دانلود نوحه ی یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

ماندم غریب و تنها یارب در این بیابان                    در خاک و خون فتاده اجساد نوجوانان

قاسم ز دستم رفت علی اکبر ندارم                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

اندر رضایت ای ذات کبریایی                              من هر چه بوده دادم از آن که تو سزایی

جز کشتگان غرق خون لشگر ندارم                      غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم                        

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

از سوز تشنه کامی اطفال گشته بی تاب              سقای لشگرم کو کز بهرشان برد آب

افسوس و آه عباس آب آور ندارم                         غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                      غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم1

آورده ام به میدان شش ماهه ی صغیرم                   سازم فدای قران طفل نخورده شیرم

آبی برای این گل پرپر ندارم                                   غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                       غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب قبول فرما سرباز کوچکم را                               قربان دین نمایم لب تشنه کودکم را

جانبازی از این طفل کوچک تر ندارم                    غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

گر طفل شیر خوارم سرباز و جان نثارم                  بابا از این شهادت افزون کن افتخارم

آیا مگر لایق نیم یا سر ندارم                                غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

آواز جانگدازش آید مرا چو در گوش                        اکنون نمودمش با قنداقه اش زره پوش

زین تحفه کوچک خدا بهتر ندارم                            غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

خون گلوی او را شرحی بود مفصل                           مظلومی حسین را این خون کند مسجل

زیباتر از این قطره خون گوهر ندارم                         غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                        غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

ای بلبل خوش الحان گشتی چرا تو خاموش                      رویت ز اشک شویم گیرم تو را در آغوش

دانم دم دیگر علی اصغر ندارم                              غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

یا رب برای قربان در راه دین و ایمان                     غیر از علی اصغر کس دیگر ندارم

سرخوش آن دل که از آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...شاید
دست افشان...پای کوبان می روم
بر در سلطان خوبان می روم
می روم بار دگر مستم کند
بی سر و بی پا و بی دستم کند
می روم کز خویشتن بیرون شوم
در پی لیلا رخی مجنون شوم
هر که نشناسد امام خویش را
بر که بسپارد زمان خویش را
با همه لحظه خوش آواییم
در به در کوچه ی تنهاییم
ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر
نغمه ی تو از همه پر شور تر
کاش که این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی
کاش که همسایه ی ما می شدی
مایه ی آسایه ی ما می شدی
هر که به دیدار تو نایل شود
یک شبه حلال مسائل شود
دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ی ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه ی جان من است
نامه ی تو خط اوان من است
ای نگهت خاست گه آفتاب
در من ظلمت زده یک شب بتاب
پرده برانداز ز چشم ترم
تا بتوانم به رخت بنگرم
ای نفست یارومدد کار ما
کی و کجا وعده ی دیدار ما
دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد
به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد
به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم
تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم
کدام گوشه ی مشعر
کدام گوشه ی منا
به شوق وصل تو در انتظار بنشینم
ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش
تاصبا پیراهنش را سوی کنعان آورد
ببوسم خاک پاک جمکران را
تجلی خانه ی پیغمبران را
خبر آمد خبری در راه است
سر خوش آن دل که ار آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...

به ذكر نام ساغي لب گشادم
كه ذكر نام ساغي عين مستي است
مي وحدت ، مي ساغي پرستي است
مرا رسواي عالم كرد ، ساقي
سرا پا شور و حالم كرد ، ساقي
بشارت باد بر رندان سر مست
چنان مستم كه ساغي گيردم دست
شبي از قيد نام و نان گذشتم
وصيت نامه اي با خون نوشتم
نوشتم فقر ارث مادرم بود
كه همچو سايه او بر سرم بود
موحد را لباس فقر زيبد
نه آن دلقي كه مردم را فريبد
لباس فقر كشكول و ردا نيست
تجمل كار مردان خدا نيست
به جام عارفان رند و آگاه
نباشد باده ، جز فقر الي الله ...
بلوغ خوشنويسي ، حق نويسي است
مقيد خواني و مطلق نويسي است
خوشا آنان كه از او مي نويسند
ز خط و خال و ابرو مي نويسند
الفبايي ز خال مكتب اوست
تمام نقطه ها خال لب اوست
قلم ، تا وحي را بال و پر آمد
نماز كاتبان ، سنگين تر آمد
خوش آن كاتب كه در هفتاد منزل
مركب ساخت از خاكستر دل
مركب ،گرچه در صورت سياهي است
قلم كوبنده جهل و تباهي است
مساجد ، خانه نور و سروررند
تجليگاه آيات حضورند
ز جا برخيز ، هنگام حضور است
اگر موسي شوي ، هر گوشه طور است
مسلمان بي نمازي ، نا سپاسي است
نماز اول قدم در خود شناسي است
نگر گهگاه قرآن مبين را
مروري كن صفات مومنين را
نماز آرام جان مومنين است
ستون آسمان پيماي دين است
خوشا آنان كه دائم در نمازند
تمام عمر قائم بر نمازند
ز ‹ كل من عليها فان › چه داني ؟
به خشكي از غم طوفان چه داني ؟
به اشكي چشم خواب آلوده تر كن
‹ و يبقي وجه ربك › را نظر كن
بيا و يك دم اهل دل شو
ز خود بگذر ، به دريا متصل شو
به دريايي كه بي و پا و سر آمد
ز فهم و وهم ما دريا تر آمد
مجوي امواج از دريا ، برون را
ببين ‹ انا اليه راجعون › را
به دريا مي روي ، خواهي نخواهي
بزن دل را به درياي الهي
كه اين دريا پر از موج نهفته است
به هر موجش هزاران گنج خفته است
اگر چشم دلت بيناي راز است
رسيدن تا خدا يك جو نياز است
نياز عشق عين بي نيازي است
كه سر بر سجده بردن سرفرازي است
اذان ، اذن مناجات است با حق
مجال عرض حاجات است با حق
مؤذن باز كن باب اذان را
بر افشان باده ناب اذان را
خروش زندگي بحر نياز است
پل مستحكمش ، نور نماز است
نماز بي زكات آلوده باشد
چنان فانوس دود اندوده باشد
چنين فانوس آيا نور دارد ؟
كه انسان در فروغش ره سپارد
تو زنگار بر آيينه داري
كجا عشق خدا در سينه داري
اگر عشق خدا در سينه توست
چرا زنگار بر آيينه توست
اگر ‹ نص يزكيهم › شنيدي
چرا از تزكيه پا پس كشيدي
زكات عمر تسبيح و نماز است
زكات عشق لبخند نياز است
الا مسها كه در گرد و غباريد
به اكسير ولايت دل سپاريد
طلا آنگه طلاي ناب گردد
كه در حر ولايت آب گردد
نماز بي ولايت بي نمازي است
تعبد نيست ، نوعي حقه بازي است
ولايت چيست ، در خون غوطه خوردن
كليد سينه بر مولا سپردن
حسين ابن علي در خون شنا كرد
مرا با اين حقيقت آشنا كرد
ولايت بي بلا معنا ندارد
نجف بي كربلا معنا ندارد
منيت را اگر از خود براني
ببيني آنكه گويد ‹ لن تراني ›
به دنبالش چهل منزل دويدم
ز خود بيخود به پاي دل دويدم
كه سالك گر چهل منزل نبيند
حقيقت را به چشم دل نببيند
مثالش ، هيچ دور از دسترس نيست
نيازي بر بيابان و جرس نيست
زبانت را به ذكرش متصل كن
به جاي خويش او را منتشر كن
كه هر نفسي كه حق را بنده گردد
صفات الله در او زنده گردد
بيا ، اي نفس و حق را بندگي كن
ز نورش تا قيامت زندگي كن
رياضت خانه اش ، نهي و تبري است
ضيافت خانه اش امر و تولي است
اگر مرد رهي پيش آي اين راه
جسارت كن ، بگو اني انا الله
من و امر و تو گوش و شنيدن
تماشاخانه اسرار ديدن
من و تيغ و تو گردن نهادن
در اين حيرت خم از ابرو گشادن
من آتش ، تو و خود را شكستن
فضاي سينه را آيينه بستن
بگيري ، گر گريبان جهان را
تواني يافت اسرار نهان را

سلام بر تو و نیزه ای که حامل  توست
به محملی که درونش تمامی دل توست
سلام بر تو بر زلف عنبر افشانت
نگاه غم زده ی زینب پریشانت
----------------------------------------
دشت پر از ناله و فریاد بود
سلسله بر گردن سجاد بود
فصل عزا آمد و دل غم گرفت
خیمه دل بوی محرم گرفت
زهره منظومه زهرا حسین
کشته افتاده به صحرا حسین
-
دست صبا زلف تو را شانه کرد
بر سر نی خنده مستانه کرد
چیست لب خشک و ترک خورده ات
چشمه ای از زخم نمک خورده ات
روشنی خلوت شبهای من
بوسه بزن بر تب لبهای من
-
تا زغم غربت تو تب کنم
یاد پریشانی زینب کنم
آه از آن لحظه که بر سینه ات
بوسه نشاندند لب تیرها
آه از آن لحظه که بر سینه ات
بوسه نشاندند لب تیرها
-
آه از آن لحظه که بر پیکرت
زخم کشیدند به شمشیرها
آه از آن لحظه که اصغر شکفت
در هدف چشم کمانگیر ها
آه از آن لحظه که سجاد شد
همنفس ناله زنجیر ها
-
قوم به حج رفته به حج رفته اند
بی تو در این بادیه کج رفته اند
کعبه تویی کعبه به جز سنگ نیست
آینه ای مثل تو بی رنگ نیست
آینه رهگذر صوفیان
سنگ نصیب گذر کوفیان
-
کوفه دم از مهر و وفا می زدند
شام تو را سنگ جفا می زدند
کوفه اگر آینه ات را شکست
شام از این واقعه طرفی نبست
کوفه اگر تیغ و تبرزین شود
شام اگر یکسره آذین شود
مرگ اگر اسب مرا زین کند
خون مرا تیغ تو تضمین کند
-
آتش پرهیز نبرد مرا
تیغ اجل نیز نبرد مرا
بی سر و سامان توام یا حسین
دست به دامان تو ام یا حسین
جان علی سلسله بندم مکن
گردم از خاک بلندم مکن
-
عاثقبت این عشق هلاکم کند
در گذر کوی تو خاکم کند
تربت تو بوی خدا می دهد
بوی حضور شهدا می دهد
مشعر حق عزم منا کرده ای
کعبه ی شش گوشه بنا کرده ای
-
تیر تنت را به مصاف آمدست
تیغ سرت را به طواف آمدست
چیست شفابخش دل ریش ما
مرحم زخم و غم و تشویش ما
چیست به جز یاد گل روی تو
سجده به محراب دو ابروی تو
-
بر سر نی زلف رها کرده ای
با جگر شیعه چه ها کرده ای
باز که هنگامه برانگیختی
بر جگر شیعه نمک ریختی
کو کفنی تا که بپوشم تنت
تاگیرم دامنه ی دامنت

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

روز تجدید قوا با فاتحانم

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

روح پاکت پر کشید ای نونهالان               صبح صادق بردمید با خون یاران

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

کاروانی از سرافرازان عالم                                   در مسیر سرخ شیعه سر نهادند

تا که قامت برکشند بر ظلم و ذلت             برفروزند شعله ی عدل و عدالت

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

با وضوی خون کفن بر تن کشیدند                        سوی محراب قصد بیعت پر کشیدند

پر فروزان اختر این آسمانها                      بر فراز اعتلای کهکشانها

با عروجی چون طلیع صبح روشن              ظلمت شب را سراسر بردریدند

آن تبلور روح پاک عاشقانه                      آن نگار طول تاریخ جاودانه

زخم خونین پهلویش بر پیکرش بود                      شوق پرواز یگانه در سرش بود

روز موعود سوی فتح خاک بستان             از خدا وصل شهادت کرده بسیار

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

روز تجدید قوا با فاتحانم

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

با خشوع و با خضوع این قلب پاکش         استغاثه ها نموده سوی الله                       

با هزاران ناله می گفت بارالها                   کن اجابت آرزوی عاشقت را

تو رحیمی من گنهکارم به درگاه               هجر دیدار تو دارم از دل و جان

مادر امشب سوی یارانم روانم                   کن حلالم تا سبکبال رهسپارم

گر تو روزی زینبا خواهر ز دستم              رنجه گشتی من ز تو شرمنده هستم

بوسم از دور روی طفلان قشنگت              آرزو دارم بگیرند راه مکتب

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

روز تجدید قوا با فاتحانم

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

تیر دشمن بر نشست زد پشت پایت                        آیت الکرسی بخواند او جوابت

او گرفت دست برادرهای خود را              با تضرع گفت روید وقت وصال است

ای فرج[1] ای سید نور و سعادت                 شد گشایش آرزویت با شهادت

ای نجابت گونه انسان خدایی                    سمبل زهد و شکیب و پارسایی

ای که خورشید بهشتی در سیاهی              رهنمایی سوی اهداف الهی

امت رخشنده ی  این آتش و خون             می روند را تو را تا فتح میمون

تا که مهدی پرچم روح خدا را                 برکشد تا آخرین مرز ولایت

سنگرت با بانگ تکبیر حسینی                  از فرج ها پر شود رهبر خمینی

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

روز تجدید قوا با فاتحانم

روز شهد از سر رسید ای نوجوانم

بر حاشیه ی برگ شقایق بنویسید                    گل تاب فشار در و دیوار ندارد

                 یاس یعنی مهربانی بر همه                               یاس یعنی نام پاک فاطمه     
             

دست من و عنایت و لطف و عطای فاطمه       قلب من و محبّت و مهر و ولای فاطمه

طبع من و قصیدة مدح و ثنای فاطمه              جرم من و شفاعت روز جزای فاطمه

به بذل دست فاطمه بخاک پای فاطمه            منم گدای فاطمه منم گدای فاطمه

رشته مهر فاطمه سوی خدا کشد مرا            دل بولاش داده‌ام تا بکجا کشد مرا

گر بزمین زند مرا وربه سماء کشد مرا             درد اگر عطا کند یا به بلا کشد مرا

پای برون نمی‌نهم، از سر کوی فاطمه            وانشود لبم مگر، بگفتگوی فاطمه

مهر و محبتش بود طینت من سرشت من        ز دوستیش آبرو داده بروی زشت من

روضه ی بی‌چراغ او مینوی من بهشت من          شکر خدا که گشته این قسمت و سرنوشت  من

سنگ محبّت و را بر سرو سینه میزنم            بیاد خاک قبر او داد مدینه می‌زنم

مرغک طبع من شده طوطی او هزار او           کبوتر دلم زند پر بسوی مزار او

قلب شکسته‌ام بود در همه، زار او                شفا گرفت چشم من ز خاک ره گذار او

خانة کوچکش بود کعبة آرزوی من                 از آن خوشم که فضه‌اش نظر کند بسوی من

رشتة چادرش اگر بدست انبیاء رسد              شعار فخر انبیاء بعرش کبریا رسد

از لب جانفزاش اگر زمزمة دعا رسد               جان ز نوای گرم او به جسم مصطفی رسد

کسی که قدر و هل اتی گفته خدا بوصف او     کجا قصیده‌های من بود رسا، به وصف او

فاطمه‌ای که مصطفی خوانده به رتبه مادرش   به احترام می‌کند قیام در برابرش

بدست و سینه و جبین بوسه زند مکررش        بوی بهشت یافته از دم روح پرورش

مادح او کسی بجز خدا شود، نمی‌شود                   حق سخن به مدح او ادا شود، نمی‌شود

منم که مهر داغ او نقش گرفته بر دلم            سرشته با ولایتش دست حق از ازل گِلم

اوست که هست تا ابد گره گشای مشکلم     ز شعلة محبتش داده ضیاء به محفلم

در آیم از دری دگر گر از دری براندم                نمی‌روم ز کوی او چه خواندم چه راندم

عصمت داوری نبود اگر نبود فاطمه                 جنّت و کوثری نبود اگر نبود فاطمه

هیچ پیمبری نبود اگر نبود فاطمه                            احمد و حیدری نبود اگر نبود فاطمه

آنچه که آفریده حق بوده برای فاطمه             گفت از آن سبب نی من به فدای فاطمه

کسی که در کتاب خود ثنای او خدا کند          کسی که پیش پای او قیام مصطفی کند

پیرهن عروسی‌اش به سائلی عطا کند           کسی که خاک فضه‌اش دوای دردها کند

چگونه رد کند ز خود مریض دردمند را              مریض دردمند را فقیر مستمند را

-به پیش بهر جود او محیط کمتر از نمی          گدای کوی خویش را اگر عطا کند کمی

همان عطای اندکش فزون بود ز عالمی           مرا چه غم اگر خدا به مهر او دهد غمی

دل بولاش بسته‌ام  در آرزو نشسته‌ام            تیر غمش مگر رسد به سینة شکسته‌ام

ای که به قلب عالمی نقش گرفته داغ تو                  ای که پریده مرغ دل از همه سو سراغ تو

میوة معرفت خورد روح الامین ز باغ تو             نور دهد به دیده‌ها تربت بی چراغ تو

