فرهنگی-مذهبی
 

عزیزان، تا برادر عزیزمون جناب آقای صادق آهنگران تشریف می آورند، همه با هم از ته قلب امشب ندای یا حسین سر دهیم به امید روزی که به همین زودی ها انشاء الله کنار قبر شش گوشش عرض ادب کنیم همه با هم ده مرتبه یا حسین.

بسم الله الرحمن الرحیم

بتاب ای ماه   تا اختر فشانی های من بینی                        برآی ای لاله تا آتش به جانیهای من بینی

حسین من رسیده کاروانت از سفر بر خیز                        که احوال من و هم کاروانی های من بینی

زبانحال زینب است.شب اربعین است بیاد رزمندگان در سنگر

حسین من رسیده کاروانت از سفر بر خیز                        که احوال من و هم کاروانی های من بینی

منم زینب که می آیم ز ماموریتی عظما

یا زهرا.تقاضا می کنیم از مسئول چراغها،شب اربعین است چراغها را خاموش کنند.

منم زینب که می آیم ز ماموریتی عظما                          ببین تا حال من از نا توانی های من بینی

(حسین) به هر گامی شهادت آمد و شرمنده شد ازمن                  بپرس از دخترت تا جانفشانی های من بینی

(حسین) به طفلانت نه تنها جای مادر بل پدر بودم

زبانحال دلخسته خواهریست با برادری چون حسین

به طفلانت نه تنها جای مادر بل پدر بودم                      به گلهایت نگر تا باغبانی های من بینی

حجاب کودکانت می شدم وقت کتک خوردن

زینب بر سر قبر حسین است.خاطره ها به یادش میاد.که بعد از اینکه از گودال قتلگاه به سوی کوفه روان شد چه گذشت.در کوفه چه گذشت.با مردم کوفه چه گذشت.راه کوفه تا شام بر او چه گذشت درد دل می کند با حسینش.

حجاب کودکانت می شدم وقت کتک خوردن                  که نیلی پیکرم از مهربانی های من بینی

(حسینم) فراز نی تو قرآن خواندی و من دیدم اما تو             کجا بودی برادر خطبه خوانی های من بینی

(حسین من)به پاس قهرمانیها، به تن دارم نشانیها               نبودی تا در این ره قهرمانیهای من بینی

اگر نا محرمی اینجا نبود ای محرم زینب

یا زهرا حسین حسین حسین

اگر نا محرمی اینجا نبود ای محرم زینب                       نشان می دادمت تا آن نشانیهای من بینی

عزایت را بپا کردم درون مجلس دشمن                              نبودی قدرت کیفر ستانیهای من بینی

موید را سخن با محتشم باشد که می گوید                         ببین از خلد تا معجز بیانیهای من بینی

 

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

به راه کوفه تا به شام، به راه کوفه تا به شام                         جام بلا چشیده است، حسین عزیز فاطمه

دار و ندار قافله به راه حق فدا شده             به کودکان خسته دل جفا ز اشقیا شده

صدای زنگ کاروان فغان و ناله ها شده     به تازه غنچه ها ببین باد خزان وزیدهع است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

بیامده است و زینبت به دیدنت ز راه دور    تا که بریزد اشک غم ناله کنان بر این قبور

ز صبر و استقامتش ناله کند سنگ صبور    به راه کوفه تا به شام جام بلا چشیده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

شبی به شهر شام غم خرابه گشته منزلم      سه ساله دخترت حسین نهاده داغ بر دلم

سر بریده ی تو شد به شب چراغ محفلم     در آن خرابه دخترت به خاک آرمیده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

ز بعد مرگت ای اخا سوی سفر روان شدم   در اجتماع کوفیان نشان مردمان شدم

سرت به پیش روی من ز دیده خون فشان شدم        چنین مصیبتی عظیم زمان به خود ندیده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

تو دیده ای به شهر شام ایا حسین تشنه کام             هلهله می زدند و کف به کوچه ها ز روی بام

ولی فغان زینبت حماسه بود و انتقام                       به روی نیزه از سرت خون خدا چکیده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

درون مجلس یزید میان جمع خیره سر       دیده حریم اطهرت سرت میان طشت زر

سکینه ات ز سوز دل بزد به سینه و به سر    ز شامیان بی وفا زخم زبان شنیده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

