دوست دارم كز غم جانسوز عاشورا بميرم
بنده آنگه باشم او را كز غم مولا بميرم
مي‌كُشد شرمم كه بعد از او نفس آيد هنوزم
جاي دارد كز غم اين زندگاني‌ها بميرم
كاش سيلي گردد اين اشك غمش كآيد زچشمم
تا مگر ويران كند بنياد عمرم را بميرم
مي‌زنم خود لاف عشق اما شود ثابت زماني
چون رسم بر كوي جانان جان دهم آنجا بميرم
كاش سر بر تربت كويش نهم در آخرين دم
در جوار قتلگاه زاده زهرا بميرم
كشته شد جان جهاني مرگ بر اين زندگاني
زندگي آن است كز اين محنت عظما بميرم
هر طرف گل‌چهره‌اي در خاك و خون افتاده بي‌جان
يارب از داغ كدامين لاله حمرا بميرم
از براي قاسم و اصغر نثار اين جان نمايم
يا كه از داغ حسين و اكبر ليلا بميرم
يا كنار نهر علقم، دست غم بر سر بكوبم
وز غم ناكامي آن تشنه لب سقا بميرم
آرزو دارم «حسانا» چون رسد عمرم بپايان
در حريم قدس اين گلخانه دنيا بميرم

بر لب آبم و از داغ لبت می میرم                  هر دم از غصه ي جانسوز تو آتش گیرم

مادرم داد به من درس وفاداری را                  عشق شیرین تو آمیخته شد با شیرم

گاه سردار علمدارم و گاهی سقّا                  گه به پاس حرمت گشت زنان، چون شیرم

بوته ي عشق تو کرده ست مرا چون زرناب      دیگر این آتش غم ها ندهد تغییرم

گر مرا شور و جوانی و بهار عمر است            از خزان تو دگر ای گل زهرا پیرم

غیرتم گاه نهیبم زند از جا برخیز                     لیک فرمان مطاع تو شود پاگیرم

تا که مأمور شدم علقمه را فتح کنم              آیت قهر بیان شد، ز لب شمشیرم

سایه ي پرچم تو کرد سرافراز مرا                  عشق تو کرد عطا دولت عالمگیرم

کربلا کعبه ي عشق است و من اندر احرام      شد در این قبله ي عشاق دوتا تقصیرم

دست من خورد به آبی که نصیب تو نشد        چشم من داد از آن آب روان تصویرم

باید این دیده و این دست دهم قربانی            تا که تکمیل شود حجّ من آنگه میرم

زین جهت دست به پای تو فشاندم بر خاک      تا کنم دیده فدا، چشم به راه تیرم

ای قد و قامت تو معنی «قدقامتِ» من           ای که الهام عبادت ز وجودت گیرم

وصل شد حال قیامم ز عمودی به سجود        بی رکوع است نماز من و این تکبیرم

جسدم را به سوی خیمه ي اصغر نبرید          که خجالت زده زان تشنه لب بی شیرم

شاعر:حبيب الله چايچيان(حسان)

كو دستهايت اى علمدارم                                        مردافكن نام آورم باوفا عباس

پشتم شكسته داغ جانكاهت                                   پوشيده در خون چهره ماهت

 جانم فداى قلب آگاهت                                            بس زود رفتى از برم، باوفا عباس

 اى وارث شير خدا حيدر                                            داغت فكنده بر دلم آذر

 سقا به اين لب تشنگان بنگر                                    چشم انتظارت دخترم، باوفا عباس

 تو قوت قلب حسين بودى                                        آرام جان زينبين بودى

 بابم على را نور عين بودى                                       رزمنده ی همسنگرم، باوفا عباس

 اى پاسدار خيمه هاى من                                         لبيك گفتى بر صلاى من

 جان باختى زير لواى من                                            روح وفا بحر كرم، باوفا عباس

 مادر نزايد چون تو در دوران                                          سرباز قرآن اسوه انسان

 سقا كجا لب تشنه داده جان                                      چونان تو اى آب آورم، باوفا عباس

