بگذار، خون چشم تو، به اشک خود بشويم          که مگر شود ميسر، نگهي کني به سويم

بگذار، تا توقف بکنند نيزه داران                        که دمي بياد طاها، گل روي تو ببويم
بگذار، تا ببوسم ز رخت بجاي زهرا                    که درين سفر، برادر، همه جا بياد اويم
بگذار، تا گلويت، ز سرشک خود کنم تر              که فشار غصه ديگر، شده عقده در گلويم
بخدا قسم که زينب، نکند هنوز باور                   که تنت به کربلا و، سر توست روبرويم
لحظات وصل، ترسم، ز کفم رود حسينم            ز گزارشات هجران، تو بگوي و، من بگويم
خبر از تنور خولي، دهد اين غبار رويت                تو بريز اشک و منهم، تو بشوي و من بشويم
چه کنم درين بيابان، اثر از رقيه ام نيست            تو بگرد و، من بگردم، تو بجوي و، من بجويم
چو نشانة مودت بود اشک من (حسانا)               به خدا همين مرا بس، به دو عالم آبرويم