رسالتی به عهده ام نهاده چون قیام تو                     به پیروی ز نهضت و شهادت و مرام تو

ببین به مردم زمان رسانده ام پیام تو                        طنین خطبه ی مرا همه جهان شنیده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

ایا عزیز مصطفی به پیروان قافله                 نظر نما ز مرحمت به سر رسیده حوصله

به صحن و بارگاه تو دگر نمانده فاصله                  بسیجی مسافرت ز هستیش بریده است

حسین عزیز فاطمه

قافله ای رسیده است(2) رنج سفر کشیده است                    حسین عزیز فاطمه

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام                           ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

تو شمع و من پروانه ام تو شمع و من پروانه ام                      ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

از غیر تو بیگانه ام           از غیر تو بیگانه ام                       ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

من سائل این خانه ام        من سائل این خانه ام                    ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

ای جان و ای جانانه ام     ای جان و ای جانانه ام                 ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

نالم چو نی از یاد نینوایت             مردم در آرزوی کربلایت

جانان من این جان من فدایت                    گاهی نگاهی کن سوی گدایت

من سائل این خانه ام        من سائل این خانه ام                    ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

با مهر تو سرشته شد گل من                     تنها تویی از عمر حاصل من

هجران کربلاست مشکل من                     تا آشنا شد با غمت دل من

از غیر تو بیگانه ام           از غیر تو بیگانه ام                       ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

تو نور چشم جمله کائناتی                        چراغ راه و کشتی نجاتی

با آنکه لب تشنه لب فراتی                        تو ساقی و سرچشمه ی حیاتی

پر کن یکی پیمانه ام       پر کن یکی پیمانه ام                   ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

از قتلگه آمد چو خواهر تو                        در خون شناور دید پیکر تو

گفتا بمیرد آه خواهر تو                           کو قاسم و عباس و اکبر تو

ای جان و ای جانانه ام     ای جان و ای جانانه ام                 ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

من عاشق و دیوانه ام من عاشق و دیوانه ام               ای حسین جانم ای حسین جانم

ای بی کفن                                                        حسین وای

دور از وطن                                                        حسین وای

کو اصغرت                                                        حسین وای

کو اکبرت                                                         حسین وای

کو قاسمت                                                         حسین وای

کو عباس                                                           حسین وای

حسین وای                                                         حسین وای


نوشته شده در تاريخ یکشنبه چهارم مرداد ۱۳۹۴ توسط ابوعمار حسین زاده

اشک ها فصل تماشاست امانم بدهید

شوق آئینه به چشم نگرانم بدهید

از شما می شنوم عطر گل یاسین را

خاک ها رنگ یقینی به گمانم بدهید

جامی از اشک فراهم شد اگر ای مردم

به تسلای دل همسفرانم بدهید

طول یک چله جدایی به خدا یک عمر است

گاه خط و خبر از سیر زمانم بدهید

گر خبر دار شدید از گل داودی من

یک شمیم از نفسش روح و روانم بدهید

پاره های دلم افتاده در این دشت، به خاک

رخصت گریه به گلگون کفنانم بدهید

کاکل آشفته به خون، خفته در این جا سروی

باز در سایه اش آرامش جانم بدهید

این رباب است که با لاله رخان می گوید:

ذکر لالایی گل را به زبانم بدهید

من که از عطر گل فاطمه مدهوش شدم

خبر از حال و هوای دگرانم بدهید

سجده ها کرده ام از بوسه بر این تربت پاک

طاقت از دست شد، آرامه ی جانم بدهید

دشت لبریز گلاب است اگر امکان دارد

برگی از آن گل صد برگ نشانم بدهید

اربعین نیست حدیثی که فراموش شود

شعله عشق نه آن است که خاموش شود

شاعر: محمد جواد غفور زاده(شفق)


نوشته شده در تاريخ شنبه بیست و سوم آذر ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده
ای اهل حرم میر علمدار نیامد                   سقای حرم سید و سالار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد                        ای هم‌سفـران مـاه بنـی هاشمیان کو؟

آرام دل و دیده و آرامش جان کو؟               آیینه‌ی عشق از پی دیدار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد                        دل‌هـای پریشـان شـده شیرازه ندارد

گنجـایش انـدوه و غـمِ تازه ندارد                دل خون شد و مجنون شد و دلدار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد                        آن گل که چمن عاشق بوسیدن او بود