 اى نور چشم حضرت زهرا                                            برخيز و از نو كن علم برپا

 شير دلير عرصه هيجاء                                                آبى رسان سوى حرم، باوفا عباس

 جان حسين بادا به قربانت                                           بوسه زنم ببريده دستانت

 بيرون كنم پيكان ز چشمانت                                         نعشت بگيرم در برم، باوفا عباس

 بگذار سر بر روى زانويم                                               تا چهره ات با اشك غم شويم

 روى چو ماهت بوسم و بويم                                        داغت به دل زد آذرم، باوفا عباس

 چشمان خونين بر رويم واكن                                        حال پريشانم تماشا كن

 افسرده قلبم را تسلّى كن                                           بنگر به چشمان ترم، باوفا عباس

 دشمن هراسان شد ز نيرويت                                        در لرزه بود از زور بازويت

 افسوس شد پر خون مه رويت                                        پشت و پناه و ياورم، باوفا عباس

 زين واقعه خيرالنساء گريد                                               بابم على مرتضى گريد

معلمى صبح و مساء گريد                                                در قتل مير لشكرم باوفا عباس

شاعر: حاج حبيب اللَّه معلمى

 اى سرو خونين پيكرم بابا اكبر                             رزمنده ی نام آورم بابا اكبر

 ماه جمالت غرق در خون است                           با خونْ سر و روى تو گلگون است

 زخمت به پيكر از حد افزون است                          داغت به دل زد آذرم، بابا اكبر

 فرق سرت بابا دوتا گشته                                   شق القمر در كربلا گشته

 اينجا مناى لاله ها گشته                                    نعشت بگيرم در برم، بابا اكبر

 افتاده اى بابا به موج خون                                    با خون سر رخساره ات گلگون

 قتلت نموده داغ من افزون                                     لب تشنه مه منظرم، بابا اكبر

 در سنگر قرآن تو كوشيدى                                    از دست جدم آب نوشيدى

 خونين كفن بر تن بپوشيدى                                  آرام جان خواهرم بابا اكبر

 بشكافته بين دو ابرويت                                         رنگين به خون رخسار خيكويت

 در خاك و خون آغشته گيسويت                              يكتا سوار لشكرم، بابا اكبر

 گُرد حماسه آفرينم رود                                           رعنا جوان نازنيم رود

 مرد سلحشور و متينم رود                                       همنام باب اطهرم، بابا اكبر

 داغت نمى گردد فراموشم                                        رفتى على بردى ز سر هوشم

 بى تو دگر آبى نمى نوشم                                        اى نور چشمان ترم بابا اكبر

 بهر رضاى حضرت جانان                                             در راه دين بنمودمت قربان

 اشك (معلم) جارى از چشمان                                    بر لاله هاى احمرم بابا اكبر

