محشری وبی اپا         ت زمین کربلا             که علمدار مو بیده غرق خی

گلی گلستون حسین دگه بی بهارن              عمو امیدو نه امی همه بی قرارن

ت خیمه ها ها شو شستن چشم انتظارن      هر دمو میتی صدا یا اخا ادرک اخا

ی صدوی عمون آخی چه وبی

اصغر بی شیر حسین بی هوش وبیده            اسوز و تاب تشنهی لوشش خهیده

ا غصهی علیش رباب یقشی دریده                گل باغ مرتضی میزه ت خی دس و پا

مشکش اونی خی هم خ نمی

آخی که بی عمو وبی آخری سیکنه              زینب میگو چطو بشم بی برار مدینه

هی خی مریزه ت سری هی میزه ت سینه     دیر میخه ت خیمه ها نمیدو بشو کجا

بی برار و بی نیسی محرمی                       علم عباس افتاده زمی

بگی ا دوت فاطمه ای هنه ت صحرا               مشک پتی سقی حسین  ورگه  ات  خکها

سیل که بنی دساش کجا افتاده ت خینا

مثل زینب ای حنا دگ هسی ا کجا صبر شی نیسی هیچ مرد و زنی

گرفتش دی ت بغل دستشی بریده                مثل دو گل که باغبوش ا گلمو چیده

آخ بی برار مثل حسین هیش کسی ندیده       جونتار خیمه ها غرق خی ت دس و پا

ت سرش خرده گرز آهنی

حسین ا می و رگ سر نعش پاره پاره             گفتش کجا هسی دگه مثل ای براره

نعش برار شی که دی ی بلینه واره               گفتی پبه کاکا ختا بیو و ا میا

بچکونم شو دگه انمی

تا چشمش وازک تری نور چشم زهرا             هیش گر و هی و هی زدی دسی و پا ت خینا

گفتی تا زندیم مبه م ت  خیمه کاکه              ات میدون بلا وال نعشم سر جا

تا که هی ت سر بزه معلمی                       علم عباس افتاده زمی

شاعر: حاج حبیب الله معلمی