رفتی و نقش روی تو بر  لوح دیده  مانــد

رفتی و داغ تو به دل غم  کـشــیــده  مانـد

چون  خــم  شدم  پای  تو بوسم  پی وداع

رفتی و قامت من  غمگیــن  خمیده  مـانــد

در این سفر که نیمه  ره از من جدا  شدی

بار غمت  بدوش  دل  داغــدیــده   مــانــد

آغوش من تهی  شــد و  خــار  جــدائـیـت

در چشم  انتظار  من ای  گل  خلیده  مانـد

تا  کی  شب  فــراق  سـیـاهـت رسد بروز

چشمم به جلوه گاه  سحرتا سپیــده   مــانـد

بس روز و شب که گشتم  و آخر نجُستمت

باز ین دلم  شکسته  و در خون طپیده ماند

از شوق توست  کــز  بــدن  نــاتــوان من

جانــم  برون  نیامد  و بــر لب رسیده ماند

شد زرد چهره ی من و خشکید اشک چشم

گلهای انتظار  من  آخــر  نچیـــده    مــاند

بس گریه  کردم  و اثری  درعــدو  نکرد

بس  ناز کودکانۀ من  نــاخـــریــــده  مانـد

کو  دست  مهر تو که  نــوازش کند مـــرا

خارم  بپای  و اشک برویــم چکیده  مانــد

گنج  وصال تو  چــو به  ویـــرانــه یافتـم

تنها  در این  مکان  دل  نا آرمیــده   مانـد

در گوشۀ     خرابه  چو  میرفت جان من

داغت  نرفت  از دل  و اشکم بدیده   ماند

بر  چهره ام  نشانـۀ  رفــــتار  دشـمـنـــان

جای  کبود  سیلی و  رنگ  پریـــده  مـاند

هر  لاله ای  درید((حسانا))   ز خاک  او

پیوسته داغـــدار و گریبــان  دریده  مانــد

شاعر: حبیب الله چایچیان(حسان)