شاعر: حاج حبيب اللَّه معلمى

غرق گل شد کربلا، چون رهگذار زينب است              يا که خونين مقتل يار و تبار زينب است
قامت موزون اکبر، سرو ناز کربلاست                      چشمة اين باغ، چشم اشکبار زينب است
گلبن قاسم دهد بر اين گلستان خرمي                    يادگار مجتبي، در روزگار زينب است
لالة عطشان اين گلشن، علي اصغر بود                    شاهد اين گفته، قلب داغدار زينب است
در کنار علقمه، سروي مگر آتش گرفت                    يا سراپا غرقه در خون، جان نثار زينب است؟
اين گلستاني که پامال سم اسبان شده                 جسم و جان احمد و، دار و ندار زينب است
با چنين طوفان گلريزي، چه گلهايي شکفت             کس نمي‌داند، خزان يا نوبهار زينب است
تا بياموزد رقيه، راه و رسم زينبي                          در تمام صحنه ها، او هم کنار زينب است
گلشن آل خليل از آتش بيداد سوخت                    عقل در حيرت ازين صبر و قرار زينب است
از اسارت در ره آزادي او را ننگ نيست                    بلکه فرمان بردن از کفار، عار زينب است
خطبه خواند چون علي، با آن حياي فاطمي            ياد بود مشي پيغمبر، وقار زينب است
نطق کردن در خيابان، بين آن غوغا گران                  با وجود حضرت سجاد، کار زينب است
کوفه شد غرق سکوت آنگه که فرمود «اسکتوا»       رشته جانها مگر در اختيار زينب است؟
ياد بود احتجاج و نطق زهرا تازه شد                      رنگ قرآن، در کلام زرنگار زينب است
حفظ جان حضرت سجاد، از تيغ عدو                      جلوه اي از روح زهرا، شاهکار زينب است
داد فتوي عاشقان را سر شکستن جايز است         چوب محمل، شاهد اين ابتکار زينب است
روز عاشورا که شد روشنگر جان بشر                    ساية غمهاي آن، از شام تار زينب است
گشت ظالم عاقبت از تخت عزت سرنگون               فتح مظلومان، ز يمن اقتدار زينب است
اين علمهاي سياه و، اينهمه افغان و آه                   پرچم فتح و،سرود افتخار زينب است
وقف باغ کربلا کن چشمة اشکت (حسان)              چون که اين سان وقف کردن، يادگار زينب است

شاعر:حبيب الله چايچيان

راه من ، از کثرت دشمن ، زهر سو بسته بود
داغها پی در پی و غم ها به هم پیوسته بود

بس که از میدان ، درون خیمه ، آوردم شهید
بود سرتاپای من خونین و زینب خسته بود

هر شهیدی ، شاهکاری داشت در اینجا ، ولی
کارهایت ای برادر جان همه برجسته بود

تا به سوی خیمه برگردی مگر با مشگ آب
جام در دستش رقیه ، منتظر بنشسته بود

من تک و تنها ، گشودم راه قربانگاه تو
گرچه دشمن ، هر زمان ، در هر طرف ، یک دسته بود

بر زمین افتاده دیدم پیکرت را غرق خون
مشگ خالی و دو دست و پرچمی بشکسته بود

پشت من ، از داغ جانسوزت ، برادر جان شکست
چون که رکن نهضتم ، بر همتت وابسته بود

هر چه کوشیدم ، که در بر گیرمت ، ممکن نشد
بس که دشمن ، جمله اعضایت ، زهم بگسسته بود

خواستم ، آن گه ببندم چشمهایت را اخا
لیک پیش از من عدو با تیر چشمت بسته بود

عید غدیر بزرگترین عید اسلامی

اشاره:
شاید برخی گمان کنند که عید غدیر تنها اختصاص به شیعیان دارد و در کلمات پیامبر اکرم(ص) اشاره‏ ای به لزوم بزرگداشت آن نشده است؛ امّا باید گفت که عید غدیر نیز چون عید فطر و قربان از اعیاد اسلامی، بلکه از بزرگترین اعیاد است و نخستین کسی هم که این روز را به عنوان عید اسلامی معرفی کرد، پیامبر اکرم(ص) بوده‌اند. آنچه در پی خواهد آمد تحقیقی است در زمینه سابقه تاریخی عید غدیر که امیدواریم مورد استفاده خوانندگان عزیز نشریه «موعود» واقع شود.

