جای آن دارد جهان کز ماتم عظمی بگرید بر خمینی جدهاش صدیقهای کبری بگرید
قلبها خون گردد و از سینه چون ابر بهاران اشک گردد سیل و صحرا کند دریا بگرید
زین عزا جبریل در افلاک با خیل ملائک مصطفی و مرتضی با حضرت زهرا بگرید
در عزای رحلت فرزند خود موسی بنجعفر همچو جدش شاه دین در ظهر عاشورا بگرید
حضرت حجت به داغ درگذشت نائب خود تا به هنگام حضورش چون علی تنها بگرید
پس به جا باشد اگر زین واقعه موسی بن عمران با دو چشم خونفشان بر سینه ی سینا بگرید
بر جگرها زد شرر از داغ فقدانش خمینی عام و خاص در رحلت آن رهبر والا بگرید
اسوه ی تقوی و دانش شد به زیر خاک مدفون بر مطهر مرقدش هر پیر و برنا بگرید
در سفر معرفت هر اختری گردید کامل سخت میباید بر این مهرجهان آرا بگرید
ناگهان با رحلتش غوغای محشر گشت برپا در فراقش باید این عالم ز سر تا پا بگرید
آنکه بابای یتیمان بود و همدرد اسیران رفت و ما ماندیم بایستی جهان بر ما بگرید
بت شکن مردی گه کاخ ظالمان را کرد ویران چشم عالم دم دم باید بر آن مولا بگرید
مجد و عزت داد از نو با قیامش ملک دین را باغبان باغ دین بر این گل زیبا بگرید
رهرو راه حسینی آیت عظمی خمینی رهبری کز هجر رویش دیده ی دنیا بگرید
امت اسلام را خاک یتیمی ریخت بر سر از غمش هر عاشق افسرده و شیدا بگرید
با یتیمان شهیدان همنوا و اشک ریزان با همه امت معلم زین غم عظمی بگرید
شاعر: حاج حبیب الله معلمی