آن ماه که ما را هوس دیدن او بود               صد بار به ما سر زد و این بار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد                        برگـرد عمـو! دل هـوس آب نـدارد

امشب بـه خدا دیده‌ی ما خواب ندارد           ای پردگیـان محـرم اسـرار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد   

شاعر:محمد جواد غفور زاده (شفق (


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه بیستم آذر ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده

دانلود روضه ی اربعین و نوحه ی سلام من به خاک تربتت برادر حسین زهرا عزیز زینب

نثار ارواح طیبه ی شهدا.خصوصاً سیدالشهداء.شهدای جنگ تحمیلی و به ویژه شهدای لشکر 28 روح الله، پاسداران کمیته اجماعاً یک حمد و سه قل هوالله قرائت کنیم، با ذکر صلوات بر محمد و آل محمد.

سلام و مسلمین را نصرت عنایت فرماید،صلوات ختم کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم.یا رحمان و یا رحیم. السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْأَرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ‏عَلَيْكَ مِنِّي سَلاَمُ اللَّهِ أَبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُوَ لاَ جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنِّي لِزِيَارَتِكُمْ (لِزِيَارَتِكَ)السَّلاَمُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ  وَ عَلَى أَوْلاَدِ الْحُسَيْنِ   وَ عَلَى أَصْحَابِ الْحُسَيْنِ.

پس از يک اربعين هجران و دوري                            به ديدار برادر، خواهر آيد

گمانم کاروان اهل‏بيت است                        که سوي کعبه‏ي دل با سر آيد

گلاب از ديده افشان همچو جابر                             که عطر عترت پيغمبر آيد

پس از يک اربعين هجران و دوري                            به ديدار برادر، خواهر آيد

شب اربعین است.گفت یا حسین، چهل روز، این چهل روز این اربعین برای من چهل سال گذشت.

به ديدار برادر، خواهر آيد.خدا جا داشت این اربعین ما هم کنار مزار سیدالشهدا بودیم.

آخه اربعین باید بریم سر مزار شهدا.چه بهتر از اینه که بریم سر مزار سیدالشهدا.ولی خدا تو می دانی راه کربلا رو به روی ما بسته اند. به ديدار برادر، خواهر آيد بسیجی ها می رسیم به کربلا.به یاری خدا و توجهات خود امام حسین.

همان خواهر، که کس نشناسد او را              به باغ لاله‏ هاي پرپر آيد

نواي واي واي از قلب زهرا .

خود رو مجسم کن کنار حرم امام حسین.خود رو مجسم کن کنار قبر شش گوشه.در حالی که دستتو به این مشبک ها زدی و داری با حسین درد دل می کنی.

نواي واي واي از قلب زهرا                          صداي هاي‏ هاي حيدر آيد

امشب همه گریانند.زهرا ضجه می زند.مولا گریه می کند.چرا اینکه فردا دختر امیرالمؤمنین.پس از چهل روز پس از یک اربعین هجران و دوری میاد سر قبر برادرش.

ميان جبهه با ياد شهيدان                           نوائي خوش ز يک همسنگر آيد

سرودش، حسب‏حال آن کبوتر                      که خونين بال و بشکسته پر آيد

بیا برادران بسیجی،پاسداران کمیته.

سرودش را بيا با هم بخوانيم                       به اميدي که شام غم سرآيد

شميم جانفزاي کوي بابم                           مرا اندر مشام جان برآيد

زبانحال حضرت سکینه است

گمانم کربلا شد عمه! نزديک                       که بوي مشک ناب و عنبر آيد

یا زهرا.شاید زهرا در گوشه ای از این مجلس کنار شما رزمنده ها نشسته.

به گوشم عمه از گهواره ی گور                    در این صحرا صدای اصغر آید

مهار ناقه را يک دم نگه‏دار                           به استقبال  خواهر، اکبر آيد

ولی ای عمه دارم التماسی                        قبول خاطر زارت گر آید

بیت آخر است و التماس دعا

قبول خاطر زارت گر آید

در این صحرا مکن منزل که ترسم                  دوباره شمر دون با خنجر آید

شاعر: محمد جواد غفورزاده(شفق)[1]

 

وقتی از شام حرکت کردند به سوی مدینه،زینب گفت بشیر بیا ما رو از راه کربلا ببر.بشیر کاروان رو به سوی کربلا حرکت داد.کاروان نزدیک کربلا رسیده.نزدیک مزار شهدا رسیده.قبل از رسیدن کاروان اهل بیت، جابربن عبدالله انصاری آمده سر مزار حسین. اولین زائر قبر سیدالشهدا جابر است.آمد در شط فرات.جابر نابینا است برادران رزمنده.جابر نابینااست.اومد در شط فرات.غسل کرد.خود رو خوشبو کرد.عطیه دست او رو گرفته.آرام آرام به سوی قبر حسین حرکت می کند.چرا ؟چرا آرام حرکت می کند جابر؟ برای اینکه رفتن به سوی قبر سیدالشهدا خیلی فضیلت دارد.جابر آرام آرام حرکت می کند.شاید هم اگر می بینی طول کشیده سفر کربلا، نرسیدی به حرم امام حسین، خدا می خواد برات ثوابای بیشتری بنویسه.خدا تو رو دوست داره،حسین تو رو دوست داره برادر بسیجی.هی ذکر خدا می گفت،هی ذکر خدا می گفت.تا رسیدبر مزار حسین.عطیه گفت اینجاست قبر حسین تشنه کام.جابر ناگهان خود رو بر روی قبر حسین انداخت.سه بار گفت: یا حبیبی یا حسین یا حبیبی یا حسین یا حبیبی یا حسین.حسین چرا جوابم نمی دی؟ مولا باهات صحبت می کنم چرا جوابم نمی دی؟ خود جابر جواب خودش رو می ده آری جابر چگونه حسین،چگونه مولا تو رو جواب دهد، در حالی که سر او از بدنش جدا شده.سر او الان در شام است و بدن در کربلا خاک است.ناگهان صدای کاروان به گوش رسید.این چه کاروانی است،گفت عطیه به جابر این کاروان اهل بیت حسین است.جابر رفت گوشه ای نوبت به زینب رسید.زینب آمد، خود رو روی مزار برادر انداخت.جریان سفر رو برای برادر گفت.بر ما در کوفه چه گذشت.بین کوفه تا شام چه گذشت.در شهر شام چه گذشت.گفت و گفت

تا به اینجا رسید عرض کرد یابن رسول الله حسین من.من وقتی آمدم در گودال قتلگاه تو رو نشناختم.اگر برخیزی اکنون مرو ببینی، این دفعه تو مرو نمی شناسی.کودکان هم هر یک یک طرف یکی میگه اینجا جای عباسه.یکی میگه اینجا جای علی اکبره جای قاسمه.

زمین کربلا دارالسلام است                         مزار اطهر سوم امام است

به خط خون نوشته بر مزارش                      که  این قبر حسین تشنه کام است

 سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

بسوزم از برای غربتت برادر                         حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

پس از شهادتت به ما جفا نمودند                  مرا ز نعش اطهرت جدا نمودند

روان به کوفه ام ز کربلا نمودند

به سینه زد شرر مصیبتت برادر                     حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

تن تو ماند بی کفن در این بیابان                             میان خون به زیر آفتاب سوزان

سرت به نیزه رفت سوی شام ویران

دلم شکسته از شهادتت برادر                     حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

چو جسم اطهرت به خاک تیره افتاد               زدند بر خیام تو شرر ز بیداد

به خیمه آتش و کنار خیمه سجاد

به ناله اهل بیت عصمتت برادر                     حسین زهرا عزیز زینب

در آن میانه کودکی فرشته منظر                            به دامن لباس او فتاده آذر

فغان ز اضطراب آن یگانه گوهر

ترحمی نشد به عترتت برادر                        حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت بادر                       حسین زهرا عزیز زینب

ز یک طرف تو غرق خون و جسم صد چاک       به زیر سم اسبها فتاده بر خاک

ز یک طرف فغان العطش ز افلاک

کسی نبد کند حمایتت برادر                        حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

هر آنچه داشتیم در خیام بردند                     مرا گهی به کوفه گه به شام بردند

عیال تو میان خاص و عام بردند

نداشتند پاس حرمتت برادر                          حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

ستمگران جفای بی حساب کردند                 نه اعتنا به عترت و کتاب کردند

به بازوی همه غل و طناب کردند

شکسته دل امام و حجتت برادر                             حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

شبی که بود چهره ی جهان سیه پوش          گرفت نازدانه ات سرت در آغوش

ز هوش رفت و دیگر نیاید او هوش

در آن خرابه ماند امانتت برادر                       حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

سلام من به خاک تربتت برادر                      حسین زهرا عزیز زینب

شاعر: حاج حبیب الله معلمی

شهیدان زنده اند الله اکبر                            شهیدان زنده اند الله اکبر

نوشته بر تن گلهای پرپر                             شهیدان زنده اند الله اکبر

نشسته شبنم اشک ملائک                       شهیدان زنده اند الله اکبر

چو گل هایی که در این طرفه باغ است          شهیدان زنده اند الله اکبر

زبان اشکشان خواند مکرر                           شهیدان زنده اند الله اکبر

فضا سرشار این بانگ معطر                         شهیدان زنده اند الله اکبر

ز یاد اربعین دلها غمین است                       شهیدان زنده اند الله اکبر

زمین کربلا دارالسلام است                         شهیدان زنده اند الله اکبر

مزار اطهر سوم امام است                          شهیدان زنده اند الله اکبر

به خط خون نوشته بر مزارش                      شهیدان زنده اند الله اکبر

که این قبر حسین تشنه کام است               شهیدان زنده اند الله اکبر

امید جان ما جان بر لب آید                          شهیدان زنده اند الله اکبر

به لب فریاد یارب یارب آید                            شهیدان زنده اند الله اکبر

برای دیدن قبر برادر                                   شهیدان زنده اند الله اکبر

شکسته قامتی چون زینب آید                     شهیدان زنده اند الله اکبر

شاعر: سید رضا مؤید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



[1] سحر چون پيک غم از در درآيد                               شرار از سينه، آه از دل برآيد

مرا از ديدگان يک کاروان اشک                                 به شوق پاي‏بوس رهبر آيد

جدا زين کاروان اشک و حسرت                               دراي کارواني ديگر آيد

گمانم کاروان اهل‏بيت است                                    که سوي کعبه‏ي دل با سر آيد

گلاب از ديده افشان همچو جابر                               که عطر عترت پيغمبر آيد

به رسم ديده بوسي با عزيزان                                به حسرت از مدينه مادر آيد

پس از يک اربعين هجران و دوري                              به ديدار برادر، خواهر آيد

همان خواهر، که کس نشناسد او را                        به باغ لاله‏هاي پرپر آيد

همان خواهر، که با سحر بيانش                              به هر جا آفريده محشر، آيد

همان خواهر، که غوغا کرده در شام                         همان آئينه‏ي پيغمبر آيد

همان ويرانگر بنيان تزوير                                         همان رسواگر زور وزر آيد

همان خواهر، ولي گيسوپريشان                             سيه‏جامه، بنفشه پيکر آيد

نواي واي واي از قلب زهرا                                       صداي هاي‏هاي حيدر آيد

ازين ديدار طاقتسوز، ما را                                      همه خون دل از چشم تر آيد

ميان جبهه با ياد شهيدان                                      نوائي خوش ز يک همسنگر آيد

سرودش، حسب‏حال آن کبوتر                                 که خونين بال و بشکسته پر آيد

سرودش را بيا با هم بخوانيم                                  به اميدي که شام غم سرآيد:

(شميم جانفزاي کوي بابم)                                    مرا اندر مشام جان برآيد

(گمانم کربلا شد عمه! نزديک)                                که بوي مشک ناب و عنبر آيد

(به گوشم عمه! از گهواره‏ي گور)                             درين صحرا، صداي اصغر آيد

(مهار ناقه را يک دم نگه‏دار!)                                   به استقبال ليلا، اکبر آيد!

شاعر:محمد جواد غفورزاده (شفق)


نوشته شده در تاريخ یکشنبه دهم آذر ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده
مرا به عشق هم آواز می کنی عباس

به نینوا چو نوا ساز می کنی عباس

تو در نهایت ایثار پرده برداری

ز روی آینه راز می کنی عباس

در بهشت خدا را به یک اشاره چشم

به روی لاله وگل باز می کنی عباس

درآن مقام که جمعند شاهدان شهید

به جان نثاری خود ناز می کنی عباس

قسم به عشق که در کسوت علمداری

حسین را توسرافرازمی کنی عباس

پسند خاطر محبوب توست درهمه حال

محبتی که توابراز می کنی عباس

تودرکمال عطش چشم ازآب می پوشی

به اوج عاطفه پرواز می کنی عباس

فدای زمزمه(ان قطعتموا)این است

ترانه ای که توآغازمی کنی عباس

اگرچه پرده خون شدحجاب دیدن تو

به چشم بسته هم اعجاز می کنی عباس

به دستهای جدااز تنت قسم که هنوز

گره زکار جهان باز می کنی عباس

(شفق) دراین غزل ازقول (نسترن) می گفت

(مرا توقافیه پرداز می کنی عباس)

شاعر: محمدجوادغفورزاده(شفق)


نوشته شده در تاريخ یکشنبه دهم آذر ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده
اگر كه دل شكسته اى حسين را صدا بزن
وگر ملول و خسته اى حسين را صدا بزن
در اين بهار معرفت پرستوى بهارىام
اگر چه پر شكسته اى حسين را صدا بزن
سحر شد و سپيده زد چرا تو همچو مرغ شب
لب از ترانه بسته اى حسين را صدا بزن
تو سر به زانوى غمى زشرم كرده هاى خود
چرا غمين نشسته اى حسين را صدا بزن
اگر به باغ آرزو به عشق كربلاى او
دل از همه گسسته اى حسين را صدا بزن

شاعر:محمد جواد غفورزاده(شفق)


نوشته شده در تاريخ شنبه هجدهم آبان ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده
باز کم کم از افق آمد برون                 ماه غم ماه شهادت ماه خون

ماه هجرت ماه حق  ماه جهاد             ماه همت ماه سعی و اتحاد

ماه شام و کوفه و کرببلا                            ماه حمل پرچم قالوبلا

ماه اخلاص و ارادت ماه عشق            ماه قربانی شدن در راه عشق

ماه پیکار حقیقت با فریب                  ماه نصر و مژده ی نصر قریب

ماه سعی و اتحاد و اتفاق                 ماه پیروزی ایمان بر نفاق

ماه رزم مومنین با مشرکین               ماه پیروزی دین بر کفر و کین

ماه اعلام جهاد عدل و نور                 بر علیه ظلم و استبداد و زور

ماه بذل جان و ماه ترک سر               ماه بت ها را شکستن با تبر

ماه ترک جاه و تودیع مقام                 ماه ثارالله ماه انتقام

ماه جولان رژیم پست خواه                ماه شمشیر خدا در دست ها

ماه آزادی و امید و پیام                     ماه پرچم های خونین  قیام

ماه کشتی نجات روی خون               ماه عطر انقلاب و بوی خون

ماه غم ماه محرم ماه نور                  ماه قطع سلطه ی سلطان جور

ماه بیداری و بی زاری ز خواب            ماه صبر و اختیار و انتخاب

ماه جنگ حریت با بندگی                  ماه مرز بین مرگ و زندگی

ماه تغییر قضا و سرنوشت                 ماه ره بردن به دوزخ یا بهشت

ماه از شوق شهادت پر شدن             ماه تعیین مسیر و حر شدن

ماه رفتن در صف بدر و حنین               ماه پیوستن به اصحاب حسین

گر ببارد تیر بر تابوت ها                     کند باید ریشه ی طاغوت ها

کی سخن در پرده می گوییم ما                   بعد از این خون را به خون شوییم ما

گر جدا گردد ز پیکر دست راست                   باز از قرآن حمایت کار ماست

با شهادت تا هم آغوشی کنند            شیرخواران هم کفن پوشی کنند

سینه ها را گر شکافد تیرها               خون شود پیروز بر شمشیرها

دیده ها وقتی که در خواب شب است  این زبان حال مهتاب شب است

اقتدا چون بر خمینی کرده اند             رفتگان کاری حسینی کرده اند

گر چه دیگر زندگی جان بر لبیست       در خور ما نیز کاری زینبیست

ما اسیر نا امیدی نیستیم                 ما حسینی ها یزیدی نیستیم

از شکست اینجا حکایت کی کند                  وز جدایی ها شکایت کی کند

هیچ می دانی که این ره راه چیست    هیچ می دانی محرم ماه چیست

ماه در راه خدا جان دادن است           ماه هفتاد و دو قربان دادن است

ماه اسرار شهادت گفتن است           ماه بیداری و در خون خفتن است

ماه دل از نا امیدی کندن است           ماه دشمن را به خاک افکندن است

ماه در راه هدف کوشیدن است          ماه لبیک و کفن پوشیدن است

ماه استمداد از آن قوس الوراست       آن که خون خواه شهید کربلاست

ای پیمبر را تو ختم الاوصیا                 ای پناه بی کسان مهدی بیا

شور ایمان و ولای ما ببین                 کل ارض کربلای ما ببین

قطره قطره خون ما دریا شده             روزها هر روز عاشورا شده

شاعر: محمد جواد غفور زاده(شفق)


نوشته شده در تاريخ یکشنبه دوازدهم آبان ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده

دوست دارم داد دل از چرخ بازیگر بگیرم                    گر در این عالم نشد در عالم دیگر بگیرم

دوست دارم نام من باب الحوائج باشد اما                 پنجه ی مشکل گشا از حضرت داور بگیرم

دوست دارم  در ره احیای آیین محمد                       تیر اگر آید به سویم با دو چشم تر بگیرم

دوست دارم گر اجازه می دهد مولا ز دشمن             انتقام خون هفتاد و دو نام آور بگیرم    

دوست دارم دستم از پیکر جدا گردد خدایا                 تا مگرچون جعفر طیار بال و پر بگیرم

دوست دارم جان نثار مکتب توحید باشم                             تا مدال افتخار از دست پیغمبر بگیرم

دوست دارم بار دیگر چهره ی قاسم ببوسم               از کجا باید سراغ این گل پرپر بگیرم

دوست دارم تا قیامت از سکینه رخ بپوشم                 دوست دارم در بغل قنداقه ی اصغر بگیرم

دوست دارم ضربت سخت عمود آهنین را                  تا به محراب شهادت انس با اکبر بگیرم

دوست دارم بشنوم صوت خوش ام البنین را              بوسه ای یک بار دیگر از رخ مادر بگیرم

دوست دارم نشکند از رفتن من قلب زینب                 دل نمی دانم چسان زان مهربان خواهر بگیرم

دوست دارم آنقدر لب تشنه باشم تا بمیرم                تا مگر آب حیات از ساقی کوثر بگیرم

دوست دارم تیر آید چشم من در خون نشاند              تا مدال افتخار از بانوی محشر بگیرم

دوست دارم چون تنم پامال سم اسب گردد               بر سرم زهرا بیاید زندگی از سر بگیرم

شاعر: محمد جواد غفور زاده(شفق)


نوشته شده در تاريخ شنبه یازدهم آبان ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده

دل پر از شور و نوا شد شب ميلاد حسين       عقده‌اي داشت كه واشد شب ميلاد حسين

پيش خورشيد رخش آينه تا ديده گشود          ماه انگشت نما شد شب ميلاد حسين

«حجر‌الاسود» خال لب او را چون ديد              «مروه» همدوش «صفا» شد شب ميلاد حسين

به فروغ ابديت، به جمالش سوگند                  عشق روشنگر ما شد شب ميلاد حسين

قدسيان جشن گرفتند به آئين و سرور             گل به دامان صبا شد شب ميلاد حسين

به سرافرازي سالار جوانان بهشت                  خيمه عشق بپاشد شب ميلاد حسين

رفت قنداقه او تا به سوي عالم قدس               عرش محراب دعا شد شب ميلاد حسين

هجرت از مكه اگر مبدأ تاريخ شده‌ست             مبدأ عشق و صفا شد شب ميلاد حسين

خضر گويند به سوداي عقيق لب او                  تشنه آب بقا شد شب ميلاد حسين

روي گلبرگ شقايق پر پروانه نوشت                 شب‌قدر شهدا شد شب ميلاد حسين

به تمناي حضورش، به هواي حرمش                دلم از سينه جدا شد شب ميلاد حسين

چه مبارك سحري بود كه دامان «شفق»           رنگ از عشق خدا شد شب ميلاد حسين

شاعر: محمد جواد غفور زاده «شفق»


نوشته شده در تاريخ سه شنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۹۲ توسط ابوعمار حسین زاده
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک