‌ اشتر مران‌ ای‌ ساربان‌ اینجا زمین‌ کربلاست                  آهسته‌ ران‌ آهسته‌ ران‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا فضای‌ نینواست‌ مهمان‌ سرای‌ کبریاست‌                 ما میهمان‌ حق‌ میزبان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شهادتگاه‌ ماست‌ اینجا زیارتگاه‌ ماست‌                    زهرا کند اینجا فغان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا حریم‌ انبیاست‌ میعادگاه‌ کبریاست                       ‌ ای‌ عاشقان‌ ای‌ عاشقان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود اکبر فدا آن‌ سو سرم‌ از تن‌ جدا                             ای‌ کاروان‌ ای‌ کاروان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

بار گران‌ از کف‌ نهید اینجا شود قاسم‌ شهید                  اشتر مران‌ ای‌ ساربان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود زینب‌ اسیر در خاک‌ و خون‌ غلطد غدیر          جبریل‌ گردد نوحه‌ خوان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود صبر امتحان‌ با کودکان‌ و نوجوان                  ‌ اسلام‌ گردد جاودان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا شود خون‌ ریخته‌ حلقم‌ به‌ نی‌ آویخته‌ ای               ‌ اکبرم‌ قرآن‌ بخوان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

اینجا به‌ زیر بوته‌ها گل‌ می‌کند بیتوته‌ها                       گردند حیران‌ دختران‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

غربت‌ ثمر اینجا دهد مظلوم‌ سر اینجا دهد                    آتش‌ رود بر آسمان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

بر کودکان‌ در بدر بر بانوان‌ خونجگر                            خورشید گردد سایبان‌ اینجا زمین‌ کربلاست‌

بارالها بره دوست فدا شد مسلم- مرحبا ای مسلم

جزو هفتاد و دوتن از شدا شد مسلم – با وفا ای مسلم

شده بیرون ز وطن مسلم و با آن دو پسر      با دو طفلان عزیزش ز وطن کرده سفر

اندرآن وادیه در راه چو افکنده نظر               دیده  صیاد کند صید در آن راهگذر

به فغان آمده  و در شور و نوا شد مسلم- با وفا ای مسلم

گفت گشتم ز بلاد و وطن خویش جدا           می روم سوی سفر آمدنی نیست مرا

زین سفر جان به سلامت نبرم من به خدا    به یقین کشته شوم من ز ره جور و جفا

با چنین واقعه و حال رضا شد مسلم- با وفا ای مسلم

وارد کوفه شده نایب سلطان وفا                 با دو طفلان ستم دیده بی برگ و نوا

خوار و مضطر شده در کوفه از قوم دغا         گشته در کوفه پریشان ز جفای اعلی

ز بر ابن عم خویش فدا شد مسلم – با وفا ای مسلم

داده پیغام چو مسلم به شه ملک بقا          گفت ای باد صبا رو ز ره لطف و صفا

در مدینه به بر خسرو دین بهر خدا              گو که در کوفه سر مسلم تو گردید جدا

عاقبت کشته در راه شما شد مسلم – با وفا ای مسلم

کوفیان بس که ستم بر سر من آوردند         یا حسین جان دلم از جور و جفا آزردند

دل اطفال جگر گوشه من افسردند              دست من بسته و در دارالعماره بردند

مبتلا در کف این قوم دغا شد مسلم – با وفا ای مسلم

خواهشی از تو من ای سرور خوبان دارم        یک تمنا به تو با حال پریشان دارم

اهل بیتم همه را در بر تو بسپارم                         تو میا کوفه ایا پادشه ابرارم

چون در این کوفه گرفتار بلا شد مسلم – باوفا ای مسلم

ترسم این قوم به حال تو نمایند جفا            چونکه در مردم کوفی نبود مهر و وفا

نیستم راضی از این شهر به جان تو شها       عهد و پیمان همه بستند نکردند ادا

در کف قوم ستمکار دغا شد مسلم- باوفا ای مسلم

حیف باشد که علی اکبر تو خوار شود            نوجوان تو در این شهر گرفتار شود

مثل من بیکس و بی یار و مددکار شود           خود گرفتار و اسیر عابد بیمار شود

چون در این ملک گرفتار عزا شد مسلم- باوفا ای مسلم

دارم از درگه تو خواهش کوچک یا رب         شیعیان را تو ببخشی به شه ملک عرب

به حق فاطمه و دختر زارش زینب               دوست داران حسین را تو ادا کن مطلب

به اخوت همه احوال وفا شد مشلم – باوفا ای مسلم

شاعر: اخوت

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان، پسر مظهر یزدان ، که بدی صاحب طبل و علم و بیرق و سیف و حشم و با رقم و با رمق اندر لب او ماه بنی هاشم وعباس علمدار و سپهدار و جهانگیر و جهان بخش و دگر نایب و سقا. شه با وفا ابوالفضل، صاحب لوا اباالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل

****

دید کاندر حرم خسرو خوبان، شده بس ناله و افغان و پر از شیون طفلان، همه شان  سینه زنان، نوحه کنان، موی پریشان، دل بریان، سوی عباس شتابان، که عمو جان چه شود جرعه ی آبی برسانی به لب سوختگان، کز عطش آتش بگرفته گلوی ما. شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

غضب آلود ز غیرت شد و عباس بشد موی تنش راست، زجا خواست، بخود گفت که عباس، تو اشجع به همه ناس، عجب از تو است که با این همه مردی و شجاعت، شود از صولت تو زهره ی شیر فلکی آب، عجب آسوده نشستی و روان شو بنما آب مهیا. شه باوفا ابوالفضل،  صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس علم کرد قد سرو دل آرا، به سرش تاج زمِغفِر که زدی طعنه به قیصر، به تنش کرده زره چشمه ی او تنگتر از چشم حسودان بد اختر، به کمر بست یکی تیغ مهندس به میان سرو، دو پیکر، به سردوش یک اسپر به مثل گنبد مینا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل،معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس ز اصطبل برون کرد، یکی توسن صرصر تک و ، فرخ رخ و طاووس دم و یال پر انبوه به پیکر چو یکی کوه، خط و خال چو آهو، که از شیهه ی او گوش فلک کر شد و رفتی به ثریا. شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس بیاویخت بدوش دگر خویش، یکی مشک چو مشکی که بدی خشک تر از لعل لب ماه مدینه، گل گلزار سکینه، به فغان گفت که یا بنت اخا، ناله مکن، ضجّه مزن، ز آنکه عموی تو نمرده روم الحال کنم بهر تو من آب مهیا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پور حیدر چو یکی مرغ سبک روح، مکان کرد روی عرشه ی زین، روح الامین، گفت که ای احسنت از آن مادر فرزانه، که آورد چو تو شیر دل و ناموری را که دو زانوش گذشتی ز سرو گوش فرس یکسره هی هی به تکاور زدی همچون علی عالی اعلی، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس به تعجیل سوی شط فرات آمده، مانند سکندر، زپی آب حیات آمده، آن شیر غضنفر، نظری کرد بر آن آب، که چون اشکم ماهی بزدی موج بفرمود که ای آب، عجب موج زنی، لیک نداری خبر از تشنگی عترت طاها،  شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

پس به تکبیر بزد نعره، همان شیر به جولان شد و در صحنه ی میدان شد و پاشید زهم لشکر کفار، یکی گفت که ای قوم گریزید که این است ابوالغزه، تُهَمتَن، لقبش ماه بنی هاشم و باشد  پسر حیدر صفدر، شده منسوب به سقا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

****

از چه ای آب، عجب می روی، اما خبرت نیست، سکینه، گل گلزار مدینه، رخ مهش بفسرده، زعطش غش بنموده، آخر ای آب تویی مهریه فاطمه اما پسرش شد ز تو محروم، همان سید مظلوم، الهی که گل آلود شوی، تا به ابد (شوقی) غمدیده از این غم شده دیوانه و شیدا، شه باوفا ابوالفضل، صاحب لوا ابوالفضل، معدن سخا ابوالفضل، نور هل اتی ابوالفضل.

شاعر: شوقی اصفهانی

زینب فدای حنجرت ای حسین من             عریان فتاده پیکرت ای حسین من

من آمدم در قتلگه جستجو کردم                تا با تن صدپاره ات گفتگو کردم

مرگ خود از جان آفرین آرزو کردم            بیند جدا از تن سرت ای حسین من 

گفتم ببوسم روی تو رنجم افزون شد       دستی کشم بر موی تو دل پر از خون شد

کو آن همه نیروی تو دیده جیحون شد          کی کرده بی بال و پرت ای حسین من

برگو به خواهر یا حسین کو جوانانت            دشمن عجب دارم چرا کرده مهمانت

کو عون و جعفر یا حسین کو محبانتت         آمد نشیند در برت ای حسین من

با من تو تا کرببلا همسفر بودی                   ای خواهرت زینب تو کی بی خبر بودی

یک کاروان را یا حسین تاج سر بودی           از چه زمین شد بسترت ای حسین من

سوی اسارت می برند ما اسیران را            با صد حقارت می برند غم نصیبان را

بین با چه محنت می برند  این یتیمان را       گردم روان با دخترت ای حسین من

تو در زمین ماریه با شهیدانت                     من سوی شام پربلا با یتیمانت

عمریست مشمولی بود مرثیه خوانت            لطفی تو بر نوحه گرت ای حسین من

شاعر: احمد مشمولی ساروی

در کوفه مسلم با دیده ی تر               می گفت ای سلطان دین سبط پیمبر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

با گردن کج مسلم از دارالاماره              بنمود سوی مکه آن ساعت اشاره

یعنی حسین من به حالم کن نظاره

بی یار و تنها، ای شاه بطها                  در کوفه ی ویران ندارم یار و یاور

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

در شهر کوفه من ندارم آشنایی

کوفه ندارد ای پسرعمو وفایی                 در کوفه ای سلطان دین هرگز نیایی

ترسم حسینم، ای نور عینم                   گردد شهید از تیر کین شهزاده اکبر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

ترسم اسیر و دربدر گردد سکینه               از داغ تو خونین جگر گردد سکینه

از ظلم کوفی بی پدر گردد سکینه

آن بی قرینه، از ظلم و کینه                      گردد اسیر این گروه شوم کافر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

ترسم جدا دست علمدار تو گردد                 در خون شناور آن سپهدار تو گردد

زینب اسیر قوم اشرار تو گردد

در شام ویران، همراه عدوان                        با کودکان تو روان گردند یکسر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

شاها نظر کن دیده ی خونبار مسلم            دیگر تمام است ای حسینم کار مسلم

کوفی مصمم گشته بر آزار مسلم

ایستاده قاتل ،اندر مقابل                               تا از تن پاکم جدا بنماید او سر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

بال و پرم آخر ز سنگ کین شکستند             بر پشت سر دست مرا از کینه بستند

قلب من آخر از شماتت ها بخستند

خون شد دل من، زین مشکل من                    از آمدن ای خسرو خوبان تو بگذر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

اکنون به زیر تیغ جلاد است مسلم                   اکنون اسیر قوم بیداد است مسلم

اکنون به شور و آه و فریاد است مسلم    

تو پادشاهی ، بر من نگاهی                            هنگام جان دادن بکن سبط پیمبر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

یارب ز حال مسلم نالان گواهی                       در کوفه ی ویران ندارد او پناهی

فرصت ندارم تا کشم از سینه آهی

روزم چو شام است ، کارم تمام است                وقت سفر باشد مرا ای حی داور

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

یارب چه شهری آخرین اشهر خرابست  قلب من از این شهر و این سامان خرابست

یارب غریبان را مددکاری ثواب است

ای خالق من، ای رازق من                            کن دیدن روی حسینم را میسر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

سوی حسین من صبا یکدم گذر کن                از حال من آنشاه خوبان را خبر کن

برگو عزیز فاطمه ترک سفر کن

ای شاه ابرار، باشم گرفتار                             اندر کف گرگان کوفی ستمگر

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

از کوفه برگو خسروا قطع نظر کن                    شاها هوای کوفه را از سر بدر کن

فکری به حالم ای امام بحر و بر کن

گوید رضایی، وقت جدایی                                 گردیده بهر مسلم بی یار و یاور

یابن عم در کوفه بنگر                         مسلمت را زیر خنجر

شاعر: رضایی

نغمه ی وصل خدا در گوش ماست           زینبم آماده باش این زمین کربلاست

سرزمین عشق و ایثار و وفاست             زینبم آماده باش این زمین کربلاست

می رسد بر گوشم آوای خدا                جان یارانم شود اینجا فدا

دست عباسم شود از تن جدا               آری اینجا سرزمین نینواست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

آمدم تا در ره حق جان دهم                جان به راه مکتب قرآن دهم

بهر هفتاد و دو تن قربان دهم               جسمم اینجا زیر سم اسبهاست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

تشنگی اینجا به دل آذر زند                      کودک ششماهه ام پرپر زند

دست و پا در دامن مادر زند                  عهد و پیمان من اینجا با خداست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

آمدم تا در ره دین سر دهم                 عون و عباس و علی اکبر دهم

هستی خود در ره داور دهم                 او مرا در راه وصلش کشته خواست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

زینبم آماده باش این زمین کربلاست

بسم‎‌الله الرحمن الرحیم

سپاس خدای را که نعمت‌ها فراوان بر ما ارزانی داشت و فراوان شکر که در عصر خمینی (ره) حیاتمان قرار داد، همه پدران و مادران ما در آرزوی این دوران بودند و ندیدند اما ما دیدیم.

دوران احیای اسلام عزیز و عزتمندی ملت‌های مسلمان، مقاومت مجاهدان سپاه اسلام، عصر تحول و شکوه و عظمت در جهان اسلام، عصر بیداری ملت‌ها، عصر زوال طاغوت‌ها، عصر فروپاشی قدرت‌های استکباری و عصر برگشتن به خویشتن.

خدا را هزاران شکر به خاطر نعمت‌هایش، نعمت زندگی در هشت سال دفاع مقدس، زندگی با مجاهدینی که محبوب خدا بودند و میهمان خدا شده‌اند.

زندگی در کنار ملتی که خوش درخشیدند و در مقابل همه توطئه‌ها و فشارهای سنگین دشمنان تسلیم نشدند و مدل شدند، نمونه شدند در بین ملت‌ها که سرآمد همه آنها پدران، مادران، همسران و فرزندان شهیدان گرانقدر ما هستند.

چه افتخاری بالاتر از آنکه آزادگان ما و جانبازان ما و خانواده مقاومشان صبر را شرمنده کردند و 10 سال در اردوگاه‌های حزب بعث صفحه زرین بر تاریخ این ملت نگاشتند. جانبازان ما با تحمل دردهای فراوان حجت را بر ما تمام کردند که باید مقاومت را ادامه داد.

خدای بزرگ را شکر به خاطر نعمت‌ برخورداری از ولایت، ولایت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع)

مگر می‌توان از نعمت بزرگی که خدای مهربان به ما داده برآییم. نعمت ولایت فقیه، امام بزرگوارمان، آن پیر جمارانی؛ نعمت جانشین خلف آن، علی زمانمان که ادامه‌دهنده همان راه و کاروان انقلاب را چه مدبرانه و زیبا از همه گردنه‌ها و کمین‎ها عبور می‎دهد اما نه، باید بیش از این شاکر باشیم نه زبانی، بلکه عملی مثل شهیدانمان لبیک بگوییم.

بنده حقیر، حسین همدانی، شاگرد تنبل دفاع مقدس اعتراف می‎کنم که وظایف خودم را به خوبی انجام ندادم و بعضی موقع‎ها این نفس سرکش سراغ من می‎آمد و مرا گول می‎زد، وسوسه می‎شدم، نق می‎زدم، در درونم اعتراض ایجاد می‌شد اما خدا مرا کمک می‌کرد، متوجه می‌شدم، پشیمان می‌شدم، توبه می‌کردم و از خدا طلب عفو و بخشش می‌کردم و مرا می‌پذیرفت و این اواخر هم خیلی دلم هوای رفتن کرده بود.

خدا کند که در موقع جان دادن راضی باشد خدای مهربان و خودم به رحمت او امیدوار هستم نه به عملکرد خودم.

از همه دوستان و آشنایان حلالیت می‎طلبم، از امام و مولایم حضرت آیت‌الله‎العظمی سیدعلی خامنه‌ای (مدظله‌العالی) که نتوانستم سرباز خوبی باشم عذرخواهی و کوتاهی مرا ان‌شاالله به لطف و بزرگواری خودشان ببخشند.

از خانواده ی شهیدان، جانبازان و آزادگان همیشه شرمنده بودم که نمی‌توانستم خدمتگذار خوبی باشم؛ مرا حلال کنند.

تشکر دارم از همسر عزیزم که همسنگر و همراه خوبی بودند، خداوند ان‌شاالله این عمل شما را ذخیره آخرت قرار دهد و اما سفارش می‌کنم مثل گذشته بدهکار به انقلاب و نظام باشی نه طلبکار. قانع باش در مقابل کمبودها یا کم‎مهری‌ها صبر داشته باش و مراقب باش فضاسازان تو را ناسپاس نکنند، عشق به ولایت فقیه و اطاعت کامل از ایشان سعادتمندی دنیا و آخرت را دارد.

فرزندانم را سفارش می‌کنم و تأکید بر حفظ ارزش‌های اسلام عزیز و نظام مقدس جمهوری اسلامی که با حفظ ارزش‌هایش می‌توانند تأثیرگذار و مدل و الگو باشند، حجاب برتر بر شما واجب است رضایت پدر پیر شما با حفظ ارزش‌هاست. سعادتمندی و عاقبت به خیری شما را از خدای مهربان خواستارم.

برای خواهرانم و برادرم و فرزندان عزیزشان آرزوی سعادتمندی دارم، بسیار دوستان خوبی داشتم که یکایک آنها و زندگی با آنها همیشه در ذهن و خاطراتم ماندگار است و به این دوستی مفتخر هستم.

از همه آشنایان و دوستان می‌خواهم در صورت امکان یک روز برایم نماز و روزه به جای آورند؛ اگر ان‌شاالله در آن عالم دیگر باز هم در کنار شما عزیزان باشم، جبران کنم!

هیچگونه بدهی ندارم و به کسی هم بدهکار نیستم، اما اگر کسی طلبکار بود بدهی را بدهید شاید یادم رفته باشد، به امید رحمت خدایم، خداحافظی با شما و طلب مغفرت بنده گنهکار  حسین همدانی.

28 شهریور ماه 1394

ای به شهیدان خدا پیشتاز                       سینه به شمشیر بلا کرده باز 
مسلم اسلامی و اسلام ناب                    کوفه شب تیره و تو آفتاب 
پیش قدم از شهدای حسین                     کرده سر و جان به فدای حسین 
حائر تو بر همه دارالامان                           زائر قبر تو امام زمان 
باب کرم، باب نجات همه                          خانه به دوش پسر فاطمه
هم علی و فاطمه را نور عین                    هم پدر پنج شهید حسین 
پیش تر از لیله ی میلاد تو                         اشک فشان بوده نبی یاد تو 
گفت ز ایثار و سر افرازیت                         بر پسر فاطمه جانبازیت 
مظهر صبر علوی، صبر تو                          کوفه شرف یافته از قبر تو 
عاشق حق، دل به تو بازد، به تو                 یوسف زهرا به تو نازد، به تو 
کوفه ی تو قطعه ای از کربلا                      تشنه ولی تشنه ی صهبای لا 
جد تو یار نبی از ابتدا                               عم گرامی تو شیر خدا 
نور دو قرص قمر فاطمه                            پسر عموی پسر فاطمه  
همچو ابوالفضل رخت دلفروز                      مثل علی عابد شب، شیر روز 
مرغ سحر محو نماز شبت                        نام حسین بن علی بر لبت 
نوبت تو از شهدا پیش تر                          غربت تو از همگان بیش تر 
شب مه رویت قمر کوچه ها                      در دل شب رهگذر کوچه ها 
مرغ دلت پر زده بر دارها                           روی تو بر دامن دیوارها 
خسته ز دست خود و بیگانه ها                 بسته به روی تو در خانه ها 
کوفه چه بی عار و چه بی درد بود              پیرزنی بین همه مرد بود 
ای همه قربان دو قربانیت                         دو طفل آزاده ی زندانیت 
جز تو که ای جان جهان تن دهد                 دو طفل خود به دست دشمن دهد؟ 
ای رخت از خون جبین گشته رنگ              ریخته بر فرق تو باران سنگ 
حیف که در دشمنیت تاختند                      بی خردان قدر تو نشناختند 
حیف که شد غرقه به خون، پیکرت             گشت جدا با لب عطشان، سرت 
حیف که در دل شررت ریختند                    حیف که آتش به سرت ریختند 
غربت تو در ملاء عام بود                            خون تو جاری ز لب بام بود 
از لب بام آن بدن نازنین                            گشت سرازیر به روی زمین 
طوعه کنار بدن پاک تو                              اشک فشان بر تن صد چاک تو 
فاطمه بر زخم تنت گریه کرد                     بر دو گل یاسمنت گریه کرد 
ای بدنت قرص مه آسمان                         بسته به پای تو عدو ریسمان 
رفته به هر سو بدن پاک تو                       کوچه به کوچه، تن صد چاک تو 
رشته ی پیمان همه بگسیختند                 جسم تو بر قناره آویختند 
داغ تو داغ دل یک عالم است                     تربت تو در بغل "میثم" است 

شاعر: حاج غلامرضا سازگار

ندا آمد که ماه ماتم آمد                            محرم ماه اندوه و غم آمد

بسوز ای دل که سوزد خانه ی ظلم            بسوزی بشکند پیمانه ی ظلم

بسوز ای دل که شادی غم گرفته               از این غم عالمی ماتم گرفته

بسوز ای دل که از نی ناله خیزد                 شقایق خون بجام لاله ریزد

بسوز ای دل که گل با بلبل آید                   بهار و سرو و یاس و سنبل آید

بسوز ای دل که با رنگ پریده                     شفق در لجه ی خون آرمیده

بسوز ای دل که عشق از کعبه ی دل          به همره آورد یک کاروان گل

به هر محمل نشسته نازنینی                             قیامت قامتی شور آفرینی

کند از روزن دل ام لیلا                              قد و بالای اکبر را تماشا

رباب از سوز دل با دلربایی                         بخواند بهر اصغر لای لایی

به قاسم نجمه صدها راز گوید                             ز جانبازی یک سرباز گوید

سکینه بهر خواهر عارفانه                        بخواند شعر غم را غمگنانه

به گرد محملی بر پاست شوری                 چه شوری شور مردان غیوری

همه از بهر خدمت بار بسته                      به پاس آنکه در محمل نشسته

در آن محمل بود ماوای زینب                     که شیدایی بود شیدای زینب

یکی خواند فروغ آفتابش                          یکی گیرد به هر منزل رکابش

یکی از جان جلودار است او را                             انیس و مونس و یار است او را

یکی بهرش به ساغر نوش دارد                  عنان ناقه اش بر دوش دارد

همین زینب که شمع محفل آراست           هزاران دیده اش محو تماشاست

رسد روزی که شادی را نبیند                    غبار غم به رخسارش نشیند

قد سروش بسان دال گردد                       سیه پوش و پریشان حال گردد

ببیند قامت موزون قاسم                          حنا بندد به کف از خون قاسم

جدا بیند ز پیکر دست عباس                     بخون آغشته چشم مست عباس

عدو بندد به رویش راه چاره                       ببیند پاره حلق شیرخواره

خدا را می کند از خویش خرسند               چو بیند کربلا داغ دو فرزند

به چشم خویش با رنگ پریده                    ببیند فرق اکبر را دریده

به هنگام وداع پور زهرا                            درآید از حرم با شور و غوغا

برادر را چو بیند رو به رویش                       زند بوسه به رگهای بریده

شاعر: محمدحسن فرحبخشیان(ژولیده نیشابوری)

به سوی کعبه مقصود عشاق                    روان شد کاروان عهد و میثاق

به راه کربلا منزل به منزل                          کند این کاروان طی مراحل

ز موی قدسیان دست فرشته                              مهار ناقه ها حوریه رشته

اگر این کاروان آل طاهاست                       چرا سرمنزل آنها به صحراست

اگر باشند اینها آل یاسین                         چرا دارند همره مرگ خونین

زند زنگ شتر بانگ جدایی                         شده فرزند زهرا کربلایی

ملک سازد نثار پای اشتر                          به جای مشک سارا گوهر و در

به محمل بند زلف حور و عین است             که زینب بانوی محمل نشین است

درای کاروان کمتر کن آواز                         که اصغر خفته در گهواره ناز

حدی برخوان در این صحرای تاریک              منای عاشقان گردیده نزدیک

که بانوهای در محمل نشسته                   اسیرانند فردا دست بسته

دو روز دیگر این حوری کنیزان                     شوند از لشکر دشمن گریزان

بگو تا بار بگشایند محمل                          که پای عقل اینجا مانده در گل

بگو عباس را زانو بگیرد                             به زیر مقدم بانو بگیرد

سزای زیر پایش یاسمین است                  که زینب دختر حبل المتین است

علمدارا که باشی میر لشکر                      کند دستت جدا دشمن ز پیکر

جوان هایی که جمله نوخطانند                  به همراه امیر کاروانند

شود جسم یکایک پاره پاره                        ز شمشیر و ز تیر و سنگ خاره

علی اکبر بود ماه مدینه                           شود فرقش دوتا از تیغ کینه

همان طفل صغیر شیرخواره                      گلویش را کنند از تیر پاره

همان چهری که باشد رشک خورشید        که می تابد ز رویش نور توحید

علی مرتضی را نور عین است                   عزیز فاطمه یعنی حسین است

سرش گردد جدا با لعل عطشان                همه هستی دهد در راه جانان

تنش صدپاره از سم ستوران                      سرش خواند به نوک نیزه قرآن

شاعر: محمد آزادگان (واصل)