قسم به قبر مخفی‌ات، قسم بخاک تربتت       خون، دل پاره پاره ام، گشته بیاد غربتت

کاش بجای مشعلی سوزم در کنار تو             کاش جو اشک زائری افتم بر مزار تو

کاش چو قلب مرتضی بودم داغدار تو             کاش بجای محسنت سازم جان نثار تو

فیض زیارت تو را همیشه آرزو کنم                  تربت مخفی تو را به اشک شستشو کنم

ای که خزان شد از ستم بهار زندگانیت           گشته خمیده سرو قد بموسم جوانیت

مدینه بعد مصطفی ندیده شادمانیت              قسم به عمر کوته و به رنج جاودانیت

عنایتی عنایتی «میثم» دل شکسته‌ام           رو بسوی تو کرده‌ام دل به غم تو بسته‌ام

شاعر:حاج غلامرضا سازگار(میثم)

مداحی تصویری یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است در سایت آپارات

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

شوری که در دلها پایان نمی گیرد یاد شهیدان است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

نام شهیدان در این عالم هستی پاینده می ماند

ایثارشان همچون سرچشمه ای پاک و زاینده می ماند

میراث جانبازی در نشر فرهنگ آینده می ماند

بر درک و مفهوم انگیزه شان خلقی مبهوت و حیران است

از جوشش خون این عاشقان خون در رگها به جوش آید

فریاد پیروزی با گرمی خون ایشان به گوش آید

با یاد ایثار و جانبازی آنها دل در خروش آید

کاین گونه جانبازی زاینده ی عزم آزاد مردان است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

تاریخ سازان و آینده پردازان این جان نثارانند

شایسته مردان حماسه های خون این نامدارانند

گل های جاوید خون رنگ آزادی در هر بهارانند

با یادشان در دل اندر شکوفایی گل های ایمان است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

از مکتب قرآن درس شهادت را آموختند اینها

تا حق شود روشن چون شمع روشن گر خود سوختند اینها

با آتش خون مشعل های ایمان را افروختند اینها

اسلام پابرجا از اهتمام این انصار قرآن است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

آموزگار این مکتب حسین بود و جان در ره دین داد

گلواژه ی خونش از سلطه ی باطل حق را نمود آزاد

جان جهان یکسر قربان سالار آزاد مردان باد

کز نهضت سرخش تا دامن محشر عالم گلستان است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

جمع شهیدان با انصار ثارالله پیوسته همگامند

گلگون تنان ما جان داده در راه اهداف اسلامند

بر فوز عظمای دیدار حق نائل چون مخلص تامند

مهمان یاران سلطان مظلومان در باغ رضوان است

یادی که در دلها هرگز نمی میرد یاد شهیدان است

شاعر: عتیق بهبهانی

بیا ای مونس جانم بگویم راز پنهانم

تمامی مطالب این قسمت برگرفته از سایت شهید آوینی است

سخنان رهبر معظم انقلاب در دیدار با خانواده ی شهید سید مرتضی آوینی در تاریخ 1372/2/20

نباید بگذارید کارهای ایشان زمین بماند...

بسم الله الرحمن الرحیم

خداوند ان شاالله این شهید را با پیغمبر محشور کند. من حقیقتا نمی دانم چطور می شود انسان احساساتش را در یک چنین مواقعی بیان و تعبیر کند؟ چون در دل انسان یک جور احساس نیست. در حادثه ی شهادتی مثل شهادت این شهید عزیز چندین احساس با هم هست. یکی احساس غم و تاسف است از نداشتن کسی مثل سید مرتضی آوینی. اما چندین احساس دیگرهم با این همراه است که تفکیک آنها از همدیگر و باز شناسی هریک و بیان کردن آنها کار بسیار مشکلی است.

به هر حال امیدواریم که خداوند متعال خودش به بازماندگانش به شما پدرشان، مادرشان، خانمشان، فرزندانشان. همه ی کسانشان به شما که بیشترین غم . سنگین ترین غصه را دارید تسلی ببخشد. چون جز با تسلی الهی دلی که چنین گوهری را از خودش جدا می بیند واقعا آرامش پیدا نمی کند. فقط خدای متعال باید تسلی بدهد و می دهد.

من با خانواده های شهدا زیاد نشست و برخاست کرده ام و می کنم. و از شرایط روحی آنان آگاهم. گاهی فقدان یک عزیز مصیبتی است که اگر مرگ او شهادت نبود تا ابد قابل تسلی نبود. اما خدای متعال در شهادت سری قرار داده که هم زخم است و هم مرهم و یک حالت تسلی و روشنایی به بازماندگان می دهد.

من خانواده ی شهیدی را دیدم که فقط همان یک پسر را داشتند و خدای متعال آن پسر را از آنان گرفته بود.(البته از این قبیل زیاد دیده ام. این یک نمونه اش.)

وقتی انسان عکس آن جوان را هنگامی که با پدرش خداحافظی می کردکه به جبهه برود می دید با خودش فکر می کرد که « اگر این جوان کشته شود پدر و مادرش تا ابد خون خواهند گریست.»

یعنی منظره این را نشان می داد. بستگی آن پدر و مادر به آن جوان از این منظره کاملاً مشخص بود (من آن عکس را دارم. آن را بعداً برای من آوردند. من هم آن عکس را قاب شده نگه داشته ام. این عکس حال مخصوصی دارد.)

اما خدای متعال به آن پدر و مادر آرامش و تسلایی بخشیده بود که خود پدرش به من گفت: «من فکر می کردم اگر این بچه کشته شود من خواهم مرد.» (یعنی همان احساسی را که من از مشاهده ی آن عکس داشتم ایشان با اظهاراتش تایید می کرد.)

می گفت: «ولی خدای متعال دل ما را آرام کرد.»

در این مورد هم همین است. یعنی وقتی شما می دانید که فرزندتان در پیشگاه خدای متعال در درجات عالی دارد پرواز می کند یعنی آن چیزی که همه ی عرفا و اهل سلوک و آن سرگشته های وادی های عشق و شور معنوی وعرفانی یک عمر به دنبالش گشته اند و دویده اند او با این فداکاری و این شهادت به دست آورده و رضوان و قرب الهی را درک کرده است خوشحال می شوید که فرزندتان به اینجا رسیده است.

امیدواریم که خداوند متعال درجات او را عالی کند. من با فرزند شما نشست و برخاست زیادی نداشتم. شاید سه جلسه که در آن سه جلسه هم ایشان هیچ صحبتی نکرده بود. من با ایشان خیلی کم هم صحبت شدم. منتها آن گفتارهای تلویزیونی را از سالها پیش می شنیدم و به آن ها علاقه داشتم. هر چند نمی دانستم که ایشان آنها را اجرا می کند. لکن در ایشان همواره نوری مشاهده می کردم. ایشان دو- سه مرتبه آمد اینجا و روبه روی من نشست. من یک نور و یک صفا و یک حالت روحانی در ایشان حس می کردم و همین جور هم بود. همین ها هم موجب می شود که انسان بتواند به این درجه ی رفیع شهادت برسد.

خداوند ان شاء الله دلهای داغدیده و غمگین شما را خودش تسلی بدهد. اگر ما به حوزه ی آن شهادت و شهید و خانواده ی شهید نزدیک می شویم برای خاطر خودمان است. بنده خودم احساس احتیاج می کنم. برای ما افتخار است که هر چه می توانیم به این حوزه ی شهادت و این شهید خودمان را نزدیک بکنیم.

چند روز پیش توفیق زیارت مقبره ی این شهید را پیدا کردیم. پنج شنبه ی گذشته رفتیم آنجا و قبر مطهر ایشان و آن همرزم و همراهشان –شهید یزدان پرست- را زیارت کردیم. ان شاءالله که خداوند درجاتشان را عالی کند و روز به روز برکات آن وجود با برکت را بیشتر کند. کارهایی که ایشان داشتند ان شاءالله نباید زمین بماند. ان شاالله برای روایت فتح یک فکر درست و حسابی شده است که ادامه پیدا کند.

نباید بگذارند که کارهای ایشان زمین بماند. این کارها، کارهای با ارزشی بود. ایشان معلوم می شود ظرفیت خیلی بالایی داشتند که این قدر کار و این همه را به خوبی انجام می دادند. مخصوصا این روایت فتح چیز خیلی مهمی است. شب هایی که پخش می شد من گوش می کردم. ظاهرا سه- چهار برنامه هم بیشتر اجرا نشد.

حالا یک مسئله این است که آن کاری را که ایشان کرده اند و حاضر و آماده است چگونه از آن بهره برداری بشود. یک مسئله هم این است که کار ادامه پیدا کند. آن روز که ما از این آقایان خواهش می کردیم و من اصرار می کردم که این روایت فتح ادامه پیدا کند درست نمی دانستم چگونه ادامه پیدا کند. بعد که برنامه ها اجرا شد دیدیم همین است. یعنی زنده کردن ارزش های دفاع مقدس در خاطرها. آن خاطره ها را یکی یکی از زبان ها بیرون کشیدن. و آنها را به تصویر کشیدن و آن فضای جنگ را بازآفرینی کردن. این کاری بود که ایشان داشت می کرد. و هر چه هم پیش می رفت بهتر می شد. یعنی پخته تر می شد. چون کار نشده ای بود. غیر از این بود که بروند در میدان جنگ و با رزمنده حرف بزنند. آن کار خیلی آسان تر بود. این کار هنری تر و دشوارتر و محتاج تلاش فکری و هنری بیشتری بود. اول ایشان شروع کرد و بعد کم کم بهتر و پخته تر شد. من حدس می زنم اگر ایشان زنده می ماند و ادامه می داد این کار خیلی اوج پیدا می کرد. حالا هم باید این برنامه دنبال شود. تازه در همین میدان هم منحصر نیست. یعنی بازآفرینی آن فضا از راه خاطره ها یکی از کارهاست. در باب جنگ و ادامه ی روایت فتح کارهای دیگری هم شاید بشود انجام داد. حیف است که این کار تعطیل شود. من خیلی خوشحال شدم از این که زیارتتان کردم.

زندگینامه ی شهید سید مرتضی آوینی به گفته ی خود شهید

من بچه شاه عبدالعظیم هستم و درخانه‌ای به دنیا آمده و بزرگ شده‌ام كه درهر سوراخش كه سر می‌كردی به یك خانواده دیگر نیز برمی‌خوردی.

اینجانب - اكنون چهل و شش سال تمام دارم. درست سی و چهار سال پیش یعنی، درسال 1336 شمسی مطابق با 1956 میلادی در كلاس ششم ابتدائی نظام قدیم مشغول درس خواندن بودم. در آن سال انگلیس و فرانسه به كمك اسرائیل شتافته و به مصر حمله كردند و  بنده هم به عنوان یك پسر بچه 12-13 ساله تحت تأثیر تبلیغات آن روز كشورهای عربی یك روزی روی تخته سیاه نوشتم: خلیج عقبه از آن ملت عرب است. وقتی زنگ كلاس را زدند و همه ما بچه‌ها سر جایمان نشستیم اتفاقاً آقای مدیرمان آمد تا سری هم به كلاس ما بزند. وقتی این جمله را روی تخته سیاه دید پرسید:« این را كه نوشته؟» صدا از كسی درنیامد من هم ساكت ، اما با حالتی پریشان سر جایم نشسته بودم.

ناگهان یكی از بچه‌ها بلند شد و گفت:« آقا اجازه؟ آقا، بگیم؟ این جمله را فلانی نوشته و اسم مرا به آقای مدیر گفت. آقای مدیر هم كلی سر و صدا كرد و خلاصه اینكه: «چرا وارد معقولات شدی؟» و در آخر گفت:« بیا دم در دفتر تا پرونده‌ات را بزنم زیر بغلت و بفرستمت خانه.» البته وساطت یكی از معلمین، كار را درست كرد و من فهمیدم كه نباید وارد معقولات شد.

بعدها هم كه در عالم نوجوانی و جوانی، گهگاه حرفهای گنده گنده و سؤالات قلمبه سلمبه می‌كردیم معمولاً‌ به زبان‌های مختلف حالیمان می كردند كه وارد معقولات نباید بشویم. مثلاً‌ یادم است كه در حدود سال‌های45-50 با یكی از دوستان به منزل یك نقاش‌كه همه‌اش از انار نقاشی می‌كشید، رفتیم. می‌گفتند از مریدهای عنقا است و درویش است. وقتی درباره عنقا و نقش انار سؤال می‌كردیم با یك حالت خاصی  به ما می‌فهماند كه به این زودی و راحتی نمی‌شود وارد معقولات شد. تصور نكنید كه من با زندگی به سبك و سیاق متظاهران به روشنفكری نا آشنا هستم، خیر من از یک راه طی شده با شما حرف میزنم .من هم سالهای سال در یكی از دانشكده‌های هنری درس خوانده‌ام، به شبهای شعر و گالری های نقاشی رفته ام.موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی كه نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و كتاب «انسان تك ساختی» هربرت ماركوز را -بی‌آنكه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوری دست گرفته‌ام كه دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند:«عجب فلانی چه كتاب هایی می‌خواند، معلوم است كه خیلی می‌فهمد.»... اما بعد خوشبختانه زندگی مرا به راهی كشانده است كه ناچارشده‌ام رودربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران كنار بگذارم و عمیقاً بپذیرم كه«تظاهر به دانایی» هرگز جایگزین «دانایی» نمی‌شود، و حتی از این بالاتر دانایی نیز با «تحصیل فلسفه» حاصل نمی‌آید. باید در جست و جوی حقیقت بود و این  متاعی است كه هركس براستی طالبش باشد، آن را خواهد یافت، و در نزد خویش نیز خواهد یافت.

و حالا از یك راه طی شده با شما حرف می‌زنم. دارای فوق لیسانس معماری از دانشكده هنرهای زیبای دانشگاه تهران هستم. اما كاری را كه اكنون انجام می دهم نباید با تحصیلاتم مربوط دانست. حقیر هرچه آموخته‌ام از خارج دانشگاه است. بنده با یقین كامل می‌گویم كه تخصص حقیقی درسایه تعهد اسلامی به دست می‌آید و لاغیر. قبل از انقلاب بنده فیلم نمی‌ساخته‌ام اگر چه با سینما آشنایی داشتم. اشتغال اساسی حقیر قبل از انقلاب در ادبیات بوده است. اگر چه چیزی – اعم از کتاب یا مقاله – به چاپ نرسانده‌ام. با شروع انقلاب حقیر تمام نوشته‌های خویش را اعم از تراوشات فلسفی، داستان‌های كوتاه، اشعار و .... در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم كه دیگر چیزی كه «حدیث نفس» باشد ننویسم و دیگر از خودم سخنی به میان نیاوردم. هنر امروز متأسفانه حدیث نفس است و هنرمندان گرفتار خودشان هستند. به فرموده خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی«رحمه‌الله علیه»

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

سعی كردم كه خودم را از میان بردارم تا هرچه هست خدا باشد و خدا را شكر بر این تصمیم وفادار مانده‌ام. البته آنچه كه انسان می نویسد همیشه تراوشات درونی خود او است- همه هنرها اینچنین‌اند كسی هم كه فیلم می‌سازد اثر تراوشات درونی خود  اوست- اما اگر انسان  خود را در خدا فانی كند آنگاه این خداست كه در آثار ما جلوه‌گر می‌شود. حقیر اینچنین ادعائی ندارم اما سعی‌ام بر این بوده است.

با شروع كار جهاد سازندگی در سال 58 به روستاها رفتیم كه برای خدا بیل بزنیم. بعدها ضرورت‌های موجود رفته رفته ما را به فیلمسازی برای جهاد سازندگی كشاند. در سال 59 به عنوان نمایندگان جهاد سازندگی به تلویزیون آمدیم و در گروه جهاد سازندگی كه پیش از ما بوسیله كاركنان خود سازمان صدا وسیما تأسیس شده بود،  مشغول به كار شدیم. یكی از دوستان ما در آن زمان «حسین هاشمی» بود كه فوق لیسانس سینما داشت و همان روزها از كانادا آمده بود. او نیز به همراه ما به روستاها آمده بود تا بیل بزند. تقدیر این بود كه بیل را كنار بگذاریم و دوربین برداریم. بعدها «حسین هاشمی» با آغاز تجاوزات مرزی رژیم بعث به جبهه رفت و در روز اول جنگ در قصر شیرین اسیر شد – به همراه یکی از برادران جهاد بنام «محمد رضا صراطی» – ما با چند تن از برادران دیگر، كار را تا امروز ادامه دادیم. حقیر هیچ كاری را مستقلا˝ انجام نداده‌ام كه بتوانم نام ببرم. در همه فیلمهایی كه در گروه جهاد سازندگی ساخته شده است سهم كوچكی نیز – اگر خدا قبول كند – به این حقیر می‌رسد و اگر خدا قبول نكند كه هیچ.

به هر تقدیر، من فعالیت تجاری نداشته‌ام. آرشیتكت هستم! از سال 58 و 59 تاكنون بیش از یكصد فیلم ساخته ام كه بعضی عناوین آنها را ذكر می كنم: مجموعه«خان گزیده‌ها»، مجموعه «شش روز در تركمن صحرا»، «فتح خون»، مجموعه«حقیقت»، «گمگشتگان دیار فراموشی(بشاگرد)»، مجموعه «روایت فتح» - نزدیك به هفتاد قسمت- و در چهارده قسمت اول از مجموعه «سراب» نیز مشاور هنری و سرپرست مونتاژ بوده‌ام. یك ترم نیز در دانشكده سینما تدریس كرده‌ام كه چون مفاد مورد نظر من برای تدریس با طرح درس‌های دانشگاه همخوانی نداشت از ادامه تدریس در دانشگاه صرف نظر كردم. مجموعه مباحثی را كه برای تدریس فراهم كرده بودم با بسط و شرح و تفسیر بیشتر در كتابی به نام «آینه جادو» - بالخصوص در مقاله‌ای با عنوان تأملاتی درباره‌ سینما كه نخستین بار در فصلنامه سینمایی فارابی به چاپ رسید – در انتشارات برگ به چاپ رسانده‌ام.

مرحوم آیت‌الله حسنعلی اصفهانی مشهور به «شیخ نخودکی» در طول ۸ دهه عمر پربرکت خود کرامات بسیاری را رقم زد که مهم‌ترین آن‌ها تشرّف نزد امام علی‌بن موسی‌الرضا(ع) است. این کرامت‌ها در سایه انس با قرآن و خواندن نماز اول وقت حاصل شد.

در قدیم که شهر مشهد مقدس به گستردگی کنونی نبود،‌ روستای معروفی به نام «نخودک» کنار آن قرار داشت که شهرت خود را مرهون «شیخ حسنعلی اصفهانی» مشهور به شیخ نخودکی است.

 این عارف، فقیه و فیلسوف بزرگ متولد سال ۱۲۴۱ در اصفهان است و از اساتید مشهور وی می‌توان میرزا جهانگیر خان قشقایی را نام برد. آیت‌الله نخودکی در مقطعی نیز با شهید مدرس هم‌حجره‌ای بوده است.

 اما بیشترین شهرت شیخ نخودکی به دلیل کرامات اوست که از جمله آن‌ها می‌توان به تشرف نزد حضرت خضر نبی و امام رضا علیهما السلام اشاره کرد. وی همچنین دارای قدرت‌های ماورائی از جمله طی‌الارض، آگاهی از غیب، چشم برزخی،‌ دم مسیحایی و ... بود. او این قدرت‌های الهی را با تهجد، توکل، شب‌زنده‌داری، خواندن نماز اول وقت و انس با قرآن به دست آورده بود. مرحوم آیت‌الله کشمیری در این باره می‌گوید: مرحوم شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی تا چهار سال در مشهد مقدس، هر شب تا صبح قرآن را ختم و به امام رضا(ع) هدیه می‌کرد تا به آن مقامات رسید.

 از دیگر کرامات شیخ نخودکی این بود که زمان وفات خود را پیش‌بینی کرد و همان‌طور که وعده داده بود، در روز یکشنبه هفتم شهریور ۱۳۲۱ در سن هشتاد سالگی به جوار حق شتافت و طبق وصیتی که کرده بود،‌ در صحن عتیق روبروی ایوان طلا در حرم مطهر رضوی تدفین شد.

 نماز اول وقت «شاه کلید» است

مرحوم شیخ بر خواندن نمازهای روزانه در اول وقت تأکید بسیار داشت و این نخستین وصیت او به فرزند خویش بود. این عارف حقیقی می‌گفت: اگر آدمی یک اربعین به ریاضت پردازد، اما یک نماز صبح از او قضا شود، نتیجه آن اربعین، «هَبَاء مَّنثُورًا» خواهد شد. (اشاره به آیه ۲۳ سوره فرقان و به معنای پراکنده‌شدن ذرات غبار در هوا

جناب شیخ فرزندش را بر تهجد و نماز شب سفارش می‌کرد و می‌گفت: «بدان که در راه حق و سلوک این طریق، اگر به جایی رسیده‌ام، به برکت بیداری شب‌ها و مراقبت در امور مستحب و ترک مکروهات بوده است، ولی اصل و روح همه این اعمال، خدمت به ذراری (فرزندان) ارجمند رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است

نقل است جوانی نزد شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی آمد و گفت: سه قفل در زندگی‌ام وجود دارد و سه کلید از شما می‌خواهم! قفل اول این است که دوست دارم یک ازدواج سالم داشته باشم، قفل دوم اینکه دوست دارم کارم برکت داشته باشد و قفل سوم اینکه دوست دارم عاقبت بخیر شوم.

 شیخ نخودکی فرمود: برای قفل اول، نمازت را اول وقت بخوان. برای قفل دوم نمازت را اول وقت بخوان. و برای قفل سوم هم نمازت را اول وقت بخوان!

 جوان عرض کرد: سه قفل با یک کلید؟!

 شیخ نخودکی فرمود: نماز اول وقت «شاه کلید» است.

منبع: وبگاه بنیاد بین‌المللی امام رضا(ع)

دانلود نوحه ی با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

با رمز یا زهرا و با            الله اکبر می رویم                  سنگر به سنگر می رویم

ما را بود در این سفر بیت المقدس چون هدف                از کاظمین و کربلا آریم رو سوی نجف

آنجا که می آید ز گوش جان صدای لا تخف                     تکبیر گویان جمله با فرمان رهبر می رویم

سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا                 سنگر به سنگر می رویم

لب تشنه و عطشان حقیم و عدالت ما همه                    تا وادی طور نجف با همت و بی واهمه

با نقش پرچم ها که باشد نام پاک فاطمه                       تا بارگاه مرتضی ساقی کوثر می رویم

در خط ثارالله و در جنگ یزیدان زمان                                ما جمله می جنگیم تا پیروزی اسلامیان

ما را بود نام حسین بن علی ورد زبان                              ریزیم تا بر تربتش اشک چو گوهر می رویم

سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

آنجا که جنگیده عزیز فاطمه در راه دین                               آنجا که هستی داده در راه خداوند مبین

آنجا که افتاده در آن صحرا ز مرکب بر زمین                          آنجا که جان داده به راه دین داور می رویم

 سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

آنجا که هر جانب طنین شور و شین افتاده است      آنجا که از مرکب عزیز عالمین افتاده است

آنجا که عباس علمدار حسین افتاده است                آنجا که دستانش جدا گشته ز پیکر می رویم

سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

ما درس جانبازی به هر فرد مسلمان می دهیم                جان در ره اجرای امر حی سبحان می دهیم

ما را بود رهبر حسین و در رهش جان می دهیم                تا تربت آن تشنه لب با دیده ی تر می رویم

سنگر به سنگر می رویم

با راهیان کربلا   با راهیان کربلا               سنگر به سنگر می رویم

حکم حق پامال گشت و، حرمت حیدر شکست

بود چون دربان آن کاشانه جبریل امین

جای دارد گویم ار جبریل را شهپر شکست

بر درآمد فاطمه، شاید عدو شرمی کند

حمله ی دشمن چنان شد کز فشارش در شکست

آستان وحی را چون کافران آتش زدند

سوخت قرآن محمّد، سینة کوثر شکست

چون صدف دیوار و در، بگرفت او را در میان

آه، کز موج بلا آن نازنین گوهر شکست

شاخه ی طوبی شکست و، میوه‌اش نارس فتاد

بوستان سرمدی را، نخل بارآور شکست

بعد احمد، دوّمین رکن امیرالمؤمنین

پنج تن آل عبا را، پایه و محور شکست

بضعه ی طاها چو ما بین در و دیوار ماند

در حقیقت، سینه و پهلوی پیغمبر شکست

قتل محسن شد سبب کآخر به دشت کربلا

سوخت جان اصغر و فرق علی اکبر شکسا

دشمنان را سهل باشد هر جنایت بعد از این

چون حسانا حرمت محبوبه ی داور شکست 

شاعر: حبیب الله چایچیان(حسان)

این بضعةُ النبی است،چه تقصیر کرده است.

شاعر: سید رضا مؤید

از هجوم دشمنان، بیت خدا را در شکست    حکم حق پامال گشت و، حرمت حیدر شکست

بود چون دربان آن کاشانه جبریل امین          جای دارد گویم ار جبریل را شهپر شکست

بر درآمد فاطمه، شاید عدو شرمی کند         حمله ی دشمن چنان شد کز فشارش در شکست

آستان وحی را چون کافران آتش زدند           سوخت قرآن محمّد، سینه ی کوثر شکست

چون صدف دیوار و در، بگرفت او را در میان      آه، کز موج بلا آن نازنین گوهر شکست

شاخه ی طوبی شکست و  میوه‌اش نارس فتاد بوستان سرمدی را، نخل بارآور شکست

بعد احمد، دوّمین رکن امیرالمؤمنین             پنج تن آل عبا را، پایه و محور شکست

بضعه ی طاها چو ما بین در و دیوار ماند        در حقیقت، سینه و پهلوی پیغمبر شکست

قتل محسن شد سبب کاخر به دشت کربلا   سوخت جان اصغر و فرق علی اکبر شکست

دشمنان را سهل باشد هر جنایت بعد از این  چون حسانا حرمت محبوبه ی داور شکست

شاعر: حبیب الله چایچیان(حسان)

بر عالمیان رحمت رحمان، زهراست      در هر دو جهان سرور نِسوان، زهراست

نوری که دهد شاخه طوبی، اوست      کوثر که خدا گفته به قــــــرآن، زهراست

شاعر: حبیب الله چایچیان(حسان)

عرش خدا ریزد اشک از بصر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبر امشب
فریاد جانکاهی روح الامین دارد                       
آه جگر سوزی مولای دین دارد
زینب از این ماتم قلبی حزین دارد          
مرغ دل کلثوم بی بال و پر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبرامشب
امشب حسن رفته از دیدگانش خواب              
بی مادری کرده قلب حسین بی تاب
بنشسته گرد غم بر چهره ی مهتاب              
با اختران گریان مه تا سحر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبرامشب
با کی علی امشب درد  درون گوید      
یاری دگر چونان زهرا کجا جوید
آن مونس جان را با اشک غم شوید       
آه دلش دارد سوز دگر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبر امشب
گه اشک می ریزد بر بازوی زهرا              
نالد چو می بیند نیلی روی زهرا
ریزد چو آب غسل بر پهلوی زهرا                
بر قلب پر دردش افتد شرر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبر امشب
بیت علی امشب تاریک و غمناک است           
فریاد واویلا بر اوج افلاک است
اطفال زهرا را بستر روی خاک است             
خاک عزا ریزند از غم بسر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبر امشب
آهسته می نالد زین غم ولی الله                
کرده کفن جسم بنت رسول الله
در حیرت و اندوه گلهای آل الله                  
اطفال بی مادر آسیمه سر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبرامشب
با پیکر مجروح مخفی شده مدفون                  
وز غربت زهرا داغ علی افزون
بر تربت پاکش افسرده و محزون                 
باشد خوراک او خون جگر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبرامشب
یاد آورد مولا چون با دل خسته                      
بازوی مجروح و پهلوی بشکسته
بالین قبرآن مظلومه بنشسته                   
برزانوی ماتم بنهاده سر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبرامشب
امشب علی دارد با خویشتن نجوا               
گوید که وارد شد سالم به من زهرا
اکنون رود مجروح  در محضر یکتا                
معلّمی را بخش با چشم تر امشب
کز ماتم زهرا دارد خبرامشب

شاعر:حاج حبیب الله معلمی

دوست دارم کز غمت یا فاطمه! تنها بگریم

 از یتیمان تو پنهان، در دل شبها بگریم

دوست دارم بنگرم بر آسمان پرستاره

 تا سحر با یاد تو ای زهرۀ زهرا! بگریم

دوست دارم در شب سوگ تو ای ماه مدینه!

 در کنار قبر تو آیم، تک و تنها بگریم!

دوست دارم سر فرود آرم من بی کس به چاهی

 بر کشم فریاد غربت، های های آنجا بگریم!

دوست دارم زینب من اشک چشمانم نبیند

 گه به نخلستان، و گاهی در دل صحرا! بگریم!

دوست دارم چون که افتد بر یتیمانت نگاهم

 از غم امروزشان، وز غصۀ فردا بگریم

دوست دارم جانم از تن با نفسهایم بر آید

 بسکه با زهرا بگویم، بسکه بی پروا بگریم

گر چه ناچیزم (حسانا)! دوست می‏دارم که من هم

 جانم از پیکر بر آید بس که بر مولا بگریم