پیامبر اکرم(ص) پس از آنکه علیّ‏ بن ‏ابی‌طالب(ع) را در روز غدیر به جانشینی خود تعیین کردند، در همان روز این عید را اعلام نمودند و مراسم آن را به پا داشتند و در خیمه‏اش نشستند و با کمال خوشحالی و سرور از تبریک گویندگان استقبال کردند و به آنها فرمودند:
«به من تبریک بگویید... به من تبریک بگویید؛ زیرا خداوند مرا به نبوّت و اهل بیتم را به امامت اختصاص داده است.»1
ما در تاریخ پیامبر(ص) و شادی‌های آن، روزی را نمی‏یابیم که پیامبر گفته باشد: «به من تبریک بگویید»، حتّی روز ازدواجش و روز هجرتش از مکّه به مدینه و رهایی از چنگال مشرکان و روز فتح مکّه و پیروزی مسلمانان؛ ولی روز غدیر مکرّر می‏فرمودند: «به من تبریک بگویید»؛ زیرا پیامبر(ص) عظمت این روز را به خوبی درک می‏کرد و از شرافت این خاطره و برتری داشتن این عید بر سایر اعیاد آگاه بود.
بر همین اساس پیامبر(ص) فرمودند:
«روز عید غدیر خم بهترین اعیاد امّت من است و آن روزی است که خداوند تعالی به من فرمان داده با منصوب کردن علیّ بن ابی‌طالب به عنوان رهبری که امّتم پس از من به وسیله او هدایت‏ می‌یابند؛ آن روز را یاد کنیم. آن روزی است که خدا دین را در آن روز کامل و نعمت را تمام گردانید و اسلام را به عنوان یک دین برای مردم پسندید.»2
پیامبر(ص) در این حدیث، اوّلاً: روز غدیر را یک عید اسلامی جاوید در ردیف سایر اعیاد اسلامی اعلام کرده؛ ثانیاً: عید غدیر را مطلقاً برتر از اعیاد اسلامی شمرده است.
پس از رحلت پیامبر(ص)، خود امیرالمؤمنین(ع) نیز روز غدیر را به عنوان یک عید اسلامی تلقّی کردند3 و در سالی که روز غدیر با جمعه مصادف بود، خطبه‏ای ایراد نمودند و در ضمن آن فرمودند:
«خداوند بزرگ برای شما، گروه مؤمنان، دو عید بزرگ که قوام هریک به دیگری است، قرار داده تا احسانش را نزد شما کامل گرداند و شما را به راه هدایت، آگاه و مطلّع کند... از این‌رو جمعه را مرکز تجمّع برای پاکسازی گذشته‏ها قرار داده است... بنابراین هیچ توحیدی را جز بر اساس اعتراف به رسالت پیامبر نمی‏پذیرد و هیچ آیینی را جز توأم با ولایت کسی که به ولایت او فرمان داده است، قبول نمی‏کند و اسباب اطاعت او جز با تمسّک به ریسمان او و ریسمان اهل ولایت او منظّم نمی‏گردد، بنابراین در روز غدیر آنچه را که بیانگر اراده‏اش در مورد برگزیدگانش بود، بر پیامبرش نازل فرمود و او را به تبلیغ آن و ترک هم‌نشینی با منحرفان و منافقان و بی‏اعتنایی به آنان مأمور ساخت و ضامن نگهداری او از شرّ آنان شد.»
آنگاه حضرت امیر(ع) مردم را به اجرای مراسم عید دعوت نمود و فرمودند:
«خدا شما را رحمت کند، پس از پایان یافتن اجتماعتان، به سوی توسعه بر زن و فرزند و نیکی با برادران و شکر نعمت‌های الهی بازگردید و همه با هم مجتمع باشید تا خدا یگانگی شما را حفظ کند و با یکدیگر نیکی کنید تا خدا الفت و دوستی و صداقت‏ شما را نگه دارد و به یکدیگر هدیه دهید؛4 همان گونه که خدا پاداش شما را در این روز، چند برابر اعیاد گذشته یا اعیاد آینده - جز در موارد مثل آن - قرار داده است. نیکی در این روز (یعنی: روز عید غدیر) ثروت را زیاد و عمر را افزون می‏کند و مهربانی به یکدیگر باعث رحمت و عطوفت خداوند است. با سعی و کوشش خویش و در حدّ توانایی خود، از آنچه خدا به شما بخشیده، برای برادران و زن و فرزندانتان آماده کنید و شادی را در میان خود آشکار سازید و با گشاده‏رویی با یکدیگر برخورد کنید.»5
بعد از حضرت علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) نیز روز غدیر را زنده نگاه می‏داشتند و هر سال، آن روز را به عنوان عید تلقّی می‏کردند. آنان با کمال مسرّت و شادی، برای قبول تهنیّت و تبریک شاد باش جلوس می‏نمودند، به وسیله نماز و روزه و دعا به خدا تقرّب می‏جستند و در نیکویی و احسان و اطعام تأکید می‏نمودند تا شکر نعمت‏خدا را در چنین روزی که امیرالمؤمنین(ع)، به خلافت و امامت منصوب شده، به جای آورده باشند. آنها در این روز صله رحم می‏کردند و خانواده خویش را در وسعت ارزاق قرار می‏دادند و به ملاقات برادران می‏رفتند و شیعیان خود را نیز به تمام این کارها دعوت می‏نمودند.6
اکنون به روایات زیر توجّه کنید:
1. ابوالحسن لیثی می‏گوید:
امام جعفر صادق(ع) به بعضی از دوستان و شیعیانش که در حضور او بودند، فرمودند:
«آیا می‏دانید روزی که خدا اسلام را در آن روز برای ما و شیعیانمان عید غدیر قرار داده، چه روزی است؟»
عرض کردند: خدا و رسول و فرزند پیامبر داناترند، آیا روز عید فطر است؟
امام فرمودند: «نه!»
گفتند: آیا روز عید قربان است؟ امام فرمودند:
«نه! البتّه این دو روز، بزرگ و با شرافت هستند؛ امّا روز منار دین بزرگتر است و آن روز هیجدهم ذی حجّه است که پیامبر خدا(ص) هنگامی که از حجّـ［‌الوداع بازگشت و به غدیر خم رسید و ...».
2. فرات بن احنف می‏گوید:
از امام جعفر صادق(ع) پرسیدم: فدایت‏شوم، آیا مسلمانان عیدی بالاتر از عید فطر و عید قربان و روز جمعه و روز عرفه دارند؟
امام فرمودند: «آری! بالاترین، بزرگترین و شریف‌ترین اعیاد روزی است که خدا دین را در آن روز کامل گردانید و این آیه را بر پیامبرش، محمّد(ص) نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا؛ امروز دین شما را برایتان کامل و نعمت‏خود را بر شما تمام گردانیدم و اسلام را برای شما [به عنوان] آیینی برگزیدم.»
سؤال کردم: آن چه روزی است؟
فرمودند: «انبیای بنی اسرائیل وقتی وصیّت و امامت را به نفر بعد از خودشان واگذار می‏کردند، آن روز را عید قرار می‏دادند و این روز هم روزی است که پیامبر(ص)، علی(ع) را رهبر مردم قرار داد و در آن روز چیزهایی نازل شد و دین کمال یافت و نعمت ‏بر مؤمنان تمام گردید.»
عرض کردم: در این روز چه کاری شایسته است، انجام دهیم؟
امام(ع) فرمودند: «این روز، روز عبادت، نماز، روزه، شکر و سپاس خدا و مسرّت به سبب ولایت ما بر شما از جانب خداست، من دوست دارم این روز را روزه بگیرید.»7
3. عبدالرّحمن بن سالم از پدرش نقل می‏کند که گفت:
از امام صادق(ع) پرسیدم: آیا مسلمانان غیر از روز جمعه و عید قربان و عید فطر، عید دیگری دارند؟
فرمودند: «آری. عیدی بزرگتر!»
گفتم: فدایت‏شوم، کدام عید است؟
فرمودند: «روزی که پیامبر خدا، امیرالمؤمنین را به خلافت نصب کردند و فرمودند: «هر کس که من مولای او هستم، علی مولای او است.»
پرسیدم: آن روز، چه روزی است؟
فرمودند: «به روز چه کار داری؟8 سال همیشه در گردش است؛ ولی آن روز، روز هجدهم ذی حجّه است.»
عرض کردم: چه کاری سزاوار است در آن روز انجام دهیم؟
فرمودند: «خدا را یاد کنید و به روزه و عبادت بپردازید و محمّد و آل محمّد، صلی‏الله‏علیه وآله، را یاد نمایید؛ زیرا پیامبر خدا به امیرالمؤمنین(ع) وصیّت کرد که مسلمانان این روز را عید بگیرند و انبیا چنین می‏کردند؛ به اوصیا خود همین سفارش را می‏نمودند و آن روز را عید می‏گرفتند.»9
بر اساس همین روایات است که می‏بینید شیعیان از زمان ائمه‌اطهار(ع) تا کنون در تمام کشورها هر سال روز غدیر را عید می‏گیرند و به وسیله نماز، تلاوت قرآن و خواندن دعاهای مأثور به خدا تقرّب می‏جویند، خدا را بر کامل ساختن دین و تمام نمودن نعمت ‏به وسیله امامت علی(ع) سپاس‌گزاری می‏کنند، به ملاقات یکدیگر می‏روند، با چهره‏ای گشاده، با نیکی و احسان و مسرور ساختن خویشاوندان و همسایگان، به خدا تقرّب می‏یابند و اگر یکی ازآنها برادر دینی خود را در این روز ملاقات کند، با او مصافحه می‏کند و می‏گوید:
الحمد لله الذی جعلنا من المتمسّکین بولایه امیرالمؤمنین و الائمه الطّاهرین.10
و هر سال در این عید سعید، شیعیان به سوی مرقد پیشوای بزرگ دین، امیرالمؤمنین(ع) در «نجف اشرف» روانه می‏شوند و جمعیّتی که نزد قبر مقدّس آن حضرت برای زیارت اجتماع می‏کنند، از نیم میلیون کمتر نیست که از هر ناحیه‏ای به آنجا وارد می‏شوند11 تا عمق محبّت، دوستی و استحکام اعتقاد به پیشوای راستینشان، امیرالمؤمنین(ع) را نسبت‏ به خویش تأکید کنند و شرافت ‏حضور نزد مقام مبارک وی را برای خود ثبت نمایند. آنها پراکنده نمی‏شوند تا ضریح مقدّس را در بر گرفته و پیشوای خود را زیارت کنند و بر او سلام داده و چنان‌که گویی آن حضرت در برابر آنها حاضر است، ‏به او تهنیّت گویند12 و زیارتی خوانند که از بعضی از ائمه اطهار(ع) وارد شده است که ضمن آن به موقعیّت‌های ارزنده و سوابق عظیم حضرت در اسلام و جهاد و تلاش وی در تأسیس ارکان دین و خدمت ‏به پیامبر(ص) در روز غدیر به عنوان خلیفه پیامبر، گواهی داده می‏شود.13
آری! این است ‏برنامه شیعیان در هر سال و پیوسته گویندگانشان در هر زمان و مکانی حدیث غدیر را به طور مسند یا مرسل و به صورت اجمال یا تفصیل بیان می‏کنند.
بررسی در مسئله غدیر، ما را به این نتیجه می‏رساند که تنها شیعیان، روز غدیر را به عنوان عید تلقّی نکرده‏اند - هرچند شیعیان بیشتر از دیگران به آن اهمّیت می‏دهند لیکن مسلمانان غیر شیعه نیز آن را عید می‏گرفته‏اند.
علّامه امینی در کتاب الغدیر، جلد ‏1، صفحه ‏267 می‏نویسد: بیرونی - که یکی از علمای اهل تسنّن است - روز غدیر را از روزهایی دانسته که: اهل اسلام آن را یکی از اعیاد شمرده‏اند.14
ابن طلحه شافعی در کتاب مطالب السئول، صفحه ‏53 هنگامی که از عید غدیر سخن می‏گوید، چنین تصریح می‏کند: امیرالمؤمنین روز غدیر خم را در ضمن اشعارش یاد کرده است و از آنجا که پیامبر اکرم(ص) در روز غدیر این مقام بلند را از میان همه مردم به علی(ع) داد، این روز به صورت یک عید بزرگ در آمد.
آنگاه شافعی در صفحه ‏56 کتاب یاد شده اضافه می‏کند که لفظ «مولی‏» هر معنایی را در بر داشته باشد، از سوی پیامبر(ص) برای علی(ع) قرار داده شده و این خود مقامی والا و منزلتی عظیم است که پیامبر آن را به علی(ع) اختصاص داده است. بدین جهت این روز، روز عید و روز سرور دوستان او است.
علّامه امینی می‏گوید: این بیان شافعی دلالت دارد بر اینکه تمامی مسلمانان این روز را عید می‏گیرند چه مسلمانانی که حضرت علی(ع) را خلیفه بلافصل پیامبر(ص) می‏دانند چه مسلمانانی که او را خلیفه چهارم به شمار می‏آورند و خلاصه باید گفت: امّت اسلامی در شرق و غرب، همگی در این عید با یکدیگر توافق دارند؛ مخصوصاً با توجّه به اینکه مصریان و اهل مغرب و عراق در قرون گذشته، به این روز توجّه داشته و آن را روز نماز و دعا و خطبه و سرودن اشعار می‏دانسته‏اند.
محمّدابراهیم موحّد  ترجمه: محمّدرضا انصاری
پی‏نوشت‌ها:
1. الغدیر، ج 1، ص 58؛ بحارالانوار، ج 37، ص 217.
2. برای توضیح بیشتر ر. ک: امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج 1، ص ‏283.
3. روزی که قدرت به دست آن حضرت آمد.
4 و در حدیث‏ شریف از حضرت رضا(ع) روایت ‏شده است که فرمودند: «اگر یک درهم را در این روز به برادران مؤمن بدهی برابر است ‏با هزار درهم که در اوقات دیگر بدهی‏» و در حدیث دیگر وارد شده است: «که برابر است ‏با صدهزار درهم در غیر این روز.»
5. الغدیر، ج‏3، ص 284؛ طوسی، محمّد بن حسن، مصباح المجتهد، ص 524.
6. الموسوی‏ العاملی، السیّد عبدالحسین شریف الدّین، المراجعات، ص ‏197.
7. الغدیر، ج 1، ص 285.
8. گویا که راوی پرسید: در کدام روز از روزهای هفته است؟
9. کلینی، محمّد بن یعقوب، الکافی، ج 1، ص 204؛ الغدیر، همان، ج 1، ص 285.
10. نص مذکور، در حدیث‏ شریف وارد شده است.
11 و در حدیث ‏شریف از حضرت امام رضا(ع) روایت ‏شده که فرمود: «هر کجا که باشی سعی کن که روز غدیر نزد قبر حضرت امیرالمؤمنین(ع) حاضر شوی.»
12. روشن است که امام مرده و زنده ندارد و همیشه زنده است و آیه: ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیا .. و آیات دیگر بر این معنی دلالت دارند.
13. اگر فرصت تنگ نبود نمونه‏ای از جملات این زیارت را برای شما نقل می‏کردم تا از لابه‌لای آن لذّت ایمان و شیرینی ولایت و سعادت روح و حرارت شوق را بچشید. زیارت مزبور در کتب ادعیه و زیارات نقل شده است.
14. بیرونی، ابوریحان، الآثار الباقیـ［، ص 334.

رفتی و نقش روی تو بر  لوح دیده  مانــد

رفتی و داغ تو به دل غم  کـشــیــده  مانـد

چون  خــم  شدم  پای  تو بوسم  پی وداع

رفتی و قامت من  غمگیــن  خمیده  مـانــد

در این سفر که نیمه  ره از من جدا  شدی

بار غمت  بدوش  دل  داغــدیــده   مــانــد

آغوش من تهی  شــد و  خــار  جــدائـیـت

در چشم  انتظار  من ای  گل  خلیده  مانـد

تا  کی  شب  فــراق  سـیـاهـت رسد بروز

چشمم به جلوه گاه  سحرتا سپیــده   مــانـد

بس روز و شب که گشتم  و آخر نجُستمت

باز ین دلم  شکسته  و در خون طپیده ماند

از شوق توست  کــز  بــدن  نــاتــوان من

جانــم  برون  نیامد  و بــر لب رسیده ماند

شد زرد چهره ی من و خشکید اشک چشم

گلهای انتظار  من  آخــر  نچیـــده    مــاند

بس گریه  کردم  و اثری  درعــدو  نکرد

بس  ناز کودکانۀ من  نــاخـــریــــده  مانـد

کو  دست  مهر تو که  نــوازش کند مـــرا

خارم  بپای  و اشک برویــم چکیده  مانــد

گنج  وصال تو  چــو به  ویـــرانــه یافتـم

تنها  در این  مکان  دل  نا آرمیــده   مانـد

در گوشۀ     خرابه  چو  میرفت جان من

داغت  نرفت  از دل  و اشکم بدیده   ماند

بر  چهره ام  نشانـۀ  رفــــتار  دشـمـنـــان

جای  کبود  سیلی و  رنگ  پریـــده  مـاند

هر  لاله ای  درید((حسانا))   ز خاک  او

پیوسته داغـــدار و گریبــان  دریده  مانــد

شاعر: حبیب الله چایچیان(حسان)

یارانم رفته و این باشد یار من                                این ششماهه بود دار و ندار من

آه – سربـــاز آخرم      نازت را می‌خرم                 آه – شیرین زبان من     علی اصغـــرم

لای لای علی علی ، لای لای علی علی

از داغ خود مرا هر سو تو می‌كشی                         تو عـــاقبت مرا با خنده می‌كشی

آه ، ای مـاه پاره‌ام     ای شیر خواره‌ام                    آه ، من خنجر تو را      محو نظـــاره‌ام

لای لای علی علی ، لای لای علی علی

آتش زدی تو از پـــا تا سرم علی                           چگونه من روم سوی حـرم علی

آه – ای طفل مست من        تمــام هست من          آه – جان دادی ای پسر         بــروی دست من

لای لای علی علی ، لای لای علی علی

بگشـــا دو چشم خود ای دلبند رباب                     ای تشنه لب ببین چشمم شده پر آب

آه ، قربــــان روی تو          مـسـتم ز بوی تو           آه ، ماندم چسان كشم     تیر از گــلـوی تو

لای لای علی علی ، لای لای علی علی

بعضی ها واقعاً هواشناسیشان خوب است.چرا که می بینند باد موافق نظر آنها  و سمت دلخواهشان در جریان است به همان سمت در گذرند بنا به فرموده ی امام حسین (ع): مردم بندگان دنیایند و دین را بر زبان خود می‌چرخانند. تا زندگی آنها روبه‌راه است آن را نگه می‌دارند، اما آن‌گاه که پای آزمایش در میان آید، دینداران اندک‌اند. (بحارالانوار، ج ۴۴ ، ص ۳۸۳)

اینک این گفتار با با این اسناد و مدارک اثبات می کنیم .

پروژه ی فرار از گذشته تا خیانت درحال و  آینده ی خائن زمانه یعنی میر یزید موسوی اینک به منصه ی ظهور و ثبوت رسیده است چرا که ابتدا تصویر زیر را ملاحظه کنید:

تصویر بالای این نوشتار عکسی است که در زمان انقلاب و زمان جنگ تحمیلی از آغای موس وی برداشته شده است همانطور که مي‌بينيد نفر کنار ميرحسين تابلويي در دست دارد که شعار «مرگ بر آمريکا» با خط درشت بر روي آن نوشته شده است. اما ستاد آغاي موس وي، مصلحت انديشي کرده و به خاطر اينکه ميرحسين را ضد آمريکايي نشان ندهد، اين قسمت عکس را حذف کرده و جمله‌اي معکوس شعار «مرگ بر آمريکا» در زير عکس نوشته است: «در رابطه با آمريکا بايد صبر کرد»

اگر مواضع آغايان عوض شده، اشکالي ندارد اما اينکه مي‌خواهند گذشته خود را همانند حال نشان دهند، قابل توجيه نيست و بهتر است یاوران آغاي به اصطلاح مهندس موسوي به جاي تاکتیک فرار به جلو به فکر تکنیک وفای به عهد باشند.چرا که ملاک وضعیت هر فرد حال فعلی اوست.