی
پیش به سوی حرم حسینی
پیش به سوی حرم حسینی
ندای هل من ناصر حسینی
پیش به سوی حرم حسینی
واویلا در کربلا
واویلا در کربلا

https://t.me/ahangaransadegh/1110

کنار طشت طلاست فاطمه مهمان من

چوب مزن ای یزید! بر لب و دندان من

با چه دلی می‌زنی برلب من خیزران

کز همه دل می‌برد نغمه‌ی قرآن من

گر چه تحمل کنم ضربه‌ی چوب تو را

تاب مرا می‌برد گریه‌ی طفلان من

تا که نگاه افکنم بر رخ اطفال خود

دور زند دم به دم، دیده‌ی گریان من

تا نرود از اسف، صبر و قرارش ز کف

زینب من می‌شود دست به دامان من

ناله‌ی من بر ملاست، مقتل من کربلاست

شام بلا آمده شام غریبان من

با چه گنه می‌کنی لعل لبم را کبود؟

بر سر و صورت بس است زخم فراوان من

سرم به شام بلا، زینت طشت طلا

زیر سم اسب‌ها پیکر عریان من

طشت ز سوز درون سوخت و فریاد زد

چوب تو هم گریه کرد بر لب عطشان من

سوز دل اهل دل در نفس «میثم» است

در شرر شعر اوست ناله و افغان من

شاعر: حاج غلامرضا سازگار

جهانیان همه با پای جان به شام روید                      به مسجد اموی نغمه ی خدا شنوید

نهاد مسجدیان سخت آمده به خروش                      صدای حضرت سجّاد می رسد بر گوش

درون سینه ی پاکش خروش خون خداست                تمام، گوش! که فریاد سیّد الشّهداست

به اهل شام، شده شام، تیره تر از شام                            فتاده طشت یزید و یزیدیان از بام

پس از ثنای خداوند و نعت پیغمبر                            به خلق داد ندا آن امام جنّ و بشر

که ای تمام خلایق بزرگ و کوچک شام                    خدای داده به ما شش جلال و هفت مقام

هر آنچه داده به ما ذات قادر متعال                          کمال و علم و فصاحت، شجاعت است و جمال

هماره سینه ی پاکان به نور ما رخشیده                    خدا محبّت ما را به مؤمنین بخشید

محمّد (ص) عربی ختم الانبیا از ماست                    علی ولیّ خدا شاه اولیا از ماست

زماست جعفر طیّار و حمزه شیر خدا                        که گشته بود ملقّب به سیّد الشّهدا

حسن، حسین دو سبط پیامبر از ماست                             امید عترت مهدیِّ منتظَر از ماست

مرا اگر نشناسید با شما گویم                               که کیست جدّ و پدر، چیست نام نیکویم

عزیز مکّه و دُردانه ی منایم من                              سلاله ی حرم و زمزم و صفایم من

منم سلاله ی آن سروری کز امر خدا                       بلند کرد حجر را زجا به دست و ردا

منم عزیز گرامی ترین طواف کنان                            که گفت تلبیه حجّ کرد بهتر از همگان

منم سلاله ی آن رهبر بلند وقار                              که شد زامر خداوند بر براق سوار

به سوی اقصی زمکّه یافت خروج                           وزآن مقام به اوج فلک گرفت عروج

منم سلاله ی آنکس که برد جبراییل                        به اوج سدره اش از امر ذات ربّ جلیل

منم سلاله ی آن پیشوای اهل نیاز                         که با ملائکه ی آسمان گذارد نماز

منم سلاله ی آن شهریار کشور دل                         که وحی گشته زسوی خدا بر او نازل

مرا سلاله ی پاک محمّدی خوانند                           مرا عزیز دل مرتضی علی خوانند

منم سلاله ی آنکس که بین هر دو سپاه                            رساند بینی اشرار را به خاک سیاه

همان کسی که به اثبات خالق دادار                        گرفت با دم تیغش زکافران اقرار

منم سلاله ی آن شیر قادر متعال                           که با دو نیزه دو شمشیر کرده است قتال

منم سلاله ی آنکو دوبار هجرت کرد                         دوبار هجرت کرد و دوبار بیعت کرد

منم عزیز کسی کو به تیغ شعله فروز                      به جنگ بدر و به جنگ حُنین شد پیروز

همان ولیِّ خداوند قادر دادار                                  نگشت یک مژه بر هم زدن به شرک دچار

منم که وارث پیغمبران بود جدّم                              منم که راهبر مؤمنان بود جدّم

به تیغ، ریشه کن خیل مشرکین گردید                     امیر کشور اسلام و مسلمین گردید

چراغ دیده ی اهل جهاد بود علی                           هماره زینت کلِّ عباد بود علی

منم عزیز دل افتخار بَکّایین                                    زصابرین جهان بود بردبار ترین

به پیشگاه خداوندگار عزّوجل                                 زاهل بیت نبی بود در نماز افضل

منم سلاله ی پاک مؤّید جبریل                              که بود یاور او در نبرد میکاییل

منم عزیز دل حامی مسلمانان                               که بود در همه احوال یاور آنان

به تیغ عدلش با خیل مارقین جنگید                         به ناکثین زد و با خیل قاسطین جنگید

منم سلاله ی نیکوترین امام قریش                         که بود برتر و بالاتر از تمام قریش

منم سلاله ی اوّل کسی که مؤمن بود                    ره خدا به کنار پیامبر پیمود

زمسلمین همه سبقت گرفت در ایمان                     ستم گران را برداشت تیغ او زمیان

منم سلاله ی مردی که تیر داور بود                        همیشه حامل علم خدای اکبر بود

سخی، بزرگ، جوانمرد، ابطحی، زیبا                        صبور و سیّد و صّوام بود و پاک و رضا

درید ریشه ی اصلاب کفر را از هم                           گسیخت یک سره شیرازه های ظلم و ستم

به سان شیر ژیان با اراده ای محکم                        در آن میانه که می خورد نیزه ها بر هم

به دشمنان خداوند حمله ور گردید                          چو دانه در وسط آسیابشان کوبید

به رزمگاه عراق و حجاز شیر نبی                            که مکّی و مدنی بود خیفی و عقبی

نمود ماه جمالش هماره جلوه گری                          مهاجری احدی بود و بدری و شجری

به دودمان عرب مقتدا و رهبر بود                                      که از جلال و شرف وارث دو مشعر بود

یگانه شیر الهی به فتح بدر و حنین                         ابوالائمّه ولیِّ خدا ابوالحسنین

کسی که این همه دارد جلال و فضل، علی است       امام خلق و ولیِّ خدای لم یزلی است

منم سلاله ی زهرا شفیعه ی دو سرا                     امینه فاطمه امّ الائمّة النّجبا

زگریه کرب و بلای دوباره بر پا شد                           دوباره مشت یزید و یزیدیان واشد

که ناگه از دل پُر درد ناله زد مولا                                      منم سلاله ی پاک شهید کرب و بلا

منم سلاله ی آنکس که شد به نی سر او                گلوی تشنه بریدند سر زپیکر او

منم سلاله ی آنکس که با دلی پر درد                     وداع با زن و فرزند و خاندانش کرد

منم سلاله ی آنکس که شد برهنه تنش                            زدند زخم، بسی روی زخم، بر بدنش

منم سلاله ی آنکو به خونش آغشتند                      به قتل صبر نه یکبار بارها کشتند

منم سلاله ی آنکس که قلبش آزردند                      سر بریده ی او را به شهرها بردند

منم سلاله ی آنکو اسیر شد حرمش                      ستم شد از همه بر اهل بیت محترمش

اسیر کوفه و شام بلا شدیم همه                           به ابتلای نکو مبتلا شدیم همه

الا حقیقت اسلام زنده از سخنت                           سر پدر زده از دور بوسه بر دهنت

پیام آور فریادهای خون خدا                                   خطابه ات سند فتح سیّد الشّهدا

تو از تمام شهیدان پیام آوری                                 قیام کرب و بلا را به شام آوردی

هزار «میثم» از عهده بر نمی آید                              که لب به وصف تو و خطبه ی تو بگشاید

شاعر: حاج غلامرضا سازگار

‌ اشتر مران‌ ای‌ ساربان‌ اینجا زمین‌ کربلاست                  آهسته‌ ران‌ آهسته‌ ران‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا فضای‌ نینواست‌ مهمان‌ سرای‌ کبریاست‌                 ما میهمان‌ حق‌ میزبان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شهادتگاه‌ ماست‌ اینجا زیارتگاه‌ ماست‌                    زهرا کند اینجا فغان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا حریم‌ انبیاست‌ میعادگاه‌ کبریاست                       ‌ ای‌ عاشقان‌ ای‌ عاشقان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود اکبر فدا آن‌ سو سرم‌ از تن‌ جدا                             ای‌ کاروان‌ ای‌ کاروان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

بار گران‌ از کف‌ نهید اینجا شود قاسم‌ شهید                  اشتر مران‌ ای‌ ساربان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود زینب‌ اسیر در خاک‌ و خون‌ غلطد غدیر          جبریل‌ گردد نوحه‌ خوان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود صبر امتحان‌ با کودکان‌ و نوجوان                  ‌ اسلام‌ گردد جاودان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود خون‌ ریخته‌ حلقم‌ به‌ نی‌ آویخته‌ ای               ‌ اکبرم‌ قرآن‌ بخوان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا به‌ زیر بوته‌ها گل‌ می‌کند بیتوته‌ها                       گردند حیران‌ دختران‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

غربت‌ ثمر اینجا دهد مظلوم‌ سر اینجا دهد                    آتش‌ رود بر آسمان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

بر کودکان‌ در بدر بر بانوان‌ خونجگر                            خورشید گردد سایبان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

بارالها بره دوست فدا شد مسلم- مرحبا ای مسلم

جزو هفتاد و دوتن از شدا شد مسلم – با وفا ای مسلم

شده بیرون ز وطن مسلم و با آن دو پسر      با دو طفلان عزیزش ز وطن کرده سفر

اندرآن وادیه در راه چو افکنده نظر               دیده  صیاد کند صید در آن راهگذر

به فغان آمده  و در شور و نوا شد مسلم- با وفا ای مسلم

گفت گشتم ز بلاد و وطن خویش جدا           می روم سوی سفر آمدنی نیست مرا

زین سفر جان به سلامت نبرم من به خدا    به یقین کشته شوم من ز ره جور و جفا

با چنین واقعه و حال رضا شد مسلم- با وفا ای مسلم

وارد کوفه شده نایب سلطان وفا                 با دو طفلان ستم دیده بی برگ و نوا

خوار و مضطر شده در کوفه از قوم دغا         گشته در کوفه پریشان ز جفای اعلی

ز بر ابن عم خویش فدا شد مسلم – با وفا ای مسلم

داده پیغام چو مسلم به شه ملک بقا          گفت ای باد صبا رو ز ره لطف و صفا

در مدینه به بر خسرو دین بهر خدا              گو که در کوفه سر مسلم تو گردید جدا

عاقبت کشته در راه شما شد مسلم – با وفا ای مسلم

کوفیان بس که ستم بر سر من آوردند         یا حسین جان دلم از جور و جفا آزردند

دل اطفال جگر گوشه من افسردند              دست من بسته و در دارالعماره بردند

مبتلا در کف این قوم دغا شد مسلم – با وفا ای مسلم

خواهشی از تو من ای سرور خوبان دارم        یک تمنا به تو با حال پریشان دارم

اهل بیتم همه را در بر تو بسپارم                         تو میا کوفه ایا پادشه ابرارم

چون در این کوفه گرفتار بلا شد مسلم – باوفا ای مسلم

ترسم این قوم به حال تو نمایند جفا            چونکه در مردم کوفی نبود مهر و وفا

نیستم راضی از این شهر به جان تو شها       عهد و پیمان همه بستند نکردند ادا

در کف قوم ستمکار دغا شد مسلم- باوفا ای مسلم

حیف باشد که علی اکبر تو خوار شود            نوجوان تو در این شهر گرفتار شود

مثل من بیکس و بی یار و مددکار شود           خود گرفتار و اسیر عابد بیمار شود

چون در این ملک گرفتار عزا شد مسلم- باوفا ای مسلم

دارم از درگه تو خواهش کوچک یا رب         شیعیان را تو ببخشی به شه ملک عرب

به حق فاطمه و دختر زارش زینب               دوست داران حسین را تو ادا کن مطلب

به اخوت همه احوال وفا شد مشلم – باوفا ای مسلم

شاعر: اخوت

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان، پسر مظهر یزدان ، که بدی صاحب طبل و علم و بیرق و سیف و حشم و با رقم و با رمق اندر لب او ماه بنی هاشم وعباس علمدار و سپهدار و جهانگیر و جهان بخش و دگر نایب و سقا. شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا اباالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل

****

دید کاندر حرم خسرو خوبان، شده بس ناله و افغان و پر از شیون طفلان، همه شان  سینه زنان، نوحه کنان، موی پریشان، دل بریان، سوی عباس شتابان، که عمو جان چه شود جرعه ی آبی برسانی به لب سوختگان، کز عطش آتش بگرفته گلوی ما. شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

غضب آلود ز غیرت شد و عباس بشد موی تنش راست، زجا خواست، بخود گفت که عباس، تو اشجع به همه ناس، عجب از تو است که با این همه مردی و شجاعت، شود از صولت تو زهره ی شیر فلکی آب، عجب آسوده نشستی و روان شو بنما آب مهیا. شه باوفا ابوالفضل،  صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس علم کرد قد سرو دل آرا، به سرش تاج زمِغفِر که زدی طعنه به قیصر، به تنش کرده زره چشمه ی او تنگتر از چشم حسودان بد اختر، به کمر بست یکی تیغ مهندس به میان سرو، دو پیکر، به سردوش یک اسپر به مثل گنبد مینا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل،معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس ز اصطبل برون کرد، یکی توسن صرصر تک و ، فرخ رخ و طاووس دم و یال پر انبوه به پیکر چو یکی کوه، خط و خال چو آهو، که از شیهه ی او گوش فلک کر شد و رفتی به ثریا. شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس بیاویخت بدوش دگر خویش، یکی مشک چو مشکی که بدی خشک تر از لعل لب ماه مدینه، گل گلزار سکینه، به فغان گفت که یا بنت اخا، ناله مکن، ضجّه مزن، ز آنکه عموی تو نمرده روم الحال کنم بهر تو من آب مهیا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پور حیدر چو یکی مرغ سبک روح، مکان کرد روی عرشه ی زین، روح الامین، گفت که ای احسنت از آن مادر فرزانه، که آورد چو تو شیر دل و ناموری را که دو زانوش گذشتی ز سرو گوش فرس یکسره هی هی به تکاور زدی همچون علی عالی اعلی، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس به تعجیل سوی شط فرات آمده، مانند سکندر، زپی آب حیات آمده، آن شیر غضنفر، نظری کرد بر آن آب، که چون اشکم ماهی بزدی موج بفرمود که ای آب، عجب موج زنی، لیک نداری خبر از تشنگی عترت طاها،  شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس به تکبیر بزد نعره، همان شیر به جولان شد و در صحنه ی میدان شد و پاشید زهم لشکر کفار، یکی گفت که ای قوم گریزید که این است ابوالغزه، تُهَمتَن، لقبش ماه بنی هاشم و باشد  پسر حیدر صفدر، شده منسوب به سقا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

از چه ای آب، عجب می روی، اما خبرت نیست، سکینه، گل گلزار مدینه، رخ مهش بفسرده، زعطش غش بنموده، آخر ای آب تویی مهریه فاطمه اما پسرش شد ز تو محروم، همان سید مظلوم، الهی که گل آلود شوی، تا به ابد (شوقی) غمدیده از این غم شده دیوانه و شیدا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

شاعر: شوقی اصفهانی

زینب فدای حنجرت ای حسین من             عریان فتاده پیکرت ای حسین من

من آمدم در قتلگه جستجو کردم                تا با تن صدپاره ات گفتگو کردم

مرگ خود از جان آفرین آرزو کردم            بیند جدا از تن سرت ای حسین من 

گفتم ببوسم روی تو رنجم افزون شد       دستی کشم بر موی تو دل پر از خون شد

کو آن همه نیروی تو دیده جیحون شد          کی کرده بی بال و پرت ای حسین من

برگو به خواهر یا حسین کو جوانانت            دشمن عجب دارم چرا کرده مهمانت

کو عون و جعفر یا حسین کو محبانتت         آمد نشیند در برت ای حسین من

با من تو تا کرببلا همسفر بودی                   ای خواهرت زینب تو کی بی خبر بودی

یک کاروان را یا حسین تاج سر بودی           از چه زمین شد بسترت ای حسین من

سوی اسارت می برند ما اسیران را            با صد حقارت می برند غم نصیبان را

بین با چه محنت می برند  این یتیمان را       گردم روان با دخترت ای حسین من

تو در زمین ماریه با شهیدانت                     من سوی شام پربلا با یتیمانت

عمریست مشمولی بود مرثیه خوانت            لطفی تو بر نوحه گرت ای حسین من

شاعر: احمد مشمولی ساروی

در کوفه مسلم با دیده ی تر               می گفت ای سلطان دین سبط پیمبر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

با گردن کج مسلم از دارالاماره              بنمود سوی مکه آن ساعت اشاره

یعنی حسین من به حالم کن نظاره

بی یار و تنها، ای شاه بطها                  در کوفه ی ویران ندارم یار و یاور

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

در شهر کوفه من ندارم آشنایی

کوفه ندارد ای پسرعمو وفایی                 در کوفه ای سلطان دین هرگز نیایی

ترسم حسینم، ای نور عینم                   گردد شهید از تیر کین شهزاده اکبر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

ترسم اسیر و دربدر گردد سکینه               از داغ تو خونین جگر گردد سکینه

از ظلم کوفی بی پدر گردد سکینه

آن بی قرینه، از ظلم و کینه                      گردد اسیر این گروه شوم کافر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

ترسم جدا دست علمدار تو گردد                 در خون شناور آن سپهدار تو گردد

زینب اسیر قوم اشرار تو گردد

در شام ویران، همراه عدوان                        با کودکان تو روان گردند یکسر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

شاها نظر کن دیده ی خونبار مسلم            دیگر تمام است ای حسینم کار مسلم

کوفی مصمم گشته بر آزار مسلم

ایستاده قاتل ،اندر مقابل                               تا از تن پاکم جدا بنماید او سر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

بال و پرم آخر ز سنگ کین شکستند             بر پشت سر دست مرا از کینه بستند

قلب من آخر از شماتت ها بخستند

خون شد دل من، زین مشکل من                    از آمدن ای خسرو خوبان تو بگذر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

اکنون به زیر تیغ جلاد است مسلم                   اکنون اسیر قوم بیداد است مسلم

اکنون به شور و آه و فریاد است مسلم    

تو پادشاهی ، بر من نگاهی                            هنگام جان دادن بکن سبط پیمبر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

یارب ز حال مسلم نالان گواهی                       در کوفه ی ویران ندارد او پناهی

فرصت ندارم تا کشم از سینه آهی

روزم چو شام است ، کارم تمام است                وقت سفر باشد مرا ای حی داور

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

یارب چه شهری آخرین اشهر خرابست  قلب من از این شهر و این سامان خرابست

یارب غریبان را مددکاری ثواب است

ای خالق من، ای رازق من                            کن دیدن روی حسینم را میسر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

سوی حسین من صبا یکدم گذر کن                از حال من آنشاه خوبان را خبر کن

برگو عزیز فاطمه ترک سفر کن

ای شاه ابرار، باشم گرفتار                             اندر کف گرگان کوفی ستمگر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

از کوفه برگو خسروا قطع نظر کن                    شاها هوای کوفه را از سر بدر کن

فکری به حالم ای امام بحر و بر کن

گوید رضایی، وقت جدایی                                 گردیده بهر مسلم بی یار و یاور

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

شاعر: رضایی

نغمه ی وصل خدا در گوش ماست           زینبم آماده باش این زمین کربلاست

سرزمین عشق و ایثار و وفاست             زینبم آماده باش این زمین کربلاست

می رسد بر گوشم آوای خدا                جان یارانم شود اینجا فدا

دست عباسم شود از تن جدا               آری اینجا سرزمین نینواست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

آمدم تا در ره حق جان دهم                جان به راه مکتب قرآن دهم

بهر هفتاد و دو تن قربان دهم               جسمم اینجا زیر سم اسبهاست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

تشنگی اینجا به دل آذر زند                      کودک ششماهه ام پرپر زند

دست و پا در دامن مادر زند                  عهد و پیمان من اینجا با خداست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

آمدم تا در ره دین سر دهم                 عون و عباس و علی اکبر دهم

هستی خود در ره داور دهم                 او مرا در راه وصلش کشته خواست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

به سوی کعبه مقصود عشاق                    روان شد کاروان عهد و میثاق

به راه کربلا منزل به منزل                          کند این کاروان طی مراحل

ز موی قدسیان دست فرشته                              مهار ناقه ها حوریه رشته

اگر این کاروان آل طاهاست                       چرا سرمنزل آنها به صحراست

اگر باشند اینها آل یاسین                         چرا دارند همره مرگ خونین

زند زنگ شتر بانگ جدایی                         شده فرزند زهرا کربلایی

ملک سازد نثار پای اشتر                          به جای مشک سارا گوهر و در

به محمل بند زلف حور و عین است             که زینب بانوی محمل نشین است

درای کاروان کمتر کن آواز                         که اصغر خفته در گهواره ناز

حدی برخوان در این صحرای تاریک              منای عاشقان گردیده نزدیک

که بانوهای در محمل نشسته                   اسیرانند فردا دست بسته

دو روز دیگر این حوری کنیزان                     شوند از لشکر دشمن گریزان

بگو تا بار بگشایند محمل                          که پای عقل اینجا مانده در گل

بگو عباس را زانو بگیرد                             به زیر مقدم بانو بگیرد

سزای زیر پایش یاسمین است                  که زینب دختر حبل المتین است

علمدارا که باشی میر لشکر                      کند دستت جدا دشمن ز پیکر

جوان هایی که جمله نوخطانند                  به همراه امیر کاروانند

شود جسم یکایک پاره پاره                        ز شمشیر و ز تیر و سنگ خاره

علی اکبر بود ماه مدینه                           شود فرقش دوتا از تیغ کینه

همان طفل صغیر شیرخواره                      گلویش را کنند از تیر پاره

همان چهری که باشد رشک خورشید        که می تابد ز رویش نور توحید

علی مرتضی را نور عین است                   عزیز فاطمه یعنی حسین است

سرش گردد جدا با لعل عطشان                همه هستی دهد در راه جانان

تنش صدپاره از سم ستوران                      سرش خواند به نوک نیزه قرآن

شاعر: محمد آزادگان (واصل)

این زمین کربلاست ،زینبم آماده باش

دشت سرخ لاله هاست ، زینبم آماده باش

می شود اینجا یقین دست عبّاسم جدا

می شود اکبر فدا ،در ره دین خدا

زینت دوش نبی می شود اینجا فدا

لرزه بر عرش برین افتد از این ماجرا

این زمین نینواست زینبم آماده باش

روی دستم می دهد، جان علی اصغرم

پرپر اینجا می شود ،لاله های احمرم

می کند شیون به پا ، دختر غم پرورم

خون رود از دیده ها ، بهر عون وجعفرم

کربلا کرب وبلاست زینبم آماده باش

از سر نی بشنوی ،صوت قرآن خواهرم

دلنوازت می شود، نوک نی خواهر سرم

سرزمین نینواست زینبم آماده باش

این زمین کربلاست ،زینبم آماده باش

دشت سرخ لاله هاست ، زینبم آماده باش

می شود اینجا یقین دست عبّاسم جدا

می شود اکبر فدا ،در ره دین خدا

زینت دوش نبی می شود اینجا فدا

لرزه بر عرش برین افتد از این ماجرا

این زمین نینواست زینبم آماده باش

روی دستم می دهد، جان علی اصغرم

پرپر اینجا می شود ،لاله های احمرم

می کند شیون به پا ، دختر غم پرورم

خون رود از دیده ها ، بهر عون وجعفرم

کربلا کرب وبلاست زینبم آماده باش

از سر نی بشنوی ،صوت قرآن خواهرم

دلنوازت می شود، نوک نی خواهر سرم

سرزمین نینواست زینبم آماده باش

دانلود نوحه ی از حدیث شاه حربن یزید                   از ندامت دست بر دندان گزید

از حدیث شاه حربن یزید                          از ندامت دست بر دندان گزید

باره راند و قصد پور سعد کرد                     گفت خواهی راند با این شه نبرد

گفت آری جنگ های پر گزند                      تا پرد سرها ز تن کف ها ز غم

گفت امیرت آن نمی دارد قبول                             من نتابم هم ز حکم او عدول

چون شنید این گفتگو آن خوش خصال         گفت با خود با دو صد حزن و ملال

کی دریغا رفت فرجامم به باد                     کین همه انجام از آن آغاز زاد

ای دریغ از بخت بد فرجام من                     کاش می بودی ستورون مام من

این بگفت و خواست قصد شاه کرد             روی توبه سوی وجه الله کرد

نفس بگرفتش عنان که پای دار                  بار واپس ران بترس از ننگ و عار

عقل گفتش رو که عار از نار به                   جور یار از صحبت اغیار به

نفس گفتش مگذر از دنیا و مال                  عقل گفتش هان بیندیش از معال

نفس گفتا نقد بر نسیه مده                      عقل گفت این نسیه از صد نقد به

نفس گفت از عمر برخوردار باش                 عقل گفت تا عمر شد بیدار باش

زین کشاکش های نفس و عقل پیر            نفس شد مغلوب عقل پیر  چیر

عشق آمد بر سرش با صد شتاب               باره پیش آورد بگرفتش رکاب

کرد بر یک ران اقبالش سوار                      گفت هین یکسان بران تا کوی یار

وقت بس دیر است و ره دور ای فتا             ترسمت از کاروان واپس فتا

جان به کف برگیر و با صد عجز و ذل            سر بنه بر پای آن سلطان کل

چون به هوش آمد ز خواب آن میر راد           رعشه بر  تن لرزه بر جانش فتاد

لرز لرزان سوی ره بنهاد روی                     دم به دم با نفس خود در گفتگوی

آن یکی دیدش به این حال شگفت              از شگفت انگشت بر دندان گرفت

با تحیر گفت کی شیر دلیر                       در دلیری می نبودت کس نظیر

هین چه بودت کین چنین لرزی به خویش     گفت کاری بس عجب دارم به پیش

خود میان نار و جنت بینمی                       می ندانم زانمی یا زینمی

نور ونارم در میان دارد به جد                       چون نلرزم در میان این دو ضد

تا کدامین زان دو تا پایم برد                        آتشم سوزد و یا آبم برد

این بگفت و کرد یک سو کار را                             گفت نفروشم به دنیا یار را

آن که یوسف را به درهم می فروخت           خرمن خویش از سیه بختی بسوخت

عاشقانه راند باره سوی شاه                    با تضرع گفت ای باب اله

با دو صد عذرت به درگاه آمدم                    کن قبولم گر چه  بی گاه آمدم

تائبم بگشا به رویم باب را                         دوست می دارد خدا تواب را

با امید عفو تقصیر آمدم                            زود بخشا گر چه بس دیر آمدم

وحشی ام آورده ام رو بر رسول                 ای محمد توبه ی من کن قبول

گرچه حرم ای خداوند جلیل                       لیک در پیش توأم عبدی ذلیل

طوق منت باز نه بر گردنم                         میوه بر هر جا که خواهی بردنم

آمدم سوی سلیمان دیو وار                       تا از او گیرم نگین زینهار

ای سلیمان هین ببخشا خاتمم                 بر بساط  بندگی کن مجرمم

تا بدین روی سیه کشته شوم                   رنگ دیوی هشته از رشته شوم

گر بلیسم توبه کردم نزد شر                     پیشت آوردم سجود ای بول بشر

آن چه کردم با تو من ناکرده گیر                 وان سجود اولین آورده گیر

شاه چون دید آن تضرع کردنش                  کرد طوق بندگی بر گردنش

گفت بازا که در توبه است باز                      هین بگیر از عفو ما خط جواز

اندرآ که کس ز احرار و عبید                      روی نومیدی در این درگه ندید

گر دو صد جرم عظیم آورده ای                   غم مخور رو بر کریم آورده ای

اندرآ گر دیر گهر زود آمدی                          خوش به منزلگاه مقصود آمدی

این عصای شیر بازافکن ز کف                    موسیانه پیش تاز و لا تخف

گفت کی شاه غلام درگهت                      چون در اول من شدم خوار رهت

هم مرا نک پیش تاز جنگ کن                     در قطار عشق پیش آهنگ کن

رخصتم ده تا کنم خود را فدا                      بر غلامان درت ای مقتدا

شاه دادش رخصت جنگ و جهاد                رستمانه رو به لشکرگه نهاد

از حدیث شاه حربن یزید                          از ندامت دست بر دندان گزید

شاعر: حجت الاسلام نیر تبریزی

دانلود نوحه ی کربلا چون صحنه ی پیکار حق و باطل است

کربلا چون صحنه ی پیکار حق و باطل است                 حق پرستان را همه مهر حسین اندر دل است

کربلا باشد نمایشگاه جریانی سترگ                        کشته می گردد دراین وادی ابرمردی بزرگ          

بر غزالان حقیقت می زند یک گله گرگ                     از شگفت این نمایش عقل را پا در گل است

سرگذشت کربلا آینده ساز زندگیست                        ره گشای شیعه در شیب و فراز زندگیست

نهضت سرخ حسین ما را نیاز زندگیست                    راه او آزاد مردان جهان را سنبل است

گر چه شرح کربلا یک سر غم است و رنج و درد             می کند تک مرد حق با کثرت باطل نبرد

تا کند بیدار از کار خمود و هرزه گرد                            زنگ هشداری برای خفتگان غافل است

باید اندیشید اقدام حسین از بهر چیست                   گوید ای آزاده انسان بایدت آزاده زیست

زیر بار ظلم ماندن منطق اسلام نیست                      مرگ در راه خدا ما را حیات کامل است

نیست کافی گریه بر جریان خونبار حسین                  یافت می باید مسیر و مشی و افکار حسین

بیشتر اندیشه باید کرد در کار حسین                        گریه همراه تفکر در عزایش قابل است

در عمل باید حسینی بود و جویای حسین                   مجری فرمان و دستورات والای حسین

کرد با کالای جان خویش سودای حسین                     گر چنین باشیم مار ا شیعه بودن شامل است

دست را بر سینه باید از ره اخلاص زد                           نوحه در سوگش رقم با منطق و احساس زد

بانگ وا مظلومیش را با طریقی خاص زد                       التماس و زاری و خواری سرودن باطل است

در عزاداری عیان باید شود راه حسین                         گفت از اندیشه ی بیدار و آگاه حسین

پای اخلاص آورد ما را به  درگاه حسین                          با چنین شرطی مراد از گریه ی ما حاصل است

کربلا چون صحنه ی پیکار حق و باطل است                   حق پرستان را همه مهر حسین اندر دل است

شاعر:عتیق بهبهانی

دانلود نوحه ی سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

سلام ای مهر تابناک عالمین         ذبیح ثانی و عزیز زینبین

 چرا رفته سرت برادر بر سنین

چه شد که همسفر                       شدی از من جدا              غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

به روی نیزه توبه زیر نیزه من        چگونه لب گشایم و گویم سخن

نه معجر بر سرم شهید بی کفن

کجایی تا رسی               به دادم یا اخا                  غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

ایا رأس منیر چراغ کاروان                        سری که دامن نبی بودت مکان                 چرا جایت شده کنون نوک سنان

شنو از  کودکان              فغان وا ابا                       غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

دمی آهسته تر رسد خواهر ز راه    به روی ماه تو کند یک دم نگاه

سرت بر نیزه و تنت در قتلگاه

ز داغت نوحه گر                        ملائک در سما               غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

ایا رزمنده ی قیام انقلاب              رسانم از وفا پیام انقلاب

که ماند تا ابد دوام انقلاب

لوای سرخ دین               ز نامت شد بپا                 غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

تویی آن تک سوار به میدان جدال      که در سیر وصال شدی محو جمال                        ز سم مرکبان تنت شد پایمال

منایت شد حسین             زمین کربلا                    غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

چکد خون خدا ز نای حنجرت     بریزد اشک خون ز ماتم مادرت

که گردیده جدا لب عطشان سرت

شهید کربلا                    غریب نینوا                     غریبم وا حسین

سر از تن جدا     سر از تن جدا     به روی نیزه ها    غریبم وا حسین

شاعر: نامشخص

زینب است این خطبه خوانی می کند            یا علی گوهرفشانی می کند

زیر معجر زینب است این یا علی                             ماه پنهان در شب است این یا علی

این حسینی سیرت بی باک کیست              این فرشته صورت چالاک کیست

زینب است این باغبانی می کند                             با یتیمان مهربانی می کند

این که با گل های زهرایی است کیست                   مثل حیدر غرق تنهایی است کیست

ذوالفقار حیدر است این در نبرد                     یا زبان زینب است این پر ز درد

این مهین دخت علی مرتضاست                            یا که زهرایی دگر از مصطفاست

خشم پنهان یدالله است این                        ناله های مانده از چاه است این

مشت اهل کینه را وا می کند                     هر که را بایست رسوا می کند

کوه صبر و کوه مردی، کوه غم                      یک زن و یک انقلاب و یک عَلَم

این عَلَم بر دوش زینب می رود                     شام و کوفه، روز تا شب می رود

می شکافد سینه نامردمی                         می گشاید عقده سردرگمی

این عَلَم پیغام سرخ کربلاست                      این عَلَم فریاد سرخ نینواست

شاعر: منصور رضایی

اي سپهر كرم و جود و سخا يا عباس               اي محيط ادب و مهر و وفا يا عباس

اي حمايتگر قرآن كه تو را رهبر دين                  داده فرماندهي كل قوا يا عباس

دست تو دست خدا بود كه در گهواره               بوسه ميداد بر آن شير خدا يا عباس

ای تجلای تو از علقمه در ملک وجود              به روان همه بخشیده صفا یا عباس

اي فرات از تو خجل،اي خجل از زينب تو             وی سرافراز ز تو عشق و وفا یا عباس

دل تو لحظه ای از دوست نگردید جدا             گر چه دستت ز بدن گشت جدا یا عباس

آسمان بشکند از بار غمت نیست عجب                   قامت حجت یکتاست دوتا یا عباس

گر نيامد به كنار بدنت ام بنين                         چشم بگشا و ببين فاطمه را يا عباس

این تویی با بدن غرقه به خون روی زمین                   یا علی در دل محراب دعا یا عباس

کودکان اشک به رخ جام به کف چشم به راه    تن بی دست تو افتاده کجا یا عباس

کربلا جسم تو بگرفته درآغوش ولی               هر دلی بر تو بود کرببلا یا عباس

تا نگه دوخت به دست ز تن افتاده ی تو          پسر فاطمه افتاد ز پا یا عباس

انبیا اشک فشانند و امامان گریند                  هر کجا هست به یاد تو عزا یا عباس

فاطمه دست تو آرد به شفاعت همراه              بر نجات همه در روز جزا يا عباس

این شنیدم که به هنگام شهادت بر تو            آب آورد رسول دو سرا یا عباس

آب نگرفتی و با یاد لب خشک حسین             تشنه لب جان تو گردیده فدا یا عباس

اين عجب نيست كه زهرا به كنار بدنت             سر دهد زمزمه ی وا ولدا يا عباس

دوست دارد پسر فاطمه ای روح ادب              که برادر کنی او را تو صدا یا عباس

شاعر: حاج غلامرضا سازگار

دخترم بر تو مگر غیر از خرابه جا نبود                        گوشه ویرانه جای بلبل زهرا نبود

جان بابا خوب شد بر ما یتیمان سر زدی                    هیچ‌کس در گوشه ویران به یاد ما نبود
دخترم روزیکه من در خیمه بوسیدم تو را                   ابر سیلی روی خورشید رخت پیدا نبود
جان بابا، هر کجا نام تو را بردم به لب                       پاسخم جز کعب نی ،جز سیلی اعدا نبود
دخترم وقتی که دشمن زد تو را زینب چه گفت           عمه آیا در کنارت بود بابا ،یا نبود
جان بابا، هم مرا ،هم عمه ام را می‌زدند                   ذره‌ای رحم و مروت در دل آنها نبود
دخترم وقتی عدو می‌زد تو را برگو مگر                      حضرت سجاد زین‌العابدین آنجا نبود
جان بابا بود، اما دستهایش بسته بود                       کس به جز زنجیر خونین، یار آن مولا نبود
دخترم آن شب که درصحرافتادی ازنفس                    مادرم زهرا (س) مگر با تو در آن صحرانبود
جان بابا من دویدم زجر هم می‌زد مرا                        آن ستمگر شرمش از پیغمبر و زهرا نبود
دخترم من از فراز نی نگاهم با تو بود                        تو چرا چشمت به نوک نیزه اعدا نبود
جان بابا ابر سیلی دیده‌ام را بسته بود                      ورنه از تو لحظه‌ای غافل دلم بابا نبود
دخترم شورها بر شعر میثم داده‌ایم                          ورنه در آوای او فریاد عاشورا نبود
جان بابا دست آن افتاده را خواهم گرفت                    ز آن که او جز ذاکر و مرثیه خوان ما نبود

شاعر: حاج غلامرضا سازگار

دانلود نوحه ی بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

مکش زینب دست پر مهرت         زرأفت بر شانه ام دیگر    زرأفت بر شانه ام دیگر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

مگر خواهر جان نمی بینی                        عزیز افتاده در خونم

نمی بینی سینه ی چاکم               که خون کرده قلب محزونم

فلک داغی بر دلم هشته               که خون کرده قلب محزونم

حسین را آن سان جگر سوزد        چو عود افتاده در مجمر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

نظر کن این جسم خونین را          که من در آغوش جان دارم

دمی بگذارم به حال خود              به بالین لاله رخسارم

که بوسم لب های خونینش          سرش را بر سینه بگذارم

نهم صورت روی آن صورت             که باشد الگوی پیغمبر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

ز خونش رنگین کنم صورت              ببویم موی ثمن سایش

بشویم با اشک چشمانم               گل خون از روی زیبایش

دم آخر یک تماشایی                    نمایم بر قد و بالایش

ز چشمانش خون نمایم پاک          کنم جاری خون ز چشم تر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

نهم گاهی بر سر زانو                     سر پاک غرق خونش را

گهی با سوز جگر بوسم                 لب لعل نیلگونش را

بغل گیرم جسم صد چاک                ز روی زین سرنگونش را

کشم آهی جان گداز از دل          روی قلب او گذارم سر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

علی بوده قوت قلبم                     علی بوده نور چشمانم

علی بوده نخل امیدم                    علی بوده سرو بستانم

علی بوده حاصل عمرم                علی بوده مونس جانم

چگونه تاب آورم بینم                   به خون غلطان این مه انور

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

مکن خواهر منعم از گریه               که بر دل داغی گران دارم

مگو از چه شد ز سر هوشم            که در بر نعش جوان دارم

شهیدی با پیکر خونین                  کنون پیش دیدگان دارم

دوتا گشته ماه رخسارش               نشسته بر سینه اش خنجر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

الهی دانا و آگاهی                       که در راه یاری قرآن

حسین از جان و جوان بگذشت      فدا کرده بهترین یاران

عزیزی مانند اکبر را                     نموده در این منا قربان

کجا باشد در جهان دیگر               ز اکبر قربانی بهتر

بزن خواهر دست غم بر سر          کنار نعش علی اکبر        کنار نعش علی اکبر

شاعر: حاج حبیب الله معلمی

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"B Zar";}

دانلود نوحه ی بر لب دریا لب دریا دلان خشکیده است   از عطش دلها کباب است و زبان خشکیده است

بر لب دریا لب دریا دلان خشکیده است                 از عطش دلها کباب است و زبان خشکیده است

کربلا بستان عشق است و شهامت ای دریغ              کز سموم تشنگی این بوستان خشکیده است

سوز بی آبی اثر کرده است بر اهل حرم                 هر طرف بینی لب پیر و جوان خشکیده است

آه از مهمان نوازانی که در دشت بلا                      میزبان سیراب و کام میهمان خشکیده است

نازم این همت که عباس آید از دریا ولی                آب بر دوش است و لبها هم چنان خشکیده است

دامن مادر چو دریا اصغرش چون ماهی است          کام ماهی بر لب آب روان خشکیده است

گر ندارد اشک تا آبی به لبهایش زند                    چشمه ی چشم رباب از سوز جان خشکیده است

ریخت اشک عذر در پای حسین و بازگشت                       دید تا اکبر پدر را تا دهان خشکیده است

بر لب دریا لب دریا دلان خشکیده است                 از عطش دلها کباب است و زبان خشکیده است

شاعر:سید رضا موید

ای حرمت قبله حاجات ما

یاد توتسبیح ومناجات ما

تاج شهیدان همه عالمی

دست علی ماه بنی هاشمی

ماه کجا،روی دل آرای تو

سرو کجا،قامت رعنای تو؟

ماه درخشنده تر ازآفتاب

مطلع تو جان وتن بوتراب

همقدم قافله سالارعشق

ساقی عطشان وعلمدارعشق

سروروسالارسپاه حسین

داده سرودست به راه حسین

عم امام واخ وابن امام

حضرت عباس علیه السلام

ای علم کفر نگون ساخته

پرچم اسلام برافراخته

مکتب تو،مکتب عشق ووفاست

درس الفبای توصدق وصفاست

شمع شده آب شده سوخته

روح ادب را ادب آموخته

آب فران از ادب توست مات

موج زند اشک به چشم فرات

یادحسین ولب عطشان او

وان لب خشکیده طفلان او

تشنه برون آمدی از موج آب

ای جگرآب برایت کباب إ

ساقی کوثرپدرت مرتضی ست

کارتو سقایی کرب وبلاست

مشک پر ازآب حیاتت به دوش

طفل حقیقت زکفت جرعه نوش

درگه والای تودرنشأتین

هست در رحمت وباب حسین

هرکه به دردی وغمی شددچار

گوید اگر:یکصدوسی وسه بار

ای علم افراخته در عالمین

(اکشف یا کاشف الکرب الحسین)

ازکرم ولطف جوابش دهی

تشنه اگرآمده آبش دهی

چار امامی که تورا دیده اند

دست علم گیرتو بوسیده اند

طفل بدی مادر والاگهر

بردت،تاساحت قدس پدر

چشم خداوند،چودست تودید

بوسه زد واشک زچشمش چکید

با لب آغشته به زهر جفا

بوسه به دست توزده،مجتبی

دیدچودر کرب وبلا شاه دین

دست توافتاده به روی زمین

خم شدوبگذاشت روی دیده اش

بوسه بزد با لب خشکیده اش

حصرت سجاد همان دست پاک

بوسه زد وکرد نهان زیر خاک

شد به هم آمیخته از مشرقین

نور ابوالفضل وشعاع حسین

وقت ولادت قدمی پشت سر

وقت شهادت قدمی پیشتر

ای به فدای سروجان وتن ات

وین ادب آمدن ورفتن ات

مدح تو این بس که،شه ملک جان

شاه شهیدان وامام زمان

گفت به تو گوهر والا نژاد

جان برادر به فدای تو باد!

شاعر: سید محمد علی ریاضی یزدی

اي امام عاشقان عشقت اسيرم كرده است

وي امير عارفان داغ تو پيرم كرده است

من اسير داغ عشقم ني اسير دست خصم

شعله هاي داغ هاي تو اسيرم كرده است

آرزوهاي محال دشمنان بر باد رفت

قدرت خون تو بر دشمن دليرم كرده است

ظهر عاشورا در آن ميدان شور انگيز عشق

دست جان بخش ولايت غم پذيرم كرده است

گر چه محنت ديده هفتاد و چند آلاله ام

داغ پيري سه ساله سخت پيرم كرده است

كربلا تا شام صدها كربلا كردم به پا

 خصم حيرت از سپاه بي نظيرم  كرده است

كوه مي لرزيد از فرياد هاي زخمي ام

كوفه تمكين از پيام  ناگزيرم كرده است

انقلاب سرخ تو با خطبه هاي ناب من

پاسدار خطبه ظهر غديرم كرده است

دشمن مكار من رسوا تر از ابليس شد

رو برو هر جا كه با مهر منيرم كرده است

قاري قران تو  و ايينه تفسير،من

مادرم تعليم اين خير كثيرم كرده است

خيزران چوبي كه زخمي كرد چشمان مرا

بس جسارت بر سر و روي اميرم كرده است

با وجودي كه قدم خم گشت و مويم شد سپيد

من نگويم داغها خرد و خميرم كرده است

«لا ارالموت» رسايت حكم «جاء الحق» گرفت

تا پيام غربت خونت سفيرم كرده است

با علي همره شدم از كربلا تا كربلا

او مرا ياري در اين  راه خطيرم كرده است

محمود ژوليده

دانلود نوحه ی خفته به خون در برم  خفته به خون در برم              جسم علی اکبرم

خفته به خون در برم  خفته به خون در برم        جسم علی اکبرم

خفته به خون در برم    خفته به خون در برم              جسم علی اکبرم

آمده ام با دل خون از پی دیدار او                             نعش و را دیدم و گردیدم عزادار او

صبر ز کف می دهم از داغ گرانبار او                          چون که  مرا نور بصر باشد او

جسم مرا روح دگر باشد او                                    آه علی اکبرم

خفته به خون در برم  خفته به خون در برم        جسم علی اکبرم

ای که چنین نخل قد من ز غمش بشکند                آتش داغش به دلم شعله ی دیگر زند

کاش ز جا خیزد و بر من نظری افکند                      خوش بودم گر بکند گفتگو

هر چه بود من پدرم بهر او                                     آه علی اکبرم

خفته به خون در برم  خفته به خون در برم        جسم علی اکبرم

گشته نهان صورت زیبای علی زیر خون                    صورت پاکش  همه از خون سرش لاله گون

جان رود از جسم من خسته نالان برون

پیر شدم پیر شدم ای خدا                                    بس که زمین گیر شدم ای خدا

آه علی اکبرم

خفته به خون در برم  خفته به خون در برم              جسم علی اکبرم

خیز و کز این دشت پر از غم برویم ای علی               خیز و کز این وادی ماتم برویم ای علی

سوی خیام حرم این دم برویم ای علی                     نیست دگر در تن من تاب و تب

رفتی و روزم شده بی تو چو شب                           آه علی اکبرم

خفته به خون در برم  خفته به خون در برم              جسم علی اکبرم

خفته به خون در برم  خفته به خون در برم              جسم علی اکبرم

شاعر: نامشخص

یا حسین جان ما به قربانت                                       جان به قربان کام عطشانت

یا حسین جان ما به قربانت                                       جان به قربان کام عطشانت

ای که حق باشد خون بهای تو                  کربلا شد کوی منای تو

خیمه گاهت سعی و صفای تو                   روز عاشورا عید قربانت

جان به قربان کام عطشانت

یا حسین جان ما به قربانت                           جان به قربان کام عطشانت

در ره قرآن جان و سر دادی                     درس آزادی بر بشر دادی

هستی خود را سر به سر دادی                   تا بود باقی دین یزدانت

جان به قربان کام عطشانت

یا حسین جان ما به قربانت                           جان به قربان کام عطشانت

در لب دریا تشنه دادی جان                      ترک سر کردی در ره یزدان

رسم دین داری از تو در دوران                  ماند و باشد پاینده دورانت

جان به قربان کام عطشانت

یا حسین جان ما به قربانت                           جان به قربان کام عطشانت

کربلا را دارالشفا کردی                           گلشن دین را با صفا کردی

جان فدا در راه خدا کردی                                   با جوانان و  جمله یارانت

جان به قربان کام عطشانت

یا حسین جان ما به قربانت                           جان به قربان کام عطشانت

نوجوانی همچون علی اکبر                       کودکی نورس چون علی اصغر

عون و عباس و قاسم و جعفر                    خفته زیر خاک گلستانت

جان به قربان کام عطشانت

یا حسین جان ما به قربانت                           جان به قربان کام عطشانت

ای که پاینده از تو آیین است                           برقرار از تو مکتب دین است

خود فراهی را آرزو این است                           مدفنش گردد خاک ایوانت

شاعر: عزیزالله فراهی کاشانی

دانلود نوحه ی دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

یاور در خون شناور       ای برادر ابالفضل         من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

 صف شکن میر سپاهم ساقی لب تشنگانم    پاسدار خیمه گاهم      باوفای مهربانم

قوت و قلب و امید       خواهران و کودکانم      تشنگان در انتظارند      بهرشان آبی بیاور

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

همچو تو فرزانه مردی   دیده ی دوران ندیده    تیر بیداد ستم بر         چشم حق بینت خلیده

بنگر ای پشت و پناهم  پشتم از داغت خمیده   مانده ام در این بیابان بی سپهسالار و لشگر

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

برجوانمردان عالم        درس عشق و جانفشانی با فداکاری تو دادی   ای امید زندگانی

سوختی جان حسین را          در فراق ناگهانی           چون تو فرزندی نزاید   در جهان دیگر ز مادر

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

در کجا افتاده بر خاک    ای برادر جان لوایت     در ره قرآن فدا شد       آن دو بازوی رسایت 

سر برآر از بستر خون   جان مولایت فدایت    زود بنمودی غروب ای   هاشمی ماه منور

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

فاطمه را نور عین  و     زاده ی ام البنینی       مرد میدان شجاعت      پاسدار ملک دینی

از چه رو در خون تپیده مونس جان این چنینی       خیز و از نو ده تسلی                 نونهالان پیامبر

من حسینم من حسینم

بر حسین میر سپاه و   مونس و یاور تو بودی    در میان  جیش قرآن     یکه تاز افسر تو بودی

هم مشیرم و هم وزیرم گرد رزم آور  تو بودی     عاقبت از کین اعدا       شد جدا دستت ز پیکر

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

چون برادر ها برادر       جان نمی کردی خطابم   در کلام دلنشینت      بود یا مولا جوابم

بودی ای آرام جانم      یادگار از سوی بابم        شرح قتلت را چگونه   می توان گویم به خواهر

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

وضع جانسوز مرگت     کرده پیر و ناتوانم        داغ تو بشکسته پشتم           سوخت مغز استخوانم

نی توان نعش تو دیگر   بر در خیمه رسانم         رفتی عباسم ز دستم          شد حسین بی یار و یاور

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

درعزای جانگدازت        ای حماسه ساز دوران     خون دل از دیده ریزد           همچو ابر نوبهاران

با نوا شوری فکنده      در نهاد پاسداران               ز اشک خونین  معلم      کرده پر اوراق دفتر

من حسینم من حسینم

دیده بگشا ای برادر      دیده بگشا ای برادر      من حسینم من حسینم

شاعر:حاج حبیب الله معلمی

هله عشاق جگر سوخته ی نام حسین          گوش دل را بسپارید به پیغام حسین

من حسینم قدم از راه نگیرم هرگز                 آن چراغم که خموشی نپذیرم هرگز

در دل عاشقان شور حقیقت منم                 در شب این جهان نور حقیقت منم

در دل عاشقان شور حقیقت منم                 در شب این جهان نور حقیقت منم

گرچه زین حادثه مجروح دل اهل ولاست                   شرف اهل ولا حادثه ی کرب و بلاست

گر حقیقت متجلی  ز ایثار من است               هر زمان هرکه کند یاری حق یار من است

در دل عاشقان شور حقیقت منم                 در شب این جهان نور حقیقت منم

در دل عاشقان شور حقیقت منم                 در شب این جهان نور حقیقت منم

گرچه زخمی ست تنم میل به مرحم نکنم       سر به پیش خدا پیش کسی خم نکنم

ای خوشا در همه جا ناظر میدان بودن            خواستار علم سرخ شهیدان بودن

در دل عاشقان شور حقیقت منم                 در شب این جهان نور حقیقت منم

در دل عاشقان شور حقیقت منم                 در شب این جهان نور حقیقت منم

صبا خیز و بگذر به دشت بلا               به خیل شهیدان سلامم رسان

سلامی چو آغشته با خون دل           به آن خفته بی‌ سر امامم رسان

سلام خدا بر امامم حسین (ع)          سپهدار بی‌ سر امامم حسین (ع)

حسین (ع)‌ای تو سالار آزادگان           قسم بر خدا خون پاکت نخفت

از آن خون که جاری شد از پیکرت        گل سرخ و آلاله هر دم شکفت

به گوش دل از خالق جسم و جان       شنیدم که او هم سلام تو گفت

سلام خدا بر امامم حسین (ع)          سپهدار بی‌ سر امامم حسین (ع)

شاعر: نامشخص

اي سپهر كرم و جود و سخا يا عباس                             اي محيط ادب و مهر و وفا يا عباس

اي حمايتگر قرآن كه تو را رهبر دين                                داده فرماندهي كل قوا يا عباس

اي فرات از تو خجل،اي تو خجل از زينب                         به روان همه بخشيده صفا يا عباس

گر نيامد به كنار بدنت ام بنين                                     ديده بگشا و ببين فاطمه را يا عباس

دست تو دست خدا بود كه در گهواره                           بوسه ميداد بر آن شير خدا يا عباس

اين عجب نيست كه زهرا به كنار بدنت                         سر دهد زمزمه وا ولدا يا عباس

در جزا فاطمه آرد به شفاعت همراه                             بر نجات همه در روز جزا يا عباس

 

وقتی که اصحاب اباعبدا...... از -  جوانان بنی هاشم شهید شده بودن عباس آمد خدمت اباعبدالله.برادرم سینه ام تنگ شده.از زندگی سیر شده ام اذن میدان به من بده تا از این منافقین خونخواهی کنم.اباعبدالله ابتدا اجازه نداد به عباس که به میدان رود ولی صدای العطش بچه ها بلند بود.صدای ناله ی کودکان بلند شد.فرمود: عباسم برو مقداری آب برای این بچه ها فراهم کن.عباس سوار بر اسب عازم شد.میسر نشد آب فراهم کند.برگشت قضیه رو به اباعبدالله گفت.باز صدای العطش بچه ها بلند شدبار دیگر عباس سوار بر اسب عازم میدان شد.مشک بر دست دارد.عده ای از این منافقین رو به درک واصل کرد.به شط فرات رسید.کفی از آب رو به لب های خشکیده ی خود نزدیک کرد.پس از آن همه عملیات ها هوای گرم کربلا-زمین سوزان کربلا-لب خشکیده بود.آب رو به دهان نزدیک آورد.ولی به یاد بچه ها به یاد حسین که لب ها تشنه است.عباس تو آب بنوشی و اهل خیام تشنه باشند.آب رو بر شط فرات ریخت.برگشت مشک پر از آب در دست داشت.عمر سعد صدا زد

اگر عباس مشک را به خیمه ها برساند-حسین قطره ای آب بنوشد دیگر اثری از ما باقی نخواهد گذاشت.ظالمی پشت یکی از نخل ها پنهان شده بود.حمله ور شد دست ابالفضل رو جدا کرد.عباس مشک را به دست دیگر گرفت.ظالمی دست دیگر عباس رو جدا کرد.عباس مشک رو به دندان گرفت.هنوز امید داشت که مشک رو به خیمه ها برساند.وقتی امید عباس به یأس مبدل شد که تیری به مشک اصابت کرد.مشک بر زمین افتاد.و آب فرو ریخت.دیگر عباس  چگونه به خیمه ها برگردد.عمودی بر فرق مبارک عباس فرود آمد که عباس بر زمین افتاد.صدا زد اخا ادرک اخاک العباس.برادرم.عباس رو دریاب.حسین خود رو به بالین عباس رسوند.چه عباسی-چه برادری.دستها در یک طرف.مشک سوراخ شده در یک طرف.شمشیر در یک طرف.دست به کمر زدصدا زد الان انکسر ظهری.کمرم شکسته شد.کمرم شکسته شد.بی برادر شدم.زبان حال داره عباس می دونی چرا تو رو به نام برادر صدا کردم آخه تا اون لحظه حسین رو به نام برادر صدا نکرده بود.به خاطر اینکه قبل از از اینکه سر من روی زانوی تو باشه سر من روی زانوی مادرت فاطمه قرار گرفته

خبر داده بودن به ام البنین-یک مصیبتی داره گوش کن .وقتی خبر شهادت عباس رو شنید می گفت عباسم شنیده ام دست هایت رو از بدن جدا مرده اند.بر بدن تو تیر زده اند.اگر عباسم دست در بدن داشتی آیا دشمن جرأت می کرد به تو نزدیک شود عباسم.فهمیده ام عمود بر فرق تو زده اند.عباس اگر دست در بدن داشتی می دانستم کسی جرأت جلو آمدن نداشت.

بشیر می گه وقتی که وارد مدینه شدم وقتی که چشمم به ام البنین افتاد با خودم گفتم که خبر 4 شهید رو که یک جا به یک مادر دل سوخته نمی دن.

ام البنین نگاهی به من انداخت وگفت بشیر از کربلا آومدی از حسین بگو چه خبر شده

بشیر می گه دیدم زمینه آماده است گفتم یک از جگر گوشه های تو به نام عون در کربلا کشته شد.گفت بشیر تمام بچه هام فدای یک تار موی حسین از حسین برام بگو بشیر گفت ام البنین به خدا عبدالله تو هم در کربلا کشته شد.ام البنین گفت من از حسین سوال می کنم تو از بچه هام برام می گی بشیر می گه دیدم آماده است گفتم ام البنین به خدا حسین رو در کربلا با لب تشنه کشتند.یک دفعه دیدم ضجه ای زد ناله ای زد.باورم نمی شه چرا ام البنین.چرا باورت نمی شه.ام البنین می گه مگه عباس من اونجا نبود.بشیر می گه با این حرفش جگرم رو سوزوند شروع کردم از عباسش گفتم.گفتم  ام البنین عجب عباسی داشتی عجب فرزند دلیری داشتی تا عباس تو زنده بود دشمن تو جرأت نزدیک شدن به خیام رو نداشت.عباس تو سپهسالار حسین بود به خدا برای حسینش دو دستش رو تقدیم کرد عمود آهنین به فرقش زدند.حالا به خاطر حسین و به خاطر شرمندگی از روی طفلان تشنه در حرم بدنش کنار نهر علقمه مونده و شرمنده بود بیاد به خیمه ها.بشیر می گه یک دفعه روش رو برگردوند به طرف کربلا صدا زد عباس حالا شیرم رو حلالت کردم.

علی نور بصرم نهال نوثمرم                             چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                             چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

تو بودی مونس جان حسین را روح روان           سر خونین تو را بابا چگونه من نگرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

کدامین سنگین دل درآوردت از پا                        به قلب خونینم نهاده داغت را

شدم سیر ای بابا از این دار دنیا                         که داغ مرگت سوخت عزیز جان جگرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                            چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

به یاد پیغمبر که می دیدم رویت                    دلم بودی شادان ز خلق نیکویت

سکون قلبم بود ز زور و بازویت                      جهان بی تو تاریک بود اندر نظرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

سر و رویت بوسم که گردیده خونین               جمال زیبایت ز خون گشته رنگین

نهم رو بر رویت دلم یابد تسکین                    غروبت بود زود ای ستاره ی سحرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

لب عطشان جانت فدای قرآن شد                 به راه دین حق نثار جانان شد

سزد گر خون گریم سزد گر خون گریم             به تو زیبا پسرم به تو زیبا پسرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

ز دستم افسوس ای گل زیبا رفتی                عزیزم لب تشنه از این دنیا رفتی

پر کشیدی از تن سوی طوبی رفتی               تو رفتی من از پی عازم این سفرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

فغان از آن لحظه که از قتل اکبر                    با خبر شد زینب از این غم زد بر سر

بیامد بالین شبیه پیغمبر                             غروبت بود زود ای ستاره ی سحرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

به خیمه برگرداند برادر خواهر را                    صدا زد یاران را علی اکبر را

بیایید تا خیمه برید این پیکر را                       ندارم من قوت که تنهایش ببرم

علی نور بصرم نهال نوثمرم                         چگونه نعش تو را بابا به سوی خیمه برم

شاعر: حاج حبیب الله